Sorry dat ik iets te laat ben.

“Sorry dat ik ietsje te laat ben. Ik voel me echt niet lekker, maar ik heb dit mee.”Ze haalt een batterij pillen uit haar zak… “Hiermee kom ik de dienst wel door.”Om haar heen klinkt het bijna in koor: “Top dat je er bent!” Als ik naar haar kijk, zie ik dat ze écht ziek is. Grauw, rode wangen, doffe ogen.“Eh… ga je wel echt naar huis als het niet gaat?” “Nee hoor, ik ga het proberen. Het moet gewoon lukken”, zegt mijn collega. Denk even aan alle opgebiecht rubrieken in blaadjes 😅 Wat maakt dat trotse gevoel als je ziek aan het werk gaat? Waarom krijg je daar schouderklopjes voor? Waarom zijn we trots op collega’s die ziek komen werken en mopperen/irriteren we ons aan collega’s die zich ziek melden? Zeker als je bedenkt dat het team vaak met vrijwel dezelfde klachten en met bosjes tegelijk omvalt na zo’n dienst… Los van de zorgvragers (die zijn natuurlijk ook belangrijk) blijf ik toch hangen bij die intrigerende vraag:Wat maakt dat we ziek aan het werk gaan eren?