rianne van gerven

Agressie hoort niet in de zorg. Punt.

Een paar weken terug werd er veel gesproken over een vreselijke situatie van agressie in de geestelijke gezondheidszorg. En terecht. Het is verschrikkelijk dat het gebeurt, door erover te spreken komt er bewustwording. Maar na dat vreselijke moment werd het weer stil… Overgewaaid..?

Elke zorgverlener heeft één of meer situaties meegemaakt. Niet eens mijn meest recente, maar wel eentje die mij heeft geraakt zal ik delen. Telefonisch krijg ik een terugkoppeling van mijn collega over de zorg die ik heb gegeven: “Ze zegt dat als ze je ooit nog tegenkomt, ze een mes tussen je ribben steekt.”

Beetje ongelovig, beetje lacherig reageer ik, toch laat ik het daarbij. Maar het heeft invloed. Het raakt mij. Het doet mij aan mezelf twijfelen. Heb ik verkeerde keuzes gemaakt? Heb ik mijn werk niet goed gedaan? Ik voel mij minder veilig op straat, want stel dat ik diegene tegen kom?

Maar ook waarom vinden we dit normaal? Waarom mag een familielid dit zeggen tegen een zorgverlener? Dit was een opmerking via de telefoon, maar het onveiligheidsgevoel was alsnog enorm.

Elke zorgverlener kent wel een moment van schelden, dreigen, duwen of angst. In de hectiek van de dag wordt het vaak weggemoffeld met zinnen als: “Het is goed afgelopen” of “Was het nou erg genoeg voor melding of aangifte?”

En zo wordt iets bizars, langzaam normaal.

Iedereen heeft invloed op verandering. We moeten stoppen met (onbewust) accepteren dat agressie erbij hoort. Dat klinkt groot, maar verandering begint met kleine dingen die iedereen kan doen.

Benoem wat er gebeurt. Zonder het kleiner te maken. Het is niet zwak, het is zorgen voor jezelf en de mensen om je heen.

Zorgverleners zijn empathisch, betrokken en loyaal. Ze doen hun werk met hun hart. Maar juist die eigenschappen zorgen ervoor dat grenzen vaak vervagen.

Na een incident zoeken zorgverleners vaak de schuld bij zichzelf: “Had ik het kunnen voorkomen?” “Had ik anders moeten reageren?”

Alsof we verantwoordelijk zijn voor het gedrag van een ander… Dat is niet alleen onterecht, het is schadelijk. Uiteraard is een stukje zelfreflectie fijn, kijken naar je eigen cirkel van invloed. Maar je bent niet verantwoordelijk voor de keuzes van een ander!

Agressie hoort nooit bij de zorg. Nooit.

Je mag altijd een grens aangeven. Voor, tijdens én na een gebeurtenis.

Ik geloof dat verandering begint met kleine stappen. Het gesprek aangaan, spanning durven benoemen en samen nee zeggen tegen wat niet oké is. Niet je schouders ophalen als er iets gebeurt. Het gesprek aangaan, ook ná een situatie. Niet weglopen omdat “het wel goed kwam.”

Samen kunnen we nee zeggen.

Samen kunnen we ervoor zorgen dat het probleem zichtbaar wordt en dat er andere keuzes gemaakt worden. Niet alleen bij een groot incident, maar ook bij kleine momenten. Het aller liefst ervoor!

Samen kunnen we laten zien dat wie zorgt, beschermd wordt.

De enige normale standaard.

Als samenleving mogen we niet accepteren. Dat iemand met een blauwe plek naar huis gaat omdat “het erbij hoort.” Laten we daar met z’n allen verantwoordelijkheid voor nemen.

Door grenzen aan te geven voor, tijdens of na een gebeurtenis. Elkaars grenzen te respecteren door te kijken naar wat er wel kan.

Zodat iedereen die de zorg nodig heeft, óf de zorg biedt, zich veilig voelt.

Dat is de enige normale standaard.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *