“Ik dacht echt even… moet ik jou wel om hulp vragen?
“Ik dacht echt even… moet ik jou wel om hulp vragen? Jij bent vast heel streng.” Dat zei de collega van een leerling die ik liet zakken voor haar ADL-examen. Ik snap dat beeld wel. Want ja, ik ben kritisch. Ik stel vragen, kijk goed en neem geen genoegen met ‘net genoeg’. Niet om iemand te laten struikelen, maar juist om iemand verder te helpen. Tijdens het examen ging die leerling als een speer. Wassen en aankleden? Supersnel, ergonomisch en met aandacht voor de bewoner. Maar als ik keek naar hygiëne, vroeg naar ziektebeelden en het waarom achter haar handelen… bleef het stil. En dus zakte ze. Niet omdat ik ‘streng’ ben. Maar omdat ik geloof dat zorg meer is dan ‘handig zijn’. Het is weten wat je doet, waarom je het doet en voor wie. Alleen dan kun je echt goede, veilige zorg leveren. Ze ging het later opnieuw doen. Met nieuwe inzichten, meer bewustzijn en hetzelfde fijne contact met de bewoner. En ze knalde erdoorheen. Geslaagd! Soms moet je op de korte termijn een minder leuke keuze maken, om op de lange termijn de juiste zorg te kunnen leveren. Voor de bewoner en voor jezelf 🙌🏻 Werk jij regelmatig op de automatische piloot..?