Dankbaar voor de zorg in Nederland.
“NU blijf je LIGGEN!” Althans, dat denk ik dat hij zei. Taalbarrière… en eerlijk gezegd was ik ook nog in de war. Na mijn ski-ongeluk met hersenkneuzing (ondanks de helm!) had ik net eigenhandig mijn infuus eruit geprutst. Had ik immers op stage ook vaak gedaan 🤪 En was ik onderweg naar de wc. Dat was duidelijk niet oke volgens de verpleegkundige 😮💨 Op de intensive care in Tsjechië was privacy iets anders dan ik gewend was. Dat ervaarde ik de volgende ochtend. We lagen met meerdere mensen in één ruimte, gescheiden door een heel smal gordijntje. Het wassen ging als een soort lopende band: liggen, draaien, draaien, dekentje erop, en door naar de volgende. En dat alles in een setting die ik alleen van oude foto’s kende: kniekousen, rokken, hoedjes, en een bloeddrukmeter die rechtstreeks uit een museum leek te komen. Toch deden ze hun uiterste best om goede zorg te verlenen, ondanks de beperkingen. Wat ik heb geleerd van mijn ziekenhuis ervaring in 2012 heb geleerd?✔️ We mogen in Nederland heel dankbaar zijn voor de zorg.✔️ Met lichaamstaal kan je zeer veel duidelijk maken 😬✔️ Plassen op een po in bed is echt vreselijk.✔️ Privacy bij wassen en aankleden is essentieel en soms vergeten we dat als verpleegkundigen 🤓✔️ Verward je eigen infuus eruit peuteren levert een bloedbad op (wist ik stiekem al van mijn eigen patiënten 😉).✔️ Luisteren naar je verpleegkundige is altijd een goed idee 😂 Het was een ervaring om nooit te vergeten, en ik neem deze inzichten dagelijks mee in mijn werk. Ik stel een po op bed nog maar zelden voor, zelfs in de nachtdienst niet 😂