Grenzen aangeven in de zorg. Zo doe je dat met de BOT-methode

Ik sta in de badkamer bij meneer. Washandje in mijn hand, de handdoek binnen handbereik. Hij kijkt me aan en zegt “Wat heb jij toch mooie krachtige handen. Boen daar beneden maar ook lekker stevig.” Ik negeer de opmerking. “Ik ben nog even bezig met uw bovenlichaam. Wast u zelf uw gezicht?” Later in de auto denk ik ieeeee, wat was dat? Stel ik mij nou aan? Hij is tachtig. Hij bedoelt het vast niet zo. Moet ik hier nou echt iets van vinden? Ja. Dat mag. Hoe geef je een grens aan in de zorg? Een grens aangeven in de zorg doe je in drie stappen. Je neemt je eigen gevoel serieus, je beschrijft objectief wat er gebeurde en je deelt het met je team. Samen met Evita Lammes, deskundige sociale veiligheid, gaf ik die stappen een naam. De BOT-methode. Buikgevoel, Objectief, Team. We werken ermee in ons boek Eerste hulp bij grenzen en in de Training Grenzen stellen in de praktijk. Het werkt bij cliënten, bij familie en bij collega’s. Ook als je twijfelt of het wel erg genoeg is. Want blijf je erover mijmeren of houd je er een vervelend gevoel aan over, dan is het altijd erg genoeg. Twijfel je? Doe eens BOT. B van Buikgevoel Dat ongemakkelijke gevoel in de auto is geen overgevoeligheid. Het is informatie. Je lichaam merkt al dat er iets niet klopt, terwijl je hoofd nog druk bezig is met uitleggen waarom het wel meevalt. In de zorg leren we om ons eigen gevoel opzij te zetten. De cliënt gaat voor. Dat is vaak ook prima. Maar als je je buikgevoel structureel wegdrukt, merk je op een gegeven moment niet meer waar je grens ligt. Dan zeg je overal ja op, en val je ineens om. Dus de eerste stap is simpel. Merk het op. Er gebeurt iets en ik voel me er niet goed bij. O van Objectief Daarna beschrijf je zo feitelijk mogelijk wat er gebeurde. Wat zei hij precies? Wat deed hij? Waar was je, wie was erbij? Dus niet “Meneer is een viezerik.” Wel “Tijdens de ADL zei meneer dat ik mooie krachtige handen heben dat ik daar beneden lekker stevig moest boenen.” Dat klinkt misschien klinisch. Maar juist daardoor kun je het delen zonder dat het meteen een oordeel is. En kan een collega of je leidinggevende er iets mee. Je kunt het rapporteren of melden, en het maakt het makkelijker om tegen meneer zelf iets te zeggen. “Meneer, u zei net dat ik daar beneden stevig moest boenen. Dat vind ik niet prettig.” T van Team De laatste stap is de belangrijkste en wordt het vaakst overgeslagen. Je deelt het. Niet om te roddelen, maar omdat een grens pas werkt als het hele team hem draagt. Grote kans dat jouw collega ook al iets gemerkt had bij meneer. En die dacht ook, stel ik me aan? Zo blijft iedereen het alleen oplossen, tot iemand er echt last van krijgt. Als team spreek je af wat je doet. Benoemen jullie het allemaal op dezelfde manier? Wordt het in het zorgplan gezet? Dan sta je er niet meer alleen voor, en weet meneer ook waar hij aan toe is. Waarom drie stappen genoeg zijn Ik werkte samen met 25 zorglocaties en veel teams, zowel intramuraal als extramuraal, en trainde veel groepen. Wat ik overal zie is dat mensen best weten wat ze vinden. Ze weten alleen niet goed hoe ze het zeggen, en vooral niet of ze het mogen zeggen. Een methode met drie letters helpt dan. B, O, T. Dat onthoud je ook om zeven uur ’s ochtends met een volle ronde voor je. Ik heb het meneer de volgende dienst gewoon gezegd. Hij keek even verbaasd en zei “sorry hoor”. Daarna heeft hij het nooit meer gedaan. Zo klein kan het zijn. Meer weten? In het boek Eerste hulp bij grenzen lees je de BOT-methode met praktijkvoorbeelden uit verpleeghuis en thuiszorg. Wil je meteen zelf aan de slag, dan helpt het werkboek Dit wil ik niet meer. En in de Training Grenzen stellen in de praktijk oefen je het met je hele team. Veelgestelde vragen over grenzen aangeven in de zorg Wat is de BOT-methode? De BOT-methode is een manier om je te helpen je grens aan te geven, in drie stappen. Buikgevoel (neem je gevoel serieus), Objectief (beschrijf feitelijk wat er gebeurde) en Team (deel het en maak samen afspraken). De methode is ontwikkeld door verpleegkundige Rianne vanGerven en Evita Lammes, deskundige sociale veiligheid. Mag je een grens aangeven bij een cliënt met dementie? Ja. Begrijpen waar gedrag vandaan komt, betekent niet dat je alles hoeft te accepteren. Je past je toon en aanpak aan, en je bespreekt in het team en met de arts of psycholoog wat helpt. Hoe geef je een grens aan bij een collega? Op dezelfde manier. Benoem objectief wat er gebeurde, zeg wat het met je deed, en doe het kort erna onder vier ogen. Blijft het gedrag, betrek dan je leidinggevende. Meer hierover lees je in mijn blog over sociale veiligheid tussen collega’s. Wat als je grens niet wordt gerespecteerd? Komt het gedrag terug, ook nadat je het hebt benoemd? Leg het objectief vast, meld het en bespreek het opnieuw in het team en met je leidinggevende. Je hoeft het niet alleen op te lossen.
“Ach, zo is hij nou eenmaal.” Sociale veiligheid begint bij wat je normaal bent gaan vinden

We hebben de overdracht. Ik zit aan een kopje thee, dat kouder is dan ik zou willen, en we lopen de cliënten door. Halverwege komt een collega binnen. Ze gaat zitten, zegt niks, en aan haar gezicht zie ik dat er iets is. “Gaat het?” “Ja hoor. Hij deed weer zo.” Iedereen weet wie ze bedoelt. Een collega die er al jaren werkt, goed in zijn vak. En kortaf. Snauwen bij de medicatiekar, zuchten als je iets vraagt, je in het bijzijn van familie laten staan. “Ach,” zegt iemand. “Zo is hij nou eenmaal.” En we gaan door met de overdracht. Ik heb zelf ook gezegd: “Ach, het is nou eenmaal zo.” Vaker dan ik eigenlijk wil toegeven. Het voelt als begrip, alsof je collegiaal bent. Je weet het, je laat het, zo erg is het toch niet? Maar ondertussen zit daar een collega met een knoop in haar maag, en wij hebben net met z’n allen besloten dat dat erbij hoort. Wat is sociale veiligheid in de zorg? Sociale veiligheid betekent dat je je werk kunt doen zonder angst voor ongewenst gedrag. En dat je iets durft te zeggen als het niet goed gaat, zonder dat dat je iets kost. Dat geldt voor gedrag van cliënten en familie, maar net zo goed voor gedrag van collega’s, leidinggevenden en artsen. Over dat laatste wordt in de zorg het minst gepraat. Bij een cliënt met dementie die slaat, hebben we tenminste nog een verklaring. Bij een collega die structureel over je heen walst, hebben we vooral een zin: zo is hij nou eenmaal. Waarom het juist bij collega’s misgaat Omdat je morgen weer samen staat. Het team voelt klein, het rooster is krap, zoals zo vaak in de zorg, en niemand zit te wachten op gedoe. Dus je slikt het in. Je loopt een rondje om. Je vraagt het wel aan iemand anders. Of de variant die ik ook vaak hoor: “Ach, zo is ze nou eenmaal. En ze gaat toch bijna met pensioen.” “Wanneer dan?” “Eind volgend jaar.” Het is pas maart. Dat is nog ruimmmm anderhalf jaar met z’n allen om haar heen werken. Wie het meestal als eerste ziet, is de nieuwe collega of de stagiaire. Die is er nog niet aan gewend. Die vraagt na een dienst voorzichtig: “Is dat hier normaal?” En dan weet je even niet wat je moet zeggen. Want het is ook normaal geworden. Niet omdat iemand dat besloten heeft, maar omdat niemand er ietsvan zei. Ik heb inmiddels met meer dan 280 groepen gewerkt. In bijna elke groep komt er een moment waarop iemand zegt: bij ons is er ook zo iemand. Dan kijkt iedereen een beetje ongemakkelijk voor zich uit, of het gesprek vlamt helemaal op met situaties die mensen zelf hebben meegemaakt. Herkenbaar toch? Waar heb jij invloed op? Een handig plaatje hierbij is de cirkel van betrokkenheid en de cirkel van invloed. In de buitenste cirkel staat alles waar je je druk om maakt, maar weinig aan kunt veranderen. Zijn karakter. Dat hij al twintig jaar zo doet. Het krappe rooster. In de binnenste cirkel staat wat jij wél in de hand hebt. Wat je zegt, wanneer je het zegt, en of je het bespreekbaar maakt in je team. Hoe meer energie je in die buitenste cirkel stopt, hoe machtelozer je je voelt. “Zo is hij nou eenmaal” zet het hele probleem buiten je invloed. Terwijl er in die binnenste cirkel best een paar dingen liggen. In mijn trainingen gebruik ik deze twee cirkels vaak. Deelnemers zetten op papier wat hen bezighoudt, en bijna altijd staat het meeste in de buitenste cirkel. Als we daarna samen naar de binnenste cirkel kijken, zie je mensen weer een beetje rechtop gaan zitten. Wat je wél kunt doen Je hoeft geen groot gesprek te voeren of meteen naar je manager te stappen. Het begint kleiner. Benoem gedrag, geen karakter. “Je snauwde net bij de medicatiekar, dat vond ik vervelend” kan iemand horen. “Jij bent altijd zo” niet. Zeg het kort erna, onder vier ogen. Niet in de groepsapp, niet bij de koffie met iedereen erbij. Liefst nog dezelfde dienst als het even kan, of spreek een moment af om het erover te hebben. Maak er een teamafspraak van. Hoe gaan wij met elkaar om? Bespreek dat in het werkoverleg, nooit gericht op één persoon maar altijd in de breedte. En onthoud: ook al vind je het niet prettig, niemand (!) stapt zijn bed uit om jouw leven even lekker zuur te maken. Betrek je leidinggevende als het blijft. Dat is geen klikken. Dat is je werk serieus nemen. En als jij die collega bent die altijd zegt “zo is hij nou eenmaal”? Dan mag je ook gewoon een keer zeggen: “Ik vond dat net niet oké.” Best spannend. Maar het verandert meer dan je denkt. Misschien is hij zo. Dat betekent nog niet dat wij het normaal moeten vinden. Wil je dit gesprek met je team voeren? Mijn keynote “Ach, zo is hij nou eenmaal.” gaat precies hierover (bekijk mijn lezingen). En in de Training Grenzen stellen in de praktijk oefenen we hoe je het zegt, zonder rollenspellen. Veelgestelde vragen over sociale veiligheid in de zorg Wat valt onder sociale veiligheid in de zorg? Alles wat bepaalt of je je veilig voelt op je werk: hoe cliënten en familie met je omgaan, hoe collega’s en leidinggevenden met je omgaan, en of je iets kunt melden zonder gevolgen. Ook pesten, kleineren, negeren en seksueel grensoverschrijdend gedrag vallen eronder. Wat doe je als een collega grensoverschrijdend gedrag vertoont? Benoem het concrete gedrag, kort erna en onder vier ogen. Houdt het aan, of is het ernstig, schakel dan je leidinggevende of de vertrouwenspersoon in. Je hoeft het niet alleen op te lossen. Wat als je het al bij je leidinggevende hebt aangegeven en er verandert niets? Dat gebeurt vaker dan je zou willen. Maak het dan zo concreet mogelijk: wat gebeurde er, wanneer en wie was erbij. Vraag je leidinggevende wat de volgende stap
Je hoeft niet harder te werken om betere zorg te leveren

“Hoe krijg ik alles af?” Het is een vraag die ik tijdens trainingen over timemanagement regelmatig krijg. En ik snap hem heel goed. In de zorg zijn we behoorlijk goed in het vullen van een werkdag. Cliënten of bewoners die zorg nodig hebben, rapportages, familie die belt, een arts die je wilt spreken, een collega met een vraag en natuurlijk dat ene ding waarvan je aan het begin van je dienst dacht: dat doe ik straks wel even. Voor je het weet is het einde van je dienst in zicht en heb je nog steeds dingen op je lijst staan. Dan kun je natuurlijk proberen nóg harder te werken. Sneller rapporteren, je pauze inkorten en tussendoor nog even dat telefoontje plegen. Maar volgens mij zit daar niet de oplossing. We werken graag hard Mijn persoonlijke analyse? Zorgverleners zijn van nature harde werkers en behoorlijk perfectionistisch. Natuurlijk geldt dat niet voor iedereen, maar ik zie het ontzettend vaak terug. En eerlijk is eerlijk: hard werken voelt ook lekker. Zeker als je aan het einde van je dienst kunt denken: zo, alles gedaan. Rapportages af, telefoontjes gepleegd, collega’s geholpen en niets laten liggen. Dán gaan we gerust naar huis. Totdat je ’s nachts wakker wordt en denkt: shit, dat ene dingetje. Niet gerapporteerd. Niet goed genoeg beschreven. Of vergeten door te geven aan de volgende dienst. Hoe vaak ben jij al na een avonddienst wakker geworden omdat je ineens bedacht dat je nog iets had moeten doen? Of heb je toch maar even naar de afdeling gebeld omdat je anders wist dat je erover bleef nadenken? Dat zegt iets over onze betrokkenheid. Maar volgens mij ook over hoeveel we gedurende een dienst in ons hoofd proberen te bewaren. En daar kan een goede planning juist enorm bij helpen. Een duidelijke planning geeft rust Ik geloof er echt in dat een duidelijke planning het gevoel van werkdruk enorm kan verminderen. Als je aan het begin van je werkdag weet wat er moet gebeuren, wanneer je het gaat doen en hoeveel tijd je ervoor hebt, hoef je niet de hele dag in je hoofd bezig te zijn met alles wat nog moet. Dat betekent niet dat een dag in de zorg vervolgens precies volgens planning verloopt. Was het maar zo’n feest. Er komt altijd iets tussendoor. Een cliënt die achteruitgaat, een onverwacht gesprek met familie, een arts die belt of een collega die je nodig heeft. Daar moet je op kunnen reageren. Maar juist dan helpt het als je een planning hébt. Want als er iets bijkomt, kun je kijken wat dat betekent voor de rest van je dag. Wat schuift er? Wat kan later? Wat moet vandaag wel gebeuren? En wat kan ik nu simpelweg niet meer oppakken? Zonder planning voelt alles wat langskomt al snel alsof het er gewoon nog bij moet. Druk zijn betekent niet dat je geen keuzes moet maken Sterker nog: als het druk is, worden die keuzes juist belangrijker. Niet iedere taak heeft dezelfde urgentie. Niet iedere vraag hoeft direct beantwoord te worden. En iets wat belangrijk is, hoeft nog steeds niet altijd nú. Dat onderscheid maken is wat mij betreft onderdeel van goed verpleegkundig handelen. We doen dat bij onze cliënten en bewoners namelijk de hele dag. Als iemand plotseling benauwd wordt, ga je ook niet eerst braaf verder met de rest van je lijst omdat je planning dat zegt. Je observeert, bepaalt wat op dat moment prioriteit heeft en handelt daarnaar. Waarom zouden we dat dan niet bij onze eigen werkdag doen? Een planning is dus geen keurslijf waar je koste wat kost aan vast moet houden. Het geeft je juist iets om op terug te vallen. Je ziet wat er verandert en kunt vervolgens bewust opnieuw kiezen. Houd je aan je planning Daar zit wel een belangrijke voorwaarde aan. Een planning maken heeft weinig zin als je hem daarna bij de eerste vraag van een ander volledig loslaat. Als je een uur reserveert voor een overleg, duurt een overleg vaak ook een uur. Dus waarom zou je er standaard een uur voor reserveren? Plan eens 45 minuten. Spreek vooraf af wat je wilt bespreken en begin vijf minuten voor het einde met afronden. Wat hebben we afgesproken, wie doet wat en wat moet eventueel een volgende keer terugkomen? Hetzelfde geldt voor telefoongesprekken. Als jij tien minuten hebt om iemand te spreken, kun je dat prima vooraf aangeven: “Ik heb nu tien minuten.” Dat kan in eerste instantie beperkend voelen, alsof je iemand minder ruimte geeft. Volgens mij gebeurt juist het tegenovergestelde. De ander weet waar hij aan toe is en kan binnen die tijd vertellen, vragen of ophalen waarvoor hij belt. Geen gesprek dat na twintig minuten nog steeds nergens naartoe gaat en vervolgens nóg een telefoontje omdat de belangrijkste vraag niet aan bod is gekomen. Duidelijke en eerlijke verwachtingen maken communicatie wat mij betreft niet onpersoonlijker. Ze maken het makkelijker. Voor jou én voor de ander. Goed genoeg is soms precies goed Naast plannen en keuzes maken zit er nog iets anders in de manier waarop we werken: niet alles hoeft een tien te zijn. Sommige dingen moeten absoluut goed. Medicatieveiligheid wordt geen zesje omdat het toevallig druk is. Bij een acute verandering in de gezondheidstoestand ga je ook niet voor “ongeveer goed”. Maar er zijn óók taken waarbij goed genoeg echt goed genoeg is. Juist voor zorgverleners die gewend zijn om hard te werken en hoge eisen aan zichzelf te stellen, kan dat behoorlijk lastig zijn. Want nog even iets mooier uitwerken voelt goed. Nog één controle voor de zekerheid. Toch nog even die collega helpen. Alleen bestaat een werkdag nog steeds uit hetzelfde aantal uren. Dus als je ergens extra tijd aan besteedt, gaat die tijd ergens anders vanaf. Ook dat is een keuze. Timemanagement in de zorg gaat niet over nóg meer doen Voor mij gaat timemanagement in de zorg niet over hoe je zo veel mogelijk taken in acht uur kunt proppen. Het gaat over overzicht hebben, plannen, duidelijke
Begrijpen betekent niet dat je alles hoeft te accepteren

Een bewoner met dementie slaat tijdens de ADL. Een cliënt maakt iedere keer seksueel getinte opmerkingen als dezelfde zorgverlener binnenkomt. Een familielid schreeuwt tegen een verpleegkundige omdat hij vindt dat zijn naaste niet de juiste zorg krijgt. Wat gebeurt er daarna? Grote kans dat we gaan zoeken naar een verklaring. Heeft de bewoner pijn? Begrijpt hij niet wat er gebeurt? Is er sprake van ontremming? Is het familielid bang of overbelast? Wat probeert iemand met zijn gedrag duidelijk te maken? Allemaal relevante vragen. Ik ben verpleegkundige. Natuurlijk wil ik begrijpen waar gedrag vandaan komt. Het helpt me om te bepalen wat iemand nodig heeft en wat we een volgende keer anders kunnen doen. Maar er is nog een vraag die we wat mij betreft te vaak overslaan: wat gebeurde hier met de zorgverlener? “Hij kan er niets aan doen” Ik snap waar die uitspraak vandaan komt. Ziekte kan gedrag veranderen. Dementie, een delier, hersenletsel, psychiatrische problematiek, pijn, angst of verlies van regie kunnen allemaal invloed hebben op hoe iemand reageert. Die kennis hebben we nodig. Alleen kan er iets geks gebeuren als we grensoverschrijdend gedrag volledig vanuit die verklaring bekijken. “Hij bedoelt het niet zo.” “Ze kan er niets aan doen.” “Je weet toch dat dit bij zijn ziektebeeld hoort?” Het zijn zinnen die bedoeld kunnen zijn om gedrag te begrijpen, maar voor de zorgverlener aan de andere kant kunnen ze heel anders binnenkomen. Alsof het dus ook maar oké moet zijn. En dat is het niet. Begrip haalt de grens niet weg Je kunt begrijpen dat iemand door dementie tijdens de zorg om zich heen slaat én besluiten dat je de zorg op dat moment stopt. Je kunt begrijpen dat iemand door niet-aangeboren hersenletsel ontremd gedrag laat zien én bespreken wat dat gedrag met zorgverleners doet. Je kunt begrip hebben voor een familielid dat bang is dat een naaste achteruitgaat én duidelijk maken dat schreeuwen tegen zorgverleners niet de manier is waarop je met elkaar wilt communiceren. Die dingen spreken elkaar niet tegen. Sterker nog: volgens mij begint goede zorg juist bij het naast elkaar kunnen laten bestaan van die twee kanten. Wat heeft deze cliënt of bewoner nodig? Én wat heeft de zorgverlener nodig om goede en veilige zorg te kunnen blijven geven? Grenzen stellen in de zorg is niet altijd simpel Waar de ene zorgverlener zijn schouders ophaalt bij een opmerking, ligt voor een ander een grens. De ene collega kan prima omgaan met stemverheffing, terwijl een ander merkt dat het iets met haar doet. Daarom werkt een simpele boodschap als “je moet gewoon je grens aangeven” voor mij niet. Welke grens? Wanneer? En wat doe je daarna als de zorg wél door moet gaan? Zeker in de zorg is dat niet zwart-wit. Je kunt een bewoner met dementie niet vertellen dat hij voortaan zijn gedrag moet aanpassen en ervan uitgaan dat het probleem daarmee opgelost is. Maar dat betekent niet dat je gedrag niet begrenst. Juist in het hier en nu is het belangrijk om te benoemen wat er gebeurt, je grens aan te geven en dat zo vaak te herhalen als nodig is. Iemand kan misschien niet onthouden wat je gisteren hebt afgesproken, maar heeft op dit moment wél duidelijkheid nodig over wat wel en niet kan. Soms moet je daarnaast de benadering veranderen, soms het moment of de omgeving. Soms moet een collega het overnemen, zijn er andere disciplines nodig of moet je als team hele duidelijke afspraken maken over wat je doet als het opnieuw gebeurt. Daar zit voor mij het echte gesprek. Niet alleen: waar ligt jouw grens? Maar vooral: wat doen we als die grens bereikt wordt? En als je even niet weet waar je moet beginnen: doe lekker BOT. Luister naar je Buikgevoel, beschrijf Objectief wat er gebeurt en bespreek het met je Team. Je hoeft niet eerst te wachten tot een situatie volledig uit de hand loopt voordat iets het bespreken waard is. Een incident stopt niet zodra het gedrag stopt Ook na een situatie gaat het wat mij betreft nog te vaak vooral over de cliënt. Wat was de aanleiding? Wat schrijven we in het zorgplan? Moeten we de benadering aanpassen? Is de arts geïnformeerd? Prima vragen. Maar vraag ook eens aan de zorgverlener: hoe is dit voor jou? Wat heb jij nu nodig? Kun je de zorg straks weer oppakken? En moeten we iets afspreken voordat jij opnieuw naar binnen gaat? Veilig werken in de zorg gaat namelijk niet alleen over voorkomen dat een situatie opnieuw gebeurt. Het gaat ook over wat je vóór, tijdens én na grensoverschrijdend gedrag doet. Niet iedere vervelende situatie hoeft groot gemaakt te worden. Maar “het hoort bij het werk” vind ik een behoorlijk slechte reden om ergens niets mee te doen. Begrijpen én begrenzen Volgens mij zijn we in de zorg heel goed geworden in het eerste. We analyseren gedrag, zoeken oorzaken, kijken naar ziektebeelden en proberen aan te sluiten bij wat iemand nodig heeft. Laten we dat vooral blijven doen. Maar laten we het tweede niet vergeten. Want zorg wordt gegeven door mensen. En goede zorg kan nooit betekenen dat degene die haar geeft alles maar moet accepteren omdat we het gedrag van de ander kunnen verklaren. Begrijpen waarom iets gebeurt, verandert misschien hoe je reageert. Het betekent niet dat je grens verdwijnt. Misschien moeten we daarom bij grensoverschrijdend gedrag niet alleen vragen waar het gedrag vandaan komt, maar ook: wat hebben we nodig om hier samen goed en veilig mee om te gaan? Volgens mij begint daar het verschil tussen gedrag alleen proberen te begrijpen en er daadwerkelijk professioneel mee omgaan. Over Rianne van Gerven Rianne van Gerven is verpleegkundige, trainer, spreker en auteur. Ze werkte in het ziekenhuis, de thuiszorg en het verpleeghuis en begeleidde inmiddels honderden zorgverleners tijdens trainingen, coaching en op de werkvloer. Haar missie is helder: de zorg leuker en makkelijker maken. Niet door te doen alsof het werk eenvoudig is, maar door kritisch te kijken naar wat wél kan. Keuzes maken, grenzen herkennen en bewaken, duidelijk communiceren en verantwoordelijkheid leggen waar die hoort. Rianne
Sinds wanneer is alles aankunnen een teken dat je goed bent in je werk?

“Vraag haar maar, zij kan dat wel aan.” Op het eerste gezicht is het een compliment. Je bent ervaren, flexibel, denkt in oplossingen en als het ingewikkeld wordt weten collega’s je te vinden. Fijn toch? Maar ik vraag me steeds vaker af wanneer alles aankunnen eigenlijk een teken is geworden dat je goed bent in je werk. In de zorg lijken we namelijk nogal veel waardering te hebben voor mensen die veel kunnen dragen. Degene die toch die extra cliënt doet als de planning uitloopt. De verpleegkundige die een ingewikkelde situatie overneemt omdat zij er “goed in is”. De collega die haar pauze verschuift omdat er nog van alles moet gebeuren. En degene die aan het einde van de dienst tóch nog even dat telefoontje pleegt, want anders blijft het liggen. Begrijp me niet verkeerd: ik hou van zorgverleners die verantwoordelijkheid nemen. Die niet bij ieder probleem zeggen dat het niet bij hun functie hoort en die bereid zijn iets extra’s te doen als een situatie daarom vraagt. Dat hoort wat mij betreft óók bij werken in de zorg. Maar verantwoordelijkheid nemen is iets anders dan overal verantwoordelijk voor worden. En volgens mij gaat het daar regelmatig mis. Als jij het altijd oplost, wordt het vanzelf van jou Ik heb op heel verschillende plekken in de zorg gewerkt. In het ziekenhuis, de thuiszorg en het verpleeghuis. Wat me op al die plekken opvalt, is hoe snel we wennen aan mensen die veel opvangen. Als jij drie keer iets oplost, word je de vierde keer vanzelf gebeld. Als jij altijd bijspringt, wordt er op een gegeven moment rekening mee gehouden dát jij bijspringt. En als jij nooit aangeeft dat iets te veel is, ziet een ander vooral iemand die het blijkbaar prima aankan. Totdat dat niet meer zo is. Dat is niet alleen een persoonlijk probleem van degene die te veel doet. Het zegt ook iets over hoe we het werk met elkaar organiseren. Want zolang iemand de gaten dichtloopt, hoeven we niet te kijken waarom die gaten er steeds zijn. Daarom vind ik “zij kan dat wel aan” lang niet altijd een compliment. Soms moeten we ons juist afvragen waarom iemand het steeds móét aankunnen. Een goede verpleegkundige lost niet alles op We hebben als verpleegkundigen geleerd om te signaleren. Je ziet dat iets niet klopt, denkt vooruit en onderneemt actie. Dat is een belangrijk onderdeel van ons vak. Alleen ontstaat daar soms een gekke vertaling van: ik zie het, dus ik moet het oplossen. Maar dat hoeft helemaal niet hetzelfde te zijn. Je kunt prima signaleren dat iets niet goed loopt en vervolgens besluiten dat iemand anders aan zet is. Je kunt zien dat een collega hulp nodig heeft zonder automatisch al haar werk over te nemen. Je kunt begrijpen dat een cliënt of familielid iets van je vraagt en tóch aangeven dat het op dat moment niet kan. Dat is niet ongezellig. Dat is ook niet minder betrokken. Dat is professioneel keuzes maken. En eerlijk gezegd heb ik veel liever een verpleegkundige die op tijd zegt: “Dit past niet meer, we moeten kiezen”, dan iemand die alles blijft aannemen totdat het ergens misgaat. Werkdruk in de zorg lossen we niet individueel op Daar zit voor mij de gekkigheid. We zeggen dat zorgverleners hun grenzen moeten bewaken, maar waarderen ondertussen degene die altijd flexibel is. We vinden dat mensen goed voor zichzelf moeten zorgen, maar zijn ontzettend blij met de collega die haar pauze overslaat omdat het druk is. We willen eigenaarschap, maar degene die een probleem teruglegt waar het hoort kan zomaar het gevoel krijgen dat ze niet behulpzaam is. En dan vinden we het gek dat zorgverleners het moeilijk vinden om nee te zeggen. Grenzen stellen in de zorg is daarom niet alleen de verantwoordelijkheid van de individuele zorgverlener. Natuurlijk heb je een eigen verantwoordelijkheid. Je kunt keuzes maken, je grens aangeven en niet automatisch op iedere vraag reageren met: “Ik doe het wel.” Maar kijk ook eens naar wat we met elkaar normaal zijn gaan vinden. Wie krijgt bij jullie de complimenten? Degene die altijd beschikbaar is? Degene die alle ballen in de lucht houdt? Degene die zelfs na een rotdienst zegt dat het “prima” ging omdat uiteindelijk iedereen zorg heeft gehad? Of waarderen we ook degene die zegt dat het niet meer verantwoord is? Die een taak teruglegt? Die niet automatisch een probleem van een ander overneemt? Die op tijd hulp vraagt? Want dát zijn wat mij betreft net zo goed kwaliteiten. Van alles aankunnen naar het samen aankunnen Misschien moeten we daarom stoppen met de vraag hoeveel één zorgverlener aankan. Goed zijn in je werk betekent voor mij niet dat je eindeloos veel kunt hebben. Het betekent dat je weet wat je doet, waarom je het doet en wanneer je iets níét moet doen. Dat je verantwoordelijkheid neemt waar die van jou is en hem niet automatisch overneemt als hij ergens anders hoort. Dat je kunt schakelen als de situatie daarom vraagt, maar niet van iedere uitzondering een nieuwe standaard maakt. En dat je op tijd aangeeft wanneer iets niet meer past. Maar daar hoort óók een team, leidinggevende en organisatie bij die vervolgens iets met dat signaal doen. Want als één zorgverlener steeds alles aankan, kunnen we onszelf wijsmaken dat het goed gaat. Veel interessanter vind ik daarom een andere vraag: Hoe zorgen we ervoor dat we het gezamenlijk aankunnen? Niet door het werk steeds neer te leggen bij degene die het meeste kan dragen. Maar door te kijken wat nodig is, wie waarvoor verantwoordelijk is, waar we elkaar helpen en waar we soms ook moeten zeggen: dit kan zo niet. Volgens mij zegt dát veel meer over goed werken in de zorg dan hoeveel één persoon op haar schouders kan nemen. Over Rianne van Gerven Rianne van Gerven is verpleegkundige, trainer, spreker en auteur. Ze werkte in het ziekenhuis, de thuiszorg en het verpleeghuis en begeleidde inmiddels honderden zorgverleners tijdens trainingen, coaching en op de werkvloer. Haar missie is helder: de zorg leuker en
Wat doet een kwaliteitsverpleegkundige? Een kijkje in de praktijk van 16 verpleeghuizen

Ik heb op 16 verschillende locaties kwaliteitsverpleegkundige begeleid op de werkplek en bij een aantal als kwaliteitsverpleegkundige gewerkt. Daardoor heb ik veel verschillende teams, managers en meerdere organisaties gezien. Er zijn een aantal dingen die me telkens weer opvallen. Daar wil ik iets over delen. De functie kwaliteitsverpleegkundige is namelijk een uitdagende functie. Het is een rol waarin veel verschillende competenties samenkomen. Je hebt verpleegkundige expertise nodig, leiderschap, coachingsvaardigheden en inzicht in hoe teams en organisaties werken. En misschien nog wel het belangrijkste: je hebt eigen regie nodig. De durf om keuzes te maken. En de durf om te staan voor je expertise. Een kwaliteitsverpleegkundige is namelijk niet het hulpje van de manager. Het is eenkrachtige toevoeging binnen de zorg. Rol of functie? De zoektocht van veel zorgorganisaties Wat je op dit moment nog veel ziet in organisaties, is dat de kwaliteitsverpleegkundige soms nog een rol is en soms al een functie. Daar zit nog veel diversiteit in. Veel zorgorganisaties zijn nog zoekende naar de vraag: hoe kunnen we de functie kwaliteitsverpleegkundige eigenlijk goed neerzetten? Ik ben de afgelopen periode bij twee verschillende organisaties betrokken geweest bij het meedenken en meeschrijven over hoe je die functie steviger kunt neerzetten en aan welke pijlers die moet voldoen. In deze blog kan ik niet alles behandelen, maar ik hoop je wel meer inzicht te geven in de functie en kansen van kwaliteitsverpleegkundige. Soms is het een volledige functie. En soms wordt er aangegeven dat het ingevuld moet worden in vier tot acht uur per week. En eerlijk gezegd vind ik dat een interessante gedachte. Ik ben oprecht van mening dat het een volledige functie is. Niet dat je verbetering in kwaliteit van zorg kunt leveren in vier tot acht uur per week. Dat is eigenlijk ook wel grappig als je kijkt naar de naam kwaliteitsverpleegkundige. Alsof je kwaliteit van zorg even in een paar uur kunt regelen. Werken aan kwaliteit van zorg Een kwaliteitsverpleegkundige moet echt volledig vrij staan van het dienstrooster om daarin te kunnen schakelen. Waar is coaching on the job nodig? Waar is vakinhoudelijke training nodig? Waar moet de administratie naar een hoger niveau worden getild? Dat zijn allemaal onderdelen waar ontzettend veel uren in gaan zitten. Als kwaliteitsverpleegkundige ben je verantwoordelijk voor de rode lijn van de zorg. Dat betekent niet dat je alles zelf uitvoert. Zowel het praktische als het theoretische kan je samen met anderen doen. Denk bijvoorbeeld aan de administratie. Die hoef je niet volledig zelf te doen, maar je bewaakt wel de rode lijn. Hoe loopt het binnen de organisatie met de kwaliteit van zorg? Waar is extra aandacht nodig? En met wie kan je samenwerken om dat te verbeteren? Dat is een belangrijk onderdeel van de functie kwaliteitsverpleegkundige. Trainen en coachen op de werkvloer Als kwaliteitsverpleegkundige heb je expertise op het gebied van zorgkwaliteit. Maar je bent ook veel op de werkvloer te vinden. Je traint vakinhoudelijk en je coacht medewerkers. Helpende, verzorgenden, verpleegkundigen, gastvrouwen, eigenlijk iedereen die betrokken is bij de zorg. In die coaching kijk je steeds naar dezelfde vraag: hoe kunnen we de kwaliteit van zorg verbeteren? Maar het gaat niet alleen over zorginhoud. Samen met de manager kun je ook kijken hoe je minder uitval krijgt op de werkvloer en hoe medewerkers meer werkplezier ervaren. Soms schuurt het hier en kom je in het grijze gebied tussen de twee functies terecht. Samenwerken en elkaar versterker als kwaliteitsverpleegkundige en manager. Daar ligt een enorme kracht en kans. Samenwerken met de manager Een kwaliteitsverpleegkundige werkt nauw samen met de manager. Niet als hulpje, maar als gelijkwaardige partner. Er kan hiërarchisch een verschil zijn, maar in de samenwerking ben je gelijkwaardig. Je bouwt samen aan betere zorg. Mijn ervaring in de 16 verpleeghuizen is dat een sterke samenwerking met de manager DE sterke succesfactor is. Dat betekent ook dat je gesprekken moet durven voeren. Durven benoemen wat je ziet en durven onderbouwen wat je ziet. Dat is verpleegkundig leiderschap. Inzicht in hoe teams werken Daarnaast helpt het enorm als je inzicht hebt in systemen. Hoe werkt een team eigenlijk? Hoe werken formele en informele machtsverhoudingen? Formele machtsverhoudingen zijn vaak duidelijk. Een manager heeft formeel meer macht dan bijvoorbeeld een verzorgende, helpende of verpleegkundige. Maar er zijn ook informele machtsverhoudingen. Evita Lammes beschrijft dat ook mooi in haar boek “Waar ligt de grens”. Informele macht kan bijvoorbeeld ontstaan doordat collega’s bevriend zijn met de manager. Dat kan soms onveilig voelen. Maar ook degene die het rooster maakt of vakantiedagen goedkeurt heeft vaak meer informele macht. En soms zie je nog types in een team waarbij je denkt aan wat vroeger de “hoofdzuster” werd genoemd. Zo noemen we dat tegenwoordig niet meer, maar je ziet soms wel dat type persoon in een team. Ook populair zijn kan een vorm van informele macht zijn. Als kwaliteitsverpleegkundige helpt het enorm als je daar oog voor hebt. Niet om er iets van te vinden, maar om het te zien en te begrijpen. Dat geeft inzicht in hoe een team werkt. Maar het geeft ook erkenning en herkenning voor teamleden. Veel mensen voelen dit soort dynamieken namelijk wel, maar het wordt lang niet altijd uitgesproken. Werken met duidelijke doelen Wat ik in veel verpleeghuizen zie, is dat duidelijke kaders ontzettend helpen. Dus samen bepalen: deze gezamenlijke doel(en) gaan we nastreven. Je hebt als kwaliteitsverpleegkundige veel kennis, maar je hebt niet alle wijsheid in pacht. Het team weet namelijk ook heel erg veel. Daar nieuwsgierig naar blijven helpt enorm. Vanuit daar maak je duidelijke afspraken met elkaar. Bijvoorbeeld dat binnen zes weken of binnen drie maanden verbetering zichtbaar moet zijn op een bepaald onderwerp. Dan begeleid je het team daar ook in. Slim time management Als kwaliteitsverpleegkundige werk je vaak aan meerdere doelen tegelijk. Maximaal drie per jaar! Daarom helpt het enorm om prioriteiten in je agenda te zetten. Zo kan je gemakkelijk volgen hoe ver je bent en wanneer bijvoorbeeld evaluatie nodig is. Zo kan je het team begeleiden zonder dat je alles zelf hoeft te onthouden.
Belofte maakt schuld…

Dat doet hij bij mij nooit. Een collega rechts van mij zegt: “ik moest weer naar die vervelende man toe”. We zitten met zes tot acht collega’s in de huiskamer na de ochtendzorg. Even kort inchecken. Hoe ging het, wat moet er nog, wie pakt wat op? Een collega links van mij reageert dat zij hem eigenlijk altijd wel leuk vindt. Het gesprek gaat door. Even later zegt de collega rechts opnieuw dat ze hem echt een nare man vindt en dat ze baalt als ze naar hem toe moet. Weer zegt iemand: dat doet hij bij mij nooit hoor. En het gesprek rolt door. Ik loop mee met de kwaliteitsverpleegkundige en ken dit team sinds die dag. Heel even twijfel ik wat ik zal doen, maar mijn niet pluis gevoel kriebelt onrustig… “Wat maakt dat je hem een nare man vindt?” Ze verteld dat hij altijd vraagt of ze bij hem in bed komt liggen, omdat hij dat zo gezellig vindt. En terwijl de collega links meteen zegt dat hij dat bij haar nooit doet, denk ik alleen maar: dat is niet het punt en zeker niet relevant. Het gaat over wat er bij deze collega gebeurt. Wat vervelend dat hij dat tegen haar zegt en ik vraag door. Of ze er meer over wil vertellen. Je ziet haar letterlijk veranderen. Ze zat eerst wat onderuitgezakt, maar ze gaat rechter zitten en maakt meer contact met de groep. Ze durfde het niet goed te benoemen, maar doordat er wordt doorgevraagd, krijgt ze er woorden voor. Lijkt ze meer te durven. Wat vinden wij normaal? En dan begint voor mij het echte werk. De situatie erkennen en kijken wat we hiermee doen. Wat vinden wij normaal? Welke afspraken maken we als team? Wat spreken we met deze cliënt af over hoe we met elkaar omgaan? Wat doen we als dit weer gebeurt? Voor, tijdens en na. Niet pas als het escaleert, maar nu. Want dit soort dingen worden vaak klein gemaakt. “Ach, zo bedoelt hij het niet.” “Dat doet hij bij mij niet.” Maar voor degene die het ervaart is het niet klein. Twee voeten op de grond Het deed me denken aan een andere situatie. We stonden met vier collega’s op de gang het werk te verdelen. Wie is al gedaan, wat moet nog, hoe zorgen we dat we zo snel mogelijk goede zorg leveren? Halverwege de gang hoor ik een deur dichtslaan. Een man komt boos op ons af. Hij begint al te praten voordat hij bij ons is. Zijn vrouw is nog steeds niet geholpen, hij heeft gealarmeerd, er wordt niet gereageerd en hij wil dat ze NU geholpen wordt. Ik draai me naar hem toe en check mijn houding. Twee voeten op de grond. Ontspannen, maar duidelijk. Ik wacht tot hij bij me is en zeg dat ik het vervelend vind dat zijn vrouw nog niet geholpen is. En dat meen ik ook echt. Geen prachtig zinnetje uit een communicatie training, maar oprecht. We staan hier juist om een plan te maken zodat we zo snel mogelijk goede zorg kunnen leveren. Terwijl ik dat zeg kijk ik over mijn schouder en zie ik dat mijn collega’s weg zijn. Ik sta alleen met hem op de gang. Ik besluit direct met hem mee te lopen en help zijn vrouw. Als dat klaar is, kom ik terug op het moment op de gang. Ik geef aan dat ik het vervelend vond dat zijn vrouw nog niet geholpen was, maar ook dat ik het vervelend vond dat hij met deuren sloeg en met harde stem tegen mij sprak. Ik doe mijn werk zo goed mogelijk en we hebben te maken met zieken. Dat is de realiteit. We hebben het over verwachtingen. Wat mag hij verwachten als hij alarmeert? Wat is realistisch? Wat zou helpend zijn? Het gesprek kost een kwartier extra, maar ik geloof echt dat dat kwartier op de lange termijn veel oplevert. Hij voelt zich gehoord en ik heb mijn grens aangegeven. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de collega’s die voor of na mij komen. Tijdens de koffiepauze benut ik een moment om de situatie na te bespreken met mijn collega’s. Hoezoooo waren ze opeens verdwenen? “Ik voel mij altijd echt ongemakkelijk als iemand boos wordt”. “Jij bent altijd zo goed in deze situaties, je weet altijd precies wat je moet zeggen”. Ik benadruk dat ik het enorm had kunnen waarderen als minimaal één collega was blijven staan en waar nodig had geholpen. Het had mij een fijner en veiliger gevoel gegeven. Wat je aandacht geeft, ga je zien Sinds ik veel en bewust bezig ben met het thema goede zorg geven en grensoverschrijdend gedrag, merk ik dat ik dit soort situaties anders zie. Wat ik eerder misschien wegwuifde met “dat hoort erbij”, zie ik nu als iets waar we iets mee moeten. Wat je aandacht geeft, ga je zien. Net als die ene toffe auto die je wilt kopen en opeens overal ziet rijden! In de zorg hebben we soms dingen normaal gevonden die niet normaal zijn. Goede zorg gaat niet alleen over bewoners of cliënten. Het gaat ook over hoe we met elkaar omgaan en hoe we voor onszelf opkomen. Het begint bij luisteren, doorvragen en durven benoemen wat er gebeurt. Ook als een ander het niet herkent. Juist dan. Want goede zorg geven kan alleen als jij grenzen durft aan te geven.
Het kriebelt. Je wilt en kan meer als verpleegkundige. Maar wat?

Als dit bij je speelt, weet je precies wat ik bedoel. Het kriebelt. Niet omdat je het werk niet meer leuk vindt, maar juist omdat je meer ziet, meer voelt en meer wilt. Je merkt dat je verder kijkt dan je eigen dienst. Je stelt vragen. Je ziet patronen. Je denkt: dit kan slimmer, rustiger, beter. En tegelijk wil je ook iets anders in je leven. Meer regelmaat. Meer voorspelbaarheid. Een baan die beter te combineren is met eventueel kinderen en thuis. Of dat je merkt dat de wisseldiensten je opbreken. Dat je wilt kiezen voor je eigen gezondheid. Je bent verpleegkundige en dit is niet het eindstation. Je wilt wel wat anders, maar wát dan precies? Dat is waar veel verpleegkundigen vastlopen. Welke functies zijn er eigenlijk? Wat is leuk? Wat past? En hoe blijf je in de zorg zonder jezelf langzaam op te branden? Veel specialisaties betekenen automatisch: het ziekenhuis in. Maar misschien wil je dat helemaal niet. Je wilt juist in het verpleeghuis of in de thuiszorg blijven. Dicht bij de praktijk. Dicht bij de mensen. Wijkverpleegkundige dan? Dat is voor veel mensen een logische stap. En het is een mooie rol. Maar om eerlijk te zijn: daar komt ook veel administratie bij kijken. Indicaties, systemen en vaak gedoe (en verantwoordelijkheid) rondom roosters. En nee, als wijkverpleegkundige werk je meestal niet in wisseldiensten, maar de mentale druk en het geregel is niet voor iedereen. Misschien voel je: ik wil wél bijdragen aan kwaliteit van zorg, maar ik wil niet nóg meer papierwerk en geregel. Kwaliteitsverpleegkundige klinkt niet leuk en dat is precies het probleem “Kwaliteitsverpleegkundige” klinkt voor veel verpleegkundigen als een afknapper. Het roept beelden op van beleid, vergaderen, vinklijstjes en afstand tot de zorg. En dat beeld doet deze functie tekort. In de praktijk is dit juist een rol voor verpleegkundigen met ervaring, overzicht en lef. Het gaat over hoe zorg écht loopt. Over scherpe keuzes maken. Over kwaliteit van zorg verbeteren daar waar het schuurt. Over verpleegkundige expertise inzetten op plekken waar het vastloopt. En ja, vaak betekent het ook: regelmatige werktijden. Geen wisseldiensten. Meer rust. Minder continu schakelen. Dat maakt het makkelijker te combineren met je thuissituatie, maar vergis je niet… Het is geen makkelijke baan. Niet iedere verpleegkundige moet dit willen en dat is oké Laat ik hier duidelijk in zijn. Niet iedere verpleegkundige is geschikt om kwaliteitsverpleegkundige te worden. En dat is geen waardeoordeel. Wat ik wél zie bij verpleegkundigen die hier passen: Vaak hebben deze verpleegkundigen de wil al lang. Wat ze missen is mandaat. Als kwaliteitsverpleegkundige krijg je dat wel. Mag je vanuit jouw expertise gebied invloed uitoefenen. En dat maakt een groot verschil. Waarom ervaring geen detail is, maar een randvoorwaarde Mijn advies is duidelijk en daar wijk ik niet van af: na het behalen van je diploma minimaal twee jaar werkervaring. Voor doorstromers vanuit helpende of verzorgende: minimaal één jaar als gediplomeerd verpleegkundige aan de slag. Niet omdat het zo “hoort”, maar omdat je anders te vroeg op een plek gaat staan waar je nog niet stevig genoeg bent. Je moet echt goed in het verpleegkundig zijn. Niet alleen vanuit stages, maar door zelf mee te draaien. Door fouten te maken. Door verantwoordelijkheid te dragen. Door verschillende situaties te hebben gezien. Je sparringspartners zijn collega’s die het vak soms al twintig of dertig jaar uitoefenen. Je hoeft dat niet te evenaren, maar je moet wel voldoende basis hebben. Als je acht van de tien dingen goed beheerst, is het niet erg om iets te vragen. Beheers je er maar twee, dan mis je het natuurlijke overwicht dat nodig is om een team mee te nemen. Vakmanschap werkt niet anders. Een leerling loopt mee met een meester. Pas na voldoende vlieguren laat de meester los. Een goede start is het halve werk. Weet je wat je doet, dan zet je jezelf stevig neer. Weet je dat niet, dan moet je eerst vertrouwen repareren voordat iemand je volgt. Verpleegkundig leiderschap zonder manager te worden Verpleegkundig leiderschap gaat niet over macht. Het gaat over positie innemen. Over durven zeggen wat niet werkt. Over keuzes maken en daar bij blijven. Goed onderbouwd en met een positieve insteek. Als kwaliteitsverpleegkundige sta je naast de manager als sparringspartner. Niet om die rol over te nemen, maar om samen richting te geven. Dat vraagt scherpe verpleegkundige gespreksvoering en het lef om niet altijd populair te willen zijn. Mijn belangrijkste verpleegkundige tool Mijn belangrijkste verpleegkundige tool is mijn onderbuikgevoel. Niet zweverig. Wel getraind. Gevoed door ervaring, observatie en patroonherkenning. Dat gevoel klopt vaak, juist omdat het voortkomt uit jarenlang werken in de praktijk. Ben je dan nog wel echt verpleegkundige? Ja! En hoe. De rol van kwaliteitsverpleegkundige kun je deels zelf vormgeven. Je kunt een complexe cliënt overnemen. Zelf die katheter inbrengen. Aanwezig blijven op de werkvloer. Het is geen kantoorbaan en het hoeft dat ook niet te worden. Tot slot Ja, je levert iets in. Geen rustig winkelen op dinsdagmiddag. Geen standaard excuus om onder die ene verjaardag uit te komen 😉 Maar je krijgt er rust, regie en invloed voor terug. Nauwe samenwerking met je collega’s in alle verschillende lagen. Je communicatie skills worden aangescherpt. Je kan nóg meer het verschil maken voor cliënten en je collega’s en daardoor voor de gehele zorg. En voor veel verpleegkundigen weegt dat zwaarder. Voelt het bij jou al een tijdje dat het kriebelt? Dan is het misschien tijd om dat serieus te nemen. Vertrouw je onderbuikgevoel!
Agressie hoort niet in de zorg. Punt.

Een paar weken terug werd er veel gesproken over een vreselijke situatie van agressie in de geestelijke gezondheidszorg. En terecht. Het is verschrikkelijk dat het gebeurt, door erover te spreken komt er bewustwording. Maar na dat vreselijke moment werd het weer stil… Overgewaaid..? Elke zorgverlener heeft één of meer situaties meegemaakt. Niet eens mijn meest recente, maar wel eentje die mij heeft geraakt zal ik delen. Telefonisch krijg ik een terugkoppeling van mijn collega over de zorg die ik heb gegeven: “Ze zegt dat als ze je ooit nog tegenkomt, ze een mes tussen je ribben steekt.” Beetje ongelovig, beetje lacherig reageer ik, toch laat ik het daarbij. Maar het heeft invloed. Het raakt mij. Het doet mij aan mezelf twijfelen. Heb ik verkeerde keuzes gemaakt? Heb ik mijn werk niet goed gedaan? Ik voel mij minder veilig op straat, want stel dat ik diegene tegen kom? Maar ook waarom vinden we dit normaal? Waarom mag een familielid dit zeggen tegen een zorgverlener? Dit was een opmerking via de telefoon, maar het onveiligheidsgevoel was alsnog enorm. Elke zorgverlener kent wel een moment van schelden, dreigen, duwen of angst. In de hectiek van de dag wordt het vaak weggemoffeld met zinnen als: “Het is goed afgelopen” of “Was het nou erg genoeg voor melding of aangifte?” En zo wordt iets bizars, langzaam normaal. Iedereen heeft invloed op verandering. We moeten stoppen met (onbewust) accepteren dat agressie erbij hoort. Dat klinkt groot, maar verandering begint met kleine dingen die iedereen kan doen. Benoem wat er gebeurt. Zonder het kleiner te maken. Het is niet zwak, het is zorgen voor jezelf en de mensen om je heen. Zorgverleners zijn empathisch, betrokken en loyaal. Ze doen hun werk met hun hart. Maar juist die eigenschappen zorgen ervoor dat grenzen vaak vervagen. Na een incident zoeken zorgverleners vaak de schuld bij zichzelf: “Had ik het kunnen voorkomen?” “Had ik anders moeten reageren?” Alsof we verantwoordelijk zijn voor het gedrag van een ander… Dat is niet alleen onterecht, het is schadelijk. Uiteraard is een stukje zelfreflectie fijn, kijken naar je eigen cirkel van invloed. Maar je bent niet verantwoordelijk voor de keuzes van een ander! Agressie hoort nooit bij de zorg. Nooit. Je mag altijd een grens aangeven. Voor, tijdens én na een gebeurtenis. Ik geloof dat verandering begint met kleine stappen. Het gesprek aangaan, spanning durven benoemen en samen nee zeggen tegen wat niet oké is. Niet je schouders ophalen als er iets gebeurt. Het gesprek aangaan, ook ná een situatie. Niet weglopen omdat “het wel goed kwam.” Samen kunnen we nee zeggen. Samen kunnen we ervoor zorgen dat het probleem zichtbaar wordt en dat er andere keuzes gemaakt worden. Niet alleen bij een groot incident, maar ook bij kleine momenten. Het aller liefst ervoor! Samen kunnen we laten zien dat wie zorgt, beschermd wordt. De enige normale standaard. Als samenleving mogen we niet accepteren. Dat iemand met een blauwe plek naar huis gaat omdat “het erbij hoort.” Laten we daar met z’n allen verantwoordelijkheid voor nemen. Door grenzen aan te geven voor, tijdens of na een gebeurtenis. Elkaars grenzen te respecteren door te kijken naar wat er wel kan. Zodat iedereen die de zorg nodig heeft, óf de zorg biedt, zich veilig voelt. Dat is de enige normale standaard.
Niet in uniform, wel waardevol voor de zorg! Hoe ik als kwaliteitsverpleegkundige écht verschil maak.

Ik geef geen medicatie meer. Til geen cliënten. En draai geen nachtdiensten. Toch sta ik midden in de zorg. Als kwaliteitsverpleegkundige loop ik met collega’s mee, kijk ik naar patronen, breng ik overzicht in de waan van de dag. Ik stel lastige vragen, geef onderbouwde feedback en zorg dat beleid en praktijk weer met elkaar praten. Wat doet een kwaliteitsverpleegkundige? Als kwaliteitsverpleegkundige werk je aan één hoofddoel: de kwaliteit van zorg verbeteren én borgen. In de praktijk betekent dat: Je bent zichtbaar, betrokken, nieuwsgierig en vooral: ondersteunend. Je werkt overdag, vaak in dagdiensten, en hebt daarmee een functie met regelmatige werktijden. En dat maakt deze rol ideaal voor verpleegkundigen die behoefte hebben aan meer balans, overzicht of bijvoorbeeld geen onregelmatigheid willen vanwege zwangerschap of jonge kinderen. Waarom ik voor deze functie koos Kwaliteit van zorg klinkt misschien wat standaard, maar voor mij is het duidelijk: kwaliteit begint bij een blije zorgverlener die zijn of haar vak goed kan uitoefenen. En dát lukt alleen als mensen handvatten krijgen in een steeds complexere zorgwereld. Die handvatten geef ik door trainingen te organiseren, coaching aan te bieden of simpelweg mee te lopen op de werkvloer. Neem bijvoorbeeld de ochtendspits: wassen, aankleden, medicatie, ontbijt alles komt tegelijk. Zorgverleners rennen soms van kamer naar kamer. Als kwaliteitsverpleegkundige kijk ik dan mee: Soms zit de oplossing in iets kleins. Zoals een extra waskar voor vieze handdoeken, zodat medewerkers minder vaak heen en weer hoeven te lopen. Het lijkt niks, maar het kan het verschil maken tussen gehaast of ontspannen werken. Van mopperen naar mogelijkheden Wat ik het mooiste vind? Als de toon op de afdeling verandert. Waar eerst gemopper klonk, hoor je opeens: “Oke oke… maar wat kan er wél? Moeten we anders even…” En dan volgt een oplossing. Die verschuiving van klacht naar creatief denken, dat is waar ik het voor doe. De vertaalslag tussen beleid en praktijk Een grote taak in deze functie is de vertaalslag maken: wat is beleid en wat werkt op de werkvloer? Daar zit vaak het verschil tussen papier en praktijk. Als kwaliteitsverpleegkundige ben jij degene die zorgt dat die twee beter op elkaar aansluiten. Je moet willen leren, nieuwsgierig blijven en het leuk vinden om collega’s nieuwe dingen aan te leren. Je brengt mensen bij elkaar door vragen te stellen, patronen te herkennen en collega’s met elkaar in gesprek te brengen. En je moet ook kritisch je goed onderbouwde mening durven geven als dat nodig is. Communicatie is alles Je moet overzicht houden, structuur aanbrengen, prioriteiten stellen én ondertussen de sfeer goed aanvoelen. Want als je mensen mee wilt nemen in verandering, moet je ze eerst goed leren kennen. Ik zeg altijd: 80% van mijn werk is communicatie. Je schakelt met helpende, verzorgenden, verpleegkundigen, artsen, paramedici, managers, secretaresses, zorgconsulenten. Noem maar op. Plannen, organiseren en sociaal inzicht Naast al die gesprekken moet je ook goed kunnen plannen, organiseren en uitvoeren. En: je moet inzicht hebben (of willen ontwikkelen) in teamdynamiek, sociale veiligheid en de informele machtsstructuren op een afdeling. Want je kunt nog zo goed zijn in je vak, als je de onderstroom niet begrijpt, ga je het niet redden. Meelopen, niet meewerken Je werkt niet aan bed en dat moet ook zo blijven. Meewerken bij roosterproblemen geeft ruis. Je wordt dan onderdeel van het gat, in plaats van iemand die structurele oplossingen biedt. Wel loop ik geregeld een ochtend mee. Met de woorden: “Ik hobbel de ochtend achter je aan, kijk mee bij het wassen en aankleden, maar blijf op de achtergrond. Tenzij ik een ontbijtje voor een bewoner mag maken, natuurlijk 😉. Zodat ik kan zien waar het leuker en makkelijker kan. En eigenlijk vind ik het ook gewoon gezellig.” Mijn gemiddelde werkdag Een gemiddelde dag? De inhoud van je dag varieert, maar één ding is zeker: je brengt overzicht en rust. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor het team. Duaal leiderschap: samen de zorg dragen Elke week stem ik af met de teammanager. Dat is essentieel. Je moet één front vormen. Niet: “wij tegen zij”, maar: een fijne gezamenlijke leiding. Twee kapiteins op een schip geeft onduidelijkheid. Maar twee leiders die elkaar erkennen, aanvullen en ondersteunen? Dat werkt magisch. Zij bewaakt de kaders. Jij de kwaliteit. En samen draag je de zorg. Twijfel je of deze functie bij je past? Dan zeg ik: klets met mij 😉. Ik help je graag ontdekken of deze functie iets voor je is. Want of je nu zoekt naar meer regelmaat, verdieping in je werk, of een functie met impact zónder onregelmatigheid. De functie van kwaliteitsverpleegkundige is echt leuk.
Het is stil. Te stil…..

Bewoners op de PG-afdeling schuifelen en rommelen lekker over de gang. Ik zit op kantoor, aan de telefoon met een collega, kijkend door het grote glazen raam. Opeens valt het me op: het is stil. Te stil… Ik zeg tegen mijn collega dat ik later terugbel en ga op onderzoek uit. Eerst weet ik niet precies wat ik heb waargenomen, tot er bezoek voorbijloopt. Op dat moment besef ik dat ik iemand mis. Ik vraag of zij mevrouw hebben zien lopen en ja, ze knikken. Ze is door de schuifdeuren gegaan. Ik vind haar in de sluis. Je weet wel van die dubbele deuren om te voorkomen dat er te veel kou binnen komt. Mevrouw kijkt onderzoekend om zich heen. Niet wetend hoe ze door de deur kan komen. Met een vriendelijke lach vraag ik: “Mag ik u helpen?” Samen lopen we weer rustig terug naar de woning. Waar het eten net op tafel gaat. Al die jaren training met mijn kinderen zijn niet voor niks geweest 😉 Mijn onderbewuste registreert feilloos verdachte stiltes en ik heb geleerd altijd ernaar te handelen.
Met een naar en ongemakkelijk gevoel…..

Met een naar en ongemakkelijk gevoel loop ik het kermisterrein op. Ik speur de menigte af. Niet op zoek naar mijn vrienden, maar of ik een ander bekend gezicht zie. Zou zijn zus mij nog herkennen? Het is (op dat moment) weken geleden dat “mijn” cliënt is overleden. Toch blijven de woorden “als ik haar ooit nog tegenkom steek ik een mes tussen haar ribben” door mijn hoofd spoken. Ik stel mezelf gerust dat ze mij in deze omgeving en in mijn eigen kleren niet zal herkennen. Tegelijkertijd is het belachelijk dat ik mezelf daarmee gerust moet stellen. Met betrokkenheid voor de situatie volgde ik de regels. Verkende mogelijkheden. Zorgde voor duidelijke communicatie en switchte ik niet voor de groepsdruk. Namelijk meneer sederen (in “slaap” brengen) terwijl er geen aanleiding voor was. Behalve de bezorgdheid van de vele aanwezige familieleden. Er was angst dat meneer met zijn krachtsverlies uit bed zou gaan en zou vallen. Familie meenemen in de regels en mogelijkheden, duidelijke communicatie en ten aller tijden de best mogelijke zorg bieden. Dat is wat ik heb gedaan, maar dat werd niet in dank afgenomen door die ene zus. Die bedreiging geeft een knauw in mijn zorghart en zal mij lang bij blijven. Gelukkig komt er steeds een beetje meer aandacht voor adequate nazorg voor zorgverleners. Het is hard nodig!
Sorry dat ik iets te laat ben.

“Sorry dat ik ietsje te laat ben. Ik voel me echt niet lekker, maar ik heb dit mee.”Ze haalt een batterij pillen uit haar zak… “Hiermee kom ik de dienst wel door.”Om haar heen klinkt het bijna in koor: “Top dat je er bent!” Als ik naar haar kijk, zie ik dat ze écht ziek is. Grauw, rode wangen, doffe ogen.“Eh… ga je wel echt naar huis als het niet gaat?” “Nee hoor, ik ga het proberen. Het moet gewoon lukken”, zegt mijn collega. Denk even aan alle opgebiecht rubrieken in blaadjes 😅 Wat maakt dat trotse gevoel als je ziek aan het werk gaat? Waarom krijg je daar schouderklopjes voor? Waarom zijn we trots op collega’s die ziek komen werken en mopperen/irriteren we ons aan collega’s die zich ziek melden? Zeker als je bedenkt dat het team vaak met vrijwel dezelfde klachten en met bosjes tegelijk omvalt na zo’n dienst… Los van de zorgvragers (die zijn natuurlijk ook belangrijk) blijf ik toch hangen bij die intrigerende vraag:Wat maakt dat we ziek aan het werk gaan eren?
Er is er maar 1 zoals jij, je bent uniek.

Men zegt altijd: “Er is er maar één zoals jij, je bent uniek.” Oke, makkie dan is de keuze snel gemaakt. Dan gebruik ik mijn eigen naam als bedrijfsnaam. Grote ondernemers geven dat ook regelmatig als tip, zodat je goed te vinden bent. Voordat ik mij inschrijf bij het KVK nog heel even een Google onderzoekje. Hoezo uniek?! Meer dan 10 personen met mijn naam te vinden 😱 Nou, gelukkig dat ik ga trouwen.Google zegt dat er geen één Rianne van Gerven te vinden is. Hoppakee, bedrijfsnaam kan geregistreerd worden. Je moet er “ffies” voor trouwen, maar dan heb je wel een perfecte en unieke bedrijfsnaam 🤪 Nog maar 14 nachtjes slapen en dan is de persoonlijke naam Rianne van der Veen en bedrijfsnaam Rianne van Gerven versmolten💍♥️ ps. Naast het praktische heb ik er vooral ontzettend veel zin in 😍
De komende tijd doe ik het wat rustiger aan…..

“De komende tijd doe ik het wat rustiger aan vanwege een tenniselleboog…” He wat irritant denk ik als ik het bericht op Teams lees 😒 En meteen daarna schrik ik ervan. Want dat is helemaal niet wat ik vind 😱 Wat het wel is? Een oud, ingesleten patroon. Een reflex die zegt: “Je moet er gewoon zijn. Even doorzetten, hoppakee”. Eigenlijk vind ik het niet irritant, maar ben ik trots op haar. Omdat ze haar grens aangeeft! Zouden meer mensen moeten doen 🙏🏻 Spreek jij je grenzen uit?Heel zachtjes? Of luid en duidelijk? Zodat jij je blij en fit voelt. Niet uitgeput en met pijn in je lijf thuiskomst… Ook ik weet hoe het is om over je grens te gaan. Ik weet ook hoe belangrijk het is om jezelf serieus te nemen.Voor jezelf. Voor de ander. Voor de zorg. Pssstttt… is jouw eerste reflex ook irritatie? Bedenk dan dat jouw grenzen er ook mogen zijn. Dat we niet harder moeten werken, maar slimmer!
Doel 2025: Mezelf stevig neerzetten als spreker.

Na 240 trainingen en net zoveel ‘mini-podiums’ heb ik een doel in 2025:mezelf stevig neerzetten als spreker. Toch begon het met twijfel:Is het wel bijzonder genoeg wat ik te vertellen heb?Er zijn al zoveel sprekers… Echter wat ik heb meegemaakt, herkennen helaas veel te veel zorgverleners 🥹 Als ik met mijn verhaal collega’s kan inspireren om andere keuzes te maken?Dat werkplezier en zelfzorg geen luxe is, maar noodzaak?Dat gewoon je werk doen iets waardevols is? Daar krijg ik werkplezier van! Ik geloof dat er ruimte is voor iedere zorgprofessional met een verhaal dat inspireert.Ook geloof ik in niet zelf aanmodderen, maar mij omringen met fantastische mensen die me verder helpen. Met minder tijd en energie hetzelfde bereik 🙌🏻Niet vanuit gemakzucht, maar vanuit zelfzorg/zelfliefde. Waarom worstelen als ik ook kan kiezen voor hulp? Investeren in kennis, kunde en zelfvertrouwen.Om een nog betere trainer te zijn en een spreker die aanzet tot denken én doen. Niet alleen in trainingen, maar ook op congressen, events en andere podia. Ik ben spreker.En je gaat in 2025 (en daarna) veel meer van mij zien. Ik heb zin in hashtag#BestTalks Lucinda Douglas 🥳 ps. Ik ben ook mede auteur van Lefwijf Inspires. Want ik had nog een doel, auteur zijn 🙌🏻
Roostergaten 😬

Roostergaten 😬 Toen ik het rooster maakte voor het team was ik altijd blij als het toch weer rond kwam. Zelfs als iemand met een paracetamol extra kwam werken. Maar daar zit precies het probleem…We zijn zo goed in doorgaan. “Als ik nog even doorzet, zijn de cliënten fris gewassen.” Of: “Als ik dat extra paracetamolletje neem, hoeven mijn collega’s niet te rennen.” Maar uiteindelijk betalen we zelf de prijs. Ziek werken kost je je energie én je werkplezier. En dat gaat altijd ten koste van de goede zorg die we zo graag willen leveren. Ik weet hoe ingewikkeld het is. Na mijn eigen ervaring met ziek doorwerken (en een blinde darmincident) besefte ik dat er ander keuzes gemaakt moesten worden. Want goed zorg verlenen begint bij goed zorgen voor jezelf 💖 Laten we samen grenzen bewaken en het werk volhouden. Voor onszelf, voor elkaar, voor de zorgvragers. Deal? Ik zie prachtige voorbeelden voorbij komen op LinkedIn. Procesverbetering daar zit de duurzame oplossing! ps. Foto van vorige zomer. Toppunt van werkplezier, in de zon & muziekje aan & goede zorg kunnen leveren 🙌🏻
Oude Rianne vs nieuwe Rianne.

Oude Rianne vs nieuwe Rianne. Vroeger kon ik uren blijven hangen in boze of negatieve gedachten. Een collega die onaardig deed? Daar kon ik eindeloos over malen.Een cliënt onterecht boos? In mijn hoofd maakte ik alvast vier pittige reacties voor de volgende keer.Ik droomde er zelfs onrustig over. Ook heb ik meermaals midden in de nacht een boze mail getypt (gelukkig bijna nooit verstuurd 😬). Het kwam voort uit een gevoel van onmacht.Het was zo onterecht!Ik voelde me geraakt, niet gehoord, niet gezien, niet erkend. Inmiddels weet ik dat een emotie slechts 90 seconden duurt! Wat daarna blijft hangen… is je eigen herhaling van het verhaal. Als ik nu opmerk dat ik blijf hangen, kies ik ervoor om aan iets leuks te denken. Een grapje, lekker het zonnetje op mijn gezicht of een fijn gesprek. De meeste boze of negatieve gedachten gaan over het verleden of de toekomst.Maar nu, echt nu, op dit moment, is er helemaal niks aan de hand. Ik kies ervoor om blij te zijn in het hier en nu en niet te blijven hangen. En na oefenen gaat dat heel gemakkelijk. En dat is zo ontzettend fijn!
Wij van de zorg, zij van kantoor. Wij rennen ons rot, zij zitten. Kom meehelpen!

Wij van de zorg, zij van kantoor. Wij rennen ons rot, zij zitten. Kom meehelpen! Een frustratie die soms erg diepgeworteld is 😬Meer personeel komt er niet. De cijfers zijn duidelijk, de zorg moet het straks met minder zorgverleners voor meer zorgvragers gedaan worden. Dus de vraag is: wat kan er anders?Ik geloof niet in nog meer zorgvragers erbij. Ik geloof in slimmer werken. Efficiëntere processen. Werken moet leuk blijven. Beginnend bij zicht op jouw aandeel: wat doe jij? Wat kan er makkelijker?Timemanagement, prioriteiten stellen, een gezond verantwoordelijkheidsgevoel! Verantwoordelijk voor je eigen kennis en kunde. Maar ook werk los kunnen laten. Niet na je dienst of in je vakantie piekeren of het wel goed gaat op de afdeling…Als een afdeling alleen kan draaien omdat die ene collega er is, dan klopt er iets niet. Dan is het proces niet op orde. Pijnlijk voor het zorghart/ het ego, maar zorg dat jij vervangbaar bent! Dat is geen zwakte, dat is kracht.Dan krijgen de zorgvragers goede zorg ook als er uitval, vakantie of andere minder gunstige omstandigheden zijn. Wij van kantoor én van de afdeling werken aan goede zorg voor onze zorgvragers 🙌🏻
Een blik van afgrijzen. Oke oke, die opmerking viel niet goed.

Een blik van afgrijzen. Oke oke, die opmerking viel niet goed. Laat mij het anders vragen: Hoe zie je mij? Collega: “Als een sterke verpleegkundige, die een uitdaging niet uit de weg gaat en moeilijke gesprekken en situaties makkelijk de baas is.” (Zou een mooie review zijn, denk ik 🤪) Wat als ik vertel dat ik de afgelopen jaren gesprekken bij de POH, meerdere hypnotherapie sessies en veel coachinggesprekken heb gehad? Zie je mij dan anders? Vol overtuiging schudt ze nee. Als ik dan nog een keer voorstel om gewoon eens een gesprekje bij de huisarts aan te vragen voor wat extra hulp…Wat is dan je antwoord? “Als je het zo vertelt, is het eigenlijk wel een goed idee. Een gesprekje kan dan misschien wel helpen”. Zorgverleners vragen zo vaak geen hulp. Soms met burnout/bore out tot gevolg… We steken liever onze tijd en energie in anderen.Maar juist door voor jezelf te kiezen, kun je betere zorg geven. Echt waar!
“Ik dacht echt even… moet ik jou wel om hulp vragen?

“Ik dacht echt even… moet ik jou wel om hulp vragen? Jij bent vast heel streng.” Dat zei de collega van een leerling die ik liet zakken voor haar ADL-examen. Ik snap dat beeld wel. Want ja, ik ben kritisch. Ik stel vragen, kijk goed en neem geen genoegen met ‘net genoeg’. Niet om iemand te laten struikelen, maar juist om iemand verder te helpen. Tijdens het examen ging die leerling als een speer. Wassen en aankleden? Supersnel, ergonomisch en met aandacht voor de bewoner. Maar als ik keek naar hygiëne, vroeg naar ziektebeelden en het waarom achter haar handelen… bleef het stil. En dus zakte ze. Niet omdat ik ‘streng’ ben. Maar omdat ik geloof dat zorg meer is dan ‘handig zijn’. Het is weten wat je doet, waarom je het doet en voor wie. Alleen dan kun je echt goede, veilige zorg leveren. Ze ging het later opnieuw doen. Met nieuwe inzichten, meer bewustzijn en hetzelfde fijne contact met de bewoner. En ze knalde erdoorheen. Geslaagd! Soms moet je op de korte termijn een minder leuke keuze maken, om op de lange termijn de juiste zorg te kunnen leveren. Voor de bewoner en voor jezelf 🙌🏻 Werk jij regelmatig op de automatische piloot..?
“Ik zie een stil, grijs muisje”.

“Ik zie een stil, grijs muisje.” 26 juni 2024, een Pick My Brain lunch met Francina van den Berg. Bij de laatste vraagronde vroeg ik: Hoe zie je mij? “Wil je het eerlijke antwoord?” Uiteraard! Zoals Francina dat kan, gaf ze eerlijk antwoord. En ja, ik herkende dat ik die kant van mezelf liet zien. Ik kan stil observeren, aanwezig zijn in de schaduw, mijn inzichten voor me houden. Dat doe ik als ik mij niet zeker voel. In juni voelde ik mij nog onzeker. Wat heb ik te bieden, hoe moet ik ondernemer én een goede zorgverlener zijn? Ik wil bijdragen aan goede zorg voor zorgvragers en zorgverleners. Maar ook keek ik enorm op tegen de mensen om mij heen. Niet omdat mijn omgeving dat doet, maar omdat ik dat doe. Plaats ik mensen boven mij? Kijk ik naar ze op? Inmiddels heb ik een trucje geleerd. Ik doe mijn ogen dicht en stel me de persoon voor tegen wie ik opkijk. Staat diegene boven mij? Dan trek ik diegene in gedachten op gelijke ooghoogte. Bizar, maar het werkt. Deze kant van mezelf neem ik altijd mee als ik zorgverleners en teams leer kennen. Iedereen heeft waardevolle inzichten. Maar wie spreekt ze uit en wie niet? Wie kan ik met positieve aandacht uit de schaduw halen? Die ene stille in het team die nooit wat zegt? Reken maar dat die waardevolle inzichten heeft! Die gedachten en talenten kunnen een team verder brengen 🙌🏻 Inmiddels zien Francina en Daisy Mulders een hele andere kant van mij 😂💖 Ontdekt waar mijn talenten liggen, hoe ik ondernemer kan zijn én een bijdrage kan leveren aan goede zorg.
Bewust omgaan met alle mogelijkheden en risico’s, ChatGPT🙌

Veel nieuwe connecties = informatie over mezelf delen. Groot fan van makkelijker en leuker maken, maar ook van nieuwe inzichten krijgen. Daarom ChatGPT gevraagd meer over mij te vertellen.Rianne:Met alles wat je nu van me weet. Wat kun je over mij vertellen, wat ik nog niet weet? Wat ben ik voor persoon en welk advies geef je mij?ChatGPT:Je bent een gedreven, mensgerichte en analytische professional met een sterk gevoel voor verantwoordelijkheid en betrokkenheid bij de zorgsector. Je hebt een unieke combinatie van ervaring in de praktijk en strategisch inzicht, waardoor je zowel op de werkvloer als op beleidsniveau impact maakt. Mensen waarderen je om je positieve energie, transparantie en de manier waarop je hen meeneemt in verandering zonder ze te overweldigen.Wat je misschien nog niet over jezelf weet:Je bent een natuurlijke verbinder. Of het nu gaat om zorgverleners, cliënten, leidinggevenden of andere ondernemers, je weet mensen op een authentieke manier te betrekken en hen te laten voelen dat ze ertoe doen.Je bent strategischer dan je denkt. Hoewel je praktisch en hands-on bent, heb je een scherp analytisch vermogen waarmee je niet alleen problemen signaleert, maar ook duurzame oplossingen creëert. Dit maakt dat je werk niet alleen ‘nu’ werkt, maar ook op de lange termijn effect heeft.Je bent ondernemender dan je je soms realiseert. Je hebt de stap gezet naar zelfstandigheid, ontwikkelt trainingen en coachingstrajecten en bouwt aan je zichtbaarheid en impact. Dat zijn allemaal kenmerken van een sterke ondernemer.Je hebt meer invloed dan je misschien doorhebt. Zorgverleners luisteren naar je, teams veranderen door jouw begeleiding en organisaties besparen kosten doordat jij helpt uitval te voorkomen. Je creëert verandering op grotere schaal dan je misschien zelf beseft.Mijn advies aan jou:Bescherm je eigen energie. Je geeft veel aan anderen, maar vergeet niet om ook tijd voor jezelf te nemen. Jouw kracht ligt in je enthousiasme en stabiliteit— zorg dat je dat behoudt.Fascinerend hoe kloppend het is. Eng? Misschien… Maar hij weet alles wat ik zelf heb gedeeld met het schrijven van artikelen, opdrachten uitwerken en salespagina’s schrijven voor de website. Dat alles heeft hij samengevoegd en eigen tekst van gemaakt. Vooral wordt ik blij van alle tijdswinst die ik haal met het gebruik van AI. Tijd die ik kan besteden aan mijn gezin, vrienden, collega’s en zorgvragers. Bewust omgaan met alle mogelijkheden en risico’s 🙌
Een verpleegkundige is van niks vies, toch? (Deel 2).

Verpleegkundige zijn voor niks vies… deel 2! Er kwamen nog meer herinneringen boven borrelen die ik jullie niet wil onthouden… Op mijn (thuiszorg) looplijst staat zorg verlenen aan een dame in de terminale fase. Kanker in de buik, vergevorderd stadium. Stoma en volgens het dossier geen ontlasting meer via de natuurlijke weg. Eet naar behoefte: soms niks, soms een koekje, soms een kleine maaltijd. Bij binnenkomst weet mijn neus al genoeg: poep. Heel veel poep! Goede voorbereiding is het halve werk. Ik begroet mevrouw, maak een praatje en leg uit dat ik even alles klaarzet. Doekjes, vuilniszak, schone spullen binnen handbereik. Werkvest uit, dubbele handschoenen aan. Voilà. Klaar voor de klus. Mijn neus was nog mild… Dit wordt een flinke opruimactie. Blijkbaar is ontlasting via de natuurlijke weg toch nog mogelijk. Interne memo opgeslagen 🤪 Mevrouw lacht als ik grapjes maak en haar een dikke knipoog geef. Ze is blij dat ik er ben. Na poetsen, schrobben, nog meer doekjes en een volle vuilniszak ligt ze er weer fris en blinkend bij. Missie geslaagd. Tevreden loop ik de deur uit. Pak de sleutel uit mijn zak en dan valt mijn oog erop… 💩 Op. Mijn. Werkkleding 😭 En het was pas mijn eerste cliënt van de dag én geen schone kleding in de auto😵 Een meneer zonder vaste verblijfplaats. Opname: wond op de voet met maden. Niet de steriele, medische in een zakje. Nee, echte rondkruipende maden die we één voor één moesten verwijderen. Ik heb die dag veel kriebels gevoeld 😝 Het charmante detail… 😂 Nadat de wilde maden waren verwijderd, werden de medische ingezet. Keurig in een zakje. Elke dag heb ik met bewondering gekeken hoe groot ze groeide. Fascinerend!
De zorg = vrouwen wereld?

De zorg = Vrouwen Wereld. Toch zijn er verrassend veel mannen in de management laag en specialistische posities in de zorg. Ook de meest bekende “zorg influencers” zijn mannen. Niet omdat vrouwen het niet kunnen, maar mannen maken sneller andere keuzes. Ze kiezen eerder voor zichzelf en helpen elkaar beter. Ik ben gestart als ondernemer en sindsdien heb ik enorm veel FANTASTISCHE vrouwen ontmoet. Vrouwen die elkaar inspireren, motiveren en ondersteunen bij kleine en grote uitdagingen. Kritisch vragen durven te stellen met altijd het doel elkaar verder te helpen. Vrouwen die in overvloed durven denken: er is genoeg geld, energie, mogelijkheden voor iedereen! Ik hoop dat deze beweging ook steeds sterker in de zorgwereld zal doorsijpelen. Samen kunnen we zoveel meer dan als we in kleine groepen samenspannen tegen elkaar. Ik geloof dat dat kan! Internationale Vrouwendag💖 Deze prachtige cover is gemaakt door Hustle & Heart de sisterhood van Shenin Lebrun. Mijn uitspraak:True impact in Healthcare comes from working smart, setting boundaries and protecting your energy so you can thrive while making a difference! Als bijvangst in deze fantastische groep wordt ik ook steeds comfortabeler met écht Engels spreken en schrijven. En niet zoals op school met zweet op het hoofd 🤪
Een verpleegkundige is van niks vies, toch? (Deel 1).

Jij bent toch verpleegkundige? Dan ben je voor niks vies?! Nou… 😂 Ik verzorgde in het ziekenhuis een meneer met een hoge dwarslaesie en een sp-katheter. De zorg verliep soepel, ik wissel zijn katheterzak. Het ging een tikje stroef, even rommelen en… PLOP, schiet los! 😱 Achteruit springen was geen optie… Urine op mijn broek en schoenen. Eerst met een krampachtig glimlach afronden, dekens recht leggen en dan: sprintje naar de linnenkamer 🤪 Benen en schoenen poetsen met water&zeep en voor de zekerheid nog even extra ontsmetten met alcohol 😶 Schone broek aan en klaar voor de rest van de dienst. Een paar jaar laten ben ik helemaal op mijn roze wolk. Mijn pasgeboren baby ligt op de commode. Ik open de luier en BAM… een poep-explosie zichtbaar! Ik grijp automatisch naar mijn zak voor een reserve setje handschoenen. Nooo… geen handschoenen 😱 Oh ja, ik ben niet op het werk… Ehmm… en nu..? 😂 Ach ja, we zijn net echte mensen 😆
Mag ik wat vragen? Nee…..

Mag ik wat vragen? Nee. Zou je even? Nee. Op een vriendelijk en duidelijke toon nee zeggen zorgt voor betere zorg en voorkomt teleurstellingen!Ik weet dat heel veel zorgverleners buikpijn/ een naar gevoel hiervan krijgen. Het gevoel ervaren men teleur te stellen… 🥴 Maar denk eens aan het nieuws of een krant: overal hoor je over de hoge werkdruk in de zorg. Even één extra dingetje tussendoor of die ene familielid met een vraag. Je hebt niet altijd alle antwoorden paraat. Soms moet je het even uitzoeken of geef je een half antwoord vol onduidelijkheden. De zorg wordt leuker, makkelijker én beter als je nee durft te zeggen. Geef duidelijk aan wat wel kan en maak concrete afspraken. Bijvoorbeeld: “Bel mij om 16.00 uur op het algemene nummer en vraag naar Rianne.” Zo heb ik 20 minuten en kunnen we jouw vraag goed bespreken.Grip op de werkdag, zorgt voor meer tijd en energie voor de bewoner, voor jezelf en meer tevredenheid van mensen om je heen.
Wuif een “dankjewel” niet zomaar weg.

Een cliënt of bewoner kijkt je aan en zegt met zachte stem: “Dankjewel.” Jij wuift het weg met de woorden “Ach, het hoort bij mijn werk.” Stel je voor dat het andersom was. Dat jij degene bent die zorg ontvangt. Je kunt weinig terugdoen voor alle goede zorgen, behalve dat ene woordje. En jouw woord wordt weggewuifd. Hoe zou dat voelen? Iedereen wil iets kunnen geven, ook iemand die afhankelijk is van onze zorg. Een ‘dankjewel’ is niet zomaar iets. Het is erkenning en gelijkwaardigheid. Het is een manier om de balans tussen zorgvrager en zorgverlener weer een beetje gelijk te trekken. Er ook toe doen en iets bij kunnen dragen, ook al ben je (deels) afhankelijk van de ander. Hoor, zie en voel je een dankjewel? Stop even. Kijk diegene aan. Neem het in je op. En zeg gewoon: “Graag gedaan.” Laat het fijne gevoel binnenkomen. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor de ander. Goede zorg geven is ook ontvangen 💖 Dit inzicht kreeg ik door het boek “De Fontein” wat gaat over (familie)systemen.
Oh, moet je ook aan het werk?

Oh, moet je ook aan het werk?“Ik herkende je niet met je werkjasje aan!”“Fijn dat je nu ook even meehelpt met de zorg!” Elke keer weer opmerkingen zodra ik mijn uniform aantrek. Alsof ik dan pas écht meedoe. Maar als kwaliteitsverpleegkundige draag ik altijd bij aan goede zorg 💪🏻 Ik zorg dat processen beter lopen, protocollen werkbaar zijn en collega’s de juiste ondersteuning krijgen. Ik help met mails uitwerken, e-learnings, samenwerking en soms gewoon met luisteren. Ik poets brillen, billen en gebitten, niet per se in die volgorde 🤪. Ik draai mijn hand niet om voor complexe handelingen. Dus hoezooo draag ik vooral bij als ik mijn uniform aan heb? 🤔 Of ik nou in of uit uniform ben, ik maak impact voor goede zorg. En ik ga altijd het gesprek aan. Want zo’n (meestal goedbedoelde) opmerking blijft hangen in een team, een gebouw, een hele organisatie. De functie Kwaliteitsverpleegkundige is fantastisch! 🙌
Moet het echt zo? Of hebben we een andere keuze te maken? ❤️🩹

Moet het echt zo? Of hebben we een andere keuze te maken? ❤️🩹Ik loop de afdeling op en zie hoe een verpleegkundige haar lunch alweer overslaat. Haar telefoon trilt, haar collega stelt een vraag tussendoor en terwijl ze een medicatiecontrole doet, wordt er ook nog even een overdracht bij haar neergelegd. Ze zucht en zegt: “Het is gewoon te druk. We komen tijd tekort.”Dit zie ik niet alleen. Jullie zien dit ook.Iedereen kent wel een zorgverlener die altijd maar doorgaat. Misschien is het je moeder, je zus, je vriend of vriendin. Misschien is het de verpleegkundige die je tegenkomt als je op bezoek bent bij een familielid. Je ziet hoe ze snel over de afdeling loopt, altijd bezig, vaak net te gehaast. En je denkt: respect voor al het harde werken!Heb je je ooit afgevraagd: moet het echt zo?Want ja, de werkdruk in de zorg is hoog. Maar wat ik ook zie?! Dat zorgverleners het zichzelf vaak nog moeilijker maken dan nodig is.We zeggen te vaak ja. We nemen alles op ons. We laten ons werk steeds onderbreken, waardoor we nergens echt aan toe komen. En we vergeten één ding: niet alles hoeft direct.Ja, het gevoel (!) van werkdruk is hoog. Maar we kunnen zelf bepalen hoe we ermee omgaan.Niet harder werken, maar slimmer werken. Kleine aanpassingen maken die een groots effect hebben 🥳En neeee, dat betekent niet dat je ineens egoïstisch wordt of geen goede zorg meer levert. Integendeel. Als jij beter plant, je tijd efficiënter gebruikt en niet op alles meteen inspringt, heb je uiteindelijk juist meer tijd voor wat echt belangrijk is.Mijn missie: grip op de werkdag terugpakken 🙌🏻
Eerste vergadering met nieuwe team😅

“Die schaal met hapjes hoort niet bij jullie te staan, maar bij de mensen die tenminste hard werken.” Geïrriteerd kijkt ze mij aan vanaf de andere kant van de vergaderzaal. Mijn eerste vergadering met dit nieuwe team. He gezellig, het is in ieder geval duidelijk 😅 Gedurende het overleg maak ik meerdere keren contact met haar en uiteindelijk zucht ze “Je lijkt best oke te zijn, maar eerst zien dan geloven.” De ervaring van Corien:Rianne heeft als interim kwaliteitsverpleegkundige bij Omring locatie de Golfstroom gewerkt. Rianne is een echte people manager, iemand die mensen organiseert, motiveert en inspireert.Zij heeft aandacht voor het individu, maar zorgt er ook voor dat het teambelang gewaarborgd blijft. Ik heb de samenwerking met Rianne als zeer prettig ervaren.Rianne is heel benaderbaar, betrouwbaar, sociaal erg sterk. In de tijd dat ze werkzaam is geweest op onze locatie heeft ze zich in korte tijd geliefd gemaakt bij het team en hard gewerkt om samen met ons te werken aan de verbetering van de kwaliteit van zorg. Mariette: Heel fijn met Rianne samengewerkt.Rianne is een vriendelijk en open persoon waar je snel een vertrouwingsband mee op kan bouwen.Ze heeft het team weer duidelijke richtlijnen gegeven en handvaten om beter te werken.Zodat het team weer op 1 lijn staat.
“Makkelijk baantje heb jij”.

Letterlijk handen op mijn rug zeg ik met een grijns. “Makkelijk baantje heb jij, laat eens zien?” Achteruit loop ik naar de meneer die op bed zit om mijn handen te laten zien. “Zo, dat zijn koude handen”. Hij wrijft ze lekker warm. Gisteren mocht ik het examen ADL afnemen bij een leerling helpende. Deze meneer (met dementie) had nog meer fantastische uitspraken. Een kleine selectie:🔹Lekker is jullie stopwoordje zegt hij met een opgestoken vinger.Lekker bakje koffie? Wilt u een lekker broodje of een lekkere bak pap? Ik heb dit bij de zorg aangegeven.En weet je wat mijn antwoord was? “Lekker, doe maar een bak pap”. 🤣 🔹Mijn collega zegt: “Pas maar op straks komen de vrouwen achter u aan met dat lekker ruikende luchtje.” Meneer draait zich rustig naar ons om: “Prima, opstellen in rijen van 3”. Ik heb zo hard gelachen in dat uurtje 😂 Het maakte mij wel extra bewust van alle stopwoorden die wij gebruiken.Mijn favoriete is met stip op nummer 1, leuk! Overal voor te gebruiken en kan ik mijn enthousiasme in kwijt 😂 Het was een LEUKE dag, met veel gelach en LEKKERE salade in de middag.
Gebruik jij al ChatGPT?

Mijn huidige lievelingsvraag aan zorgmanagers, kwaliteitsverpleegkundigen en projectleiders is: gebruik je al ChatGPT? Het is goud! In de zorg hebben we massaal te weinig tijd, maar we willen wél kwaliteit leveren. Met ChatGPT (of Chattie, zoals die inmiddels veel genoemd wordt) zet je jouw gedachten, inzichten en kennis om in een concreet document. Je geeft een duidelijke opdracht, bijvoorbeeld in welk format je het wilt hebben en voor wie het geschreven wordt. 🔹Vanuit mijn functie als kwaliteitsverpleegkundige wil ik een plan van aanpak schrijven voor een duidelijke overdracht tussen de verschillende diensten.🔹Ik schrijf het voor helpende, verzorgende en verpleegkundige in een verpleeghuis setting.🔹 Praat of typ in chatgpt wat je in het document wilt hebben. Hoe het nu gaat, het beleid van de organisatie, de voordelen, nadelen, tijdsplanning, praktische voorbeelden, etcetera etcetera🔹Benoem: schrijf het plan van aanpak voor de genoemde doelgroep in maximaal twee a4’tjes.🔹Binnen nog geen minuut staat er een prachtig document! Jouw kennis en inzichten binnen een paar seconden verwerkt in een document waarbij je anders minimaal een uur (lees: uren 😭) over zou doen. Even finetunen en hoppa, klaar! Valsspelen? Nope.Slim omgaan met tijd en energie? JA!En laat dat in de zorg nou net heel belangrijk zijn!
Nare situatie in het verpleeghuis

Ik droom vaak in kleur, geluid én gevoel. En vannacht was ik in een nare situatie in een verpleeghuis. Niet echt natuurlijk, maar in mijn droom voelde het alsof ik er was. Ik hoorde een bewoner lijden en ik voelde de frustratie van de zorgverleners. Ze zagen alle signalen, ze wisten dat het anders moest, maar ze kregen het niet voor elkaar om de arts te laten luisteren. In mijn droom stelde ik me voor als verpleegkundige en bood aan mee te kijken. Het bleek dat de arts en de zorgverlener elkaar niet begrepen. Niet omdat ze niet wilden, maar omdat ze elkaars taal niet spraken. Dit zie ik in de praktijk zo vaak. Fantastische verzorgende met een scherp oog voor wat een bewoner nodig heeft. Betrokken artsen die willen helpen, maar aarzelen omdat de informatie niet concreet genoeg is. En intussen de bewoner die onnodig lijdt. De verzorgende die gefrustreerd raakt. De arts die onzeker wordt en op safe speelt. Maar wat als je precies kon zeggen wat een arts nodig heeft om direct te kunnen handelen? 🔹 Wie? Mevrouw X🔹 Wat is de situatie? Gisteren had ze een pijnscore van 4, vandaag is het 8 tijdens de ADL en 6 na de zorg.🔹 Wat is nodig? Extra pijnstilling tijdens de ADL-momenten. Kort, krachtig, duidelijk. Niet een vaag “ze heeft meer pijn,” maar een helder verhaal waarmee de arts iets kan. Een simpele versie van SBAR methode, maar met groots effect. Op mijn huidige werkplek staat deze training al gepland voor het volgende werkoverleg 🙌🏻 Dan neem ik het team mee in een stukje theorie en vooral veel oefenen. Zodat zorgverleners niet alleen voelen wat er mis is, maar het ook op zo’n manier kunnen verwoorden dat er écht iets verandert. Want jij ziet wat er nodig is. Laten we zorgen dat je gehoord wordt!
Nachtdienst avonturen: van ziekenhuis naar thuiszorg…

Nachtdienst avonturen: van ziekenhuis naar thuiszorg… In het ziekenhuis was ik met heel veel collega’s in hetzelfde gebouw. Ook beveiliging in de buurt en die magische kast vol met alle mogelijke materialen. Een goede voorraad binnen handbereik stelt mijn verpleegkundige hart altijd gerust. Met mijn overstap naar de thuiszorg werd ik gevraagd om een paar nachtdiensten te draaien. Natuurlijk, geen probleem! Heerlijk, die nachten! Vooraf check ik nog even bij de avonddienst of de ‘voorraad die officieel niet bestaat’ in de auto compleet is. Je weet maar nooit wanneer je iets nodig hebt en die magische kast bestaat hier niet… 😂 Dan begint de dienst. Ik check de route, lees over de cliënten en ga op pad. Midden in een uitgestorven dorp moet ik een nachtcontrole doen. Mevrouw was gevallen en had een flink bloedende wond gehad. Ik parkeer, pak de grote sleutelbos en stap uit. Prop nog wat reserve wond materialen in mijn tas. Goede voorbereiding is het halve werk en daar… een auto. Met de kofferbak open 😱 Mijn hoofd vult zich met horrorverhalen. Moet ik kijken? Negeer ik het? Uiteindelijk houd ik de sleutelbos strategisch in mijn hand (dank aan die ene reclame) en loop dapper naar de auto. Wat blijkt? Helemaal niets. Niks. Nada.Maar goed, met een hartslag van 150 doe ik de kofferbak dicht. Wel zo aardig als het gaat regenen. Op een drafje snel naar de nachtcontrole en weg van die auto 😂
Dankbaar voor de zorg in Nederland.

“NU blijf je LIGGEN!” Althans, dat denk ik dat hij zei. Taalbarrière… en eerlijk gezegd was ik ook nog in de war. Na mijn ski-ongeluk met hersenkneuzing (ondanks de helm!) had ik net eigenhandig mijn infuus eruit geprutst. Had ik immers op stage ook vaak gedaan 🤪 En was ik onderweg naar de wc. Dat was duidelijk niet oke volgens de verpleegkundige 😮💨 Op de intensive care in Tsjechië was privacy iets anders dan ik gewend was. Dat ervaarde ik de volgende ochtend. We lagen met meerdere mensen in één ruimte, gescheiden door een heel smal gordijntje. Het wassen ging als een soort lopende band: liggen, draaien, draaien, dekentje erop, en door naar de volgende. En dat alles in een setting die ik alleen van oude foto’s kende: kniekousen, rokken, hoedjes, en een bloeddrukmeter die rechtstreeks uit een museum leek te komen. Toch deden ze hun uiterste best om goede zorg te verlenen, ondanks de beperkingen. Wat ik heb geleerd van mijn ziekenhuis ervaring in 2012 heb geleerd?✔️ We mogen in Nederland heel dankbaar zijn voor de zorg.✔️ Met lichaamstaal kan je zeer veel duidelijk maken 😬✔️ Plassen op een po in bed is echt vreselijk.✔️ Privacy bij wassen en aankleden is essentieel en soms vergeten we dat als verpleegkundigen 🤓✔️ Verward je eigen infuus eruit peuteren levert een bloedbad op (wist ik stiekem al van mijn eigen patiënten 😉).✔️ Luisteren naar je verpleegkundige is altijd een goed idee 😂 Het was een ervaring om nooit te vergeten, en ik neem deze inzichten dagelijks mee in mijn werk. Ik stel een po op bed nog maar zelden voor, zelfs in de nachtdienst niet 😂
Voel jij je vaak afhankelijk, niet gezien en niet gehoord?

Ik heb me vaak afhankelijk, niet gezien en niet gehoord gevoeld in mijn werk als verpleegkundige. Soms zelfs alsof ik niet goed genoeg was… Collega’s die me hielpen, dingen uitlegden en me écht lieten leren, maakten een wereld van verschil. Maar ik herinner me ook dit moment: net mijn diploma gehaald, vol vragen en onzekerheid. Ik liep naar mijn collega die bij een COW (Computer Op Wielen) stond en stelde mijn vraag. Ze wapperde mij weg met de woorden “Je bent nu verpleegkundige, je moet het zelf beslissen,” zei ze. Wat had ik toen graag geweten wat ik nu weet! In 15 jaar heb ik gewerkt in het ziekenhuis, de thuiszorg en verzorgingshuizen. Overal zie ik goede zorgverleners die zichzelf voorbijlopen, leerlingen die worstelen, en begeleiders die balanceren tussen begeleiding en werkdruk. Oprechte betrokkenheid gecombineerd met inhoudelijke kennis en kunde, dat is waar ik voor sta. Ik vind het belangrijk om collega’s te ondersteunen waar gewenst, maar ik ben geen redder. Je moet zélf willen en dan ondersteun ik je met heel veel liefde. Mijn kracht ligt in luisteren zonder oordeel, diepgaande vragen stellen en kijken wat er binnen je eigen cirkel van invloed ligt. Wat kan er wél? Iedereen wordt gelukkiger als je het gevoel hebt dat je positieve invloed kunt uitoefenen. Hoe ik die betrokkenheid bied? Door goed te plannen 🤓 Er kan zoveel meer in een werkdag dan je denkt, maar alleen als je slim omgaat met je tijd. Je hoeft niet harder te werken, maar wel slimmer. Er zijn op een dag vaak meer verspilde momenten dan je beseft. Waar laat jij tijd verloren gaan? 🤔 Zorgen voor cliënten begint bij zorgen voor elkaar. Als we dat doen, versterken we niet alleen elkaar, maar ook de zorg 🤩
Waarom ik doe wat ik doe 😇

Waarom ik doe wat ik doe 😇Na 15 jaar in de zorg kan ik zeggen dat mijn “waarom” lange tijd niet helder was. Verpleegkunde was niet per se een roeping; het leek me gewoon oké. Toch bleek het vak me perfect te passen. Het harde werken, de hectiek en het zorgen voor anderen gaven me voldoening. Maar wat dreef me écht? Pas toen ik in een burn-out belandde, moest ik die vraag eerlijk beantwoorden. Loyaliteit, dacht ik eerst. Loyaal zijn aan mijn werk, mijn team, mijn cliënten. Dat gaf mij een goed gevoel. Maar die loyaliteit had me uitgeput. Ik hield geen energie over voor mezelf, mijn gezin of simpelweg een avondje op de bank. In die periode realiseerde ik me iets belangrijks: goed zorgen voor anderen begint bij goed zorgen voor jezelf. Het klinkt als een cliché, maar in de zorg verliezen we dit vaak uit het oog. De druk om alles perfect te doen, altijd beschikbaar te zijn en nooit “nee” te zeggen, maakt dat we onszelf voorbijlopen. Mijn “waarom” is helder geworden: ik wil bijdragen aan betere zorg door niet alleen te focussen op de cliënt, maar óók op de zorgverlener. Vanuit mijn eigen ervaring weet ik hoe belangrijk het is om ruimte te voelen voor rust, groei en echte verbinding met je werk. Want een verpleegkundige die zich gezien, gehoord en gesteund voelt, levert betere zorg én houdt energie over voor het leven buiten het werk. Daarom richt ik me nu op training en coaching van zorgmedewerkers. Ik zie dagelijks wat er gebeurt als collega’s beter leren “nee” zeggen zonder een naar gevoel, effectiever communiceren met cliënten en families en meer grip krijgen op hun werkdag. Ze gaan met meer plezier naar werk én naar huis, hebben meer tijd voor zichzelf én voor de mensen om wie ze geven. Mijn eigen lessen neem ik mee. Ik gun iedere zorgverlener de rust om even écht te pauzeren (ja, ook om te plassen), de kracht om grenzen te stellen en de vrijheid om het werk met energie én plezier te doen. Mijn vraag aan jou: weet jij waarom je doet wat je doet? Durf je stil te staan bij jouw intrinsieke motivatie? Want ik geloof dat als we ons “waarom” vinden, we niet alleen betere zorgverleners worden, maar ook gelukkiger mensen.
Medicatie fouten 💊

Medicatie fouten 💊 Ik liep stage in het ziekenhuis toen een arts mij belde. Ik kreeg opdracht medicatie toe te dienen. Ik checkte de dosering, haalde het medicijn uit de kast en met een gezellig babbeltje gaf ik het aan mevrouw. De volgende dag werd ik opgewacht door de teamleider 😱 De nachtdienst had een gevaarlijk lage bloeddruk geconstateerd bij mevrouw. Ik had 1 mg gegeven in plaats van 0.1 mg. Een factor van x10! Ik had niet kritisch nagedacht over de dosering én geen dubbele controle laten uitvoeren… Mijn geluk? De arts gaf aan dat hij de verkeerde dosering had doorgegeven én het is goed gekomen. Mevrouw had heerlijk geslapen, zei ze later. Maar ik? Wat voelde ik mij naar 😣 Medicatie fouten hebben een enorme impact. Niet alleen op de zorgvrager, maar ook op de zorgverlener. Uit onderzoek van V&VN (Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland) blijkt dat werkdruk en afleidingen veel fouten veroorzaken. De emotionele belasting na zo’n fout is enorm. Schuldgevoel, slapeloze nachten, twijfels over je eigen kunnen. Als kwaliteitsverpleegkundige zie ik het te vaak: collega’s die zichzelf verwijten maken, die boos zijn of verdrietig. Ik probeer een cultuur te creëren waarin we kunnen blijven leren, niet veroordelen. Dat het niet goed is gegaan hoeft niemand de zorgverlener te vertellen, wat fijner is om te kijken waar processen aangescherpt kunnen worden. En juist daar speel ik veel op in. Maar ook wat heeft de collega nodig om zich niet af te laten leiden. Het zijn keuzes die de collega kan maken, ondanks de vaak gevoelde werkdruk. Ik hamer altijd op het volgen van de 5 stappen van medicatietoediening. Ook als het de tiende, twintigste of dertigste keer is dat je het medicijn aanreikt:✅ Juiste patiënt✅ Juiste medicijn✅ Juiste dosering✅ Juiste tijd✅ Juiste toedieningsweg En daar voeg ik nog een belangrijke aan toe: Juiste mindset 🙌🏻Twijfel je? Laat een collega meekijken. Voel je druk? Neem even adem en controleer extra. Medicatieveiligheid is teamwork 💪🏻 Heb jij wel eens een situatie meegemaakt die je nog steeds bijblijft? Laten we er open over zijn, zodat we samen kunnen leren 🙏🏻
Interessante boeken – podcasts.

Inspiratie💡Hoe ver ben je al met je route? Ik heb er pas drie gedaan, ik moet mevrouw Jansen nog doen… Tommie Niessen geeft aan: “De afwas, die moet je nog doen”. Oeps schuldig! Dit zeg ik ook en hier was ik mij niet bewust van 🫣 Ook geeft Tommie in zijn boek “Tommie in de zorg” een voorstel voor vriendelijkere communicatie. Bijvoorbeeld: “Ik moet mevrouw Jansen nog verzorgen.” Of: “Ik moet nog bij drie mensen de medicatie aanreiken.” Staat genoteerd, bedankt voor de bewustwording! Andere aanraders zijn:* “Zeg JA bij dementie” van Freya Flach ツ en Hanneke van de Pol. Ook hun LinkedIn post zijn heel inspirerend! * Kastanjehove van Tommie Niessen. Herkenbaar, hilarisch en ontroerend. * Podcast BNR beter met Nina van den Dungen. Het heeft mij extra inzichten gegeven in alle mogelijkheden voor de zorg van morgen. * Podcast Ik kom zo bij u van Saskia Schaafsma. Herkenbare verhalen en een direct kijkje op de werkvloer.
Gevoel van (on)veiligheid in een dienst 🤕

Gevoel van (on)veiligheid in een dienst 🤕Een onbekend geluid van metaal op metaal klinkt over de gang van de slapende afdeling. Mijn nekharen gaan overeind staan terwijl ik probeer te oriënteren waar het vandaan komt. Snel maar terughoudend loop ik erop af. Gadver, hier houd ik écht niet van tijdens een nachtdienst. Bij een kamer aangekomen zie ik een bloedbad. De patiënt rijdt met zijn infuuspaal tegen de kachel aan, het infuus ligt in een grote bloedvlek op bed. Verwarde patiënt? ✅Niet agressief? ✅Alles onder het bloed? Ook check. Ondanks de chaos ben ik gefascineerd hoe snel bloed uit zo’n gaatje kan stromen. Ik maak contact (dat gaat gelukkig goed) zet de patiënt op de stoel, stop het bloeden en ruim alles op. Maar ik blijf bewust tussen hem en de deur staan, zodat ik altijd een uitweg heb. Op een ander moment gaat de pieper. Shit, een lege kamer… Waarom gaat daar een bel af? “Spoken bestaan niet,” 👻 kalmeer ik mezelf terwijl mijn hart in mijn keel zit. Aarzeling op de drempel, maar ik dwing mezelf naar binnen. Leeg. Alarm uit, deur dicht. Deze kamer vermijd ik voorlopig 👻 Tijdens een avonddienst staat een agressieve patiënt tussen mij en de kamerdeur. Ik manoeuvreer quasi nonchalant richting de uitgang, klaar om te sprinten. Dat gevoel van alertheid vergeet ik nooit meer. Of deze: Twee grote, mannelijke patiënten hebben een felle ruzie op een vierpersoonskamer 🤬 De spanning is om te snijden. Geschreeuw en boze blikken vullen de kamer terwijl ik de situatie observeer. Ze kunnen niet uit bed door hun operatie (🙏🏻), maar dat maakt het niet minder intimiderend. Als relatief jong, klein (1.60) meisje ga ik de confrontatie aan. Ik blijf op veilige afstand, stel vragen en probeer kalmte terug te brengen in de kamer. Langzaam maar zeker zakt de spanning. Geen idee meer waar de ruzie over ging, maar het was intens! De werkvloer in het ziekenhuis zit vol van dit soort momenten. Je denkt na, blijft scherp, maar vooral: je staat er. En als de adrenaline gezakt is komen er soms emoties 👀
Mooie innovatie: Freestyle Libre (diabetes).

Freestyle Libre plaatsen bij een dame. Ooit eerder gedaan, maar het was alweer een tijdje geleden. Eerst de verpakking open, even de gebruiksaanwijzing erbij (ja, mensen, dat doe ik echt!) en daar ging ik. Eerst de oude sensor eraf gepeuterd op verzoek. Ik stelde mijn geliefde waarom vraag en kreeg als antwoord dat je dan niet in de war kan raken met de oude en nieuwe. Goed punt! Mijn collega verzorgende stond op de achtergrond, klaar om in te springen als ik het nodig had. Maar… voilà, in één soepele beweging zat ‘ie! Ik huppelde bijna weg van trots. “Nog even activeren hoor,” hoorde ik haar zeggen. Natuurlijk! Mevrouw zat rustig op de rand van het bed, nog een beetje aan het wakker worden. Geen ergonomische werkhouding voor mij, maar voeten een stuk uit elkaar (leve mijn niet al te lange lengte) en zo ging het. Ze moest lachen om mijn enthousiasme en zei: “Nou, jij hebt er duidelijk plezier in.” Mijn antwoord? “Je hebt mijn dag superleuk gemaakt!” De Freestyle Libre is echt een mooie innovatie voor mensen met diabetes mellitus. Waar je vroeger meerdere keren per dag je bloedsuiker moest prikken door een prik in de vinger, meet deze sensor continu je glucosewaarden. Met één simpele scan kun je zien hoe je bloedsuiker is, zonder dat er een naald aan te pas komt. Ideaal voor een actiever en flexibeler leven! En geen pijnlijke of juist gevoelloze vingers meer! Bovendien is de sensor zo klein dat hij vaak gewoon onder een mouw verborgen zit. Iemand kan ermee sporten, douchen en men geeft aan dat het bijna voelt alsof die er niet is. Voor veel mensen betekent dit niet alleen meer gemak, maar ook een stukje vrijheid en zelfvertrouwen terug. Prachtige innovatie en ik heb weer een opfrissing van kennis en kunde gehad 😁
Voorkomen fysieke klachten op de werkvloer.

Zorg collega’s worstelen vaak met fysieke klachten die voortkomen uit hun dagelijkse werk. (Straks nog even over het plaatje 🤔) Rug-, schouder- en knieklachten zijn veelvoorkomend, vooral wanneer het gaat om het verzorgen van patiënten. Deze klachten beïnvloeden niet alleen hun werkprestaties, maar ook hun algehele welzijn. “Kom dan geven we mevrouw even een hupsje”, “Och ze ligt al zo lang op de grond we tillen wel even, weegt niks…” of Tapijt/kleedjes/drempels waar je met de tillift overheen moet… In mijn (reanimatie) trainingen leg ik een sterke nadruk op correcte (til)technieken. Het is zo belangrijk om de juiste methodes te kennen en toe te passen, zodat je jezelf en de mensen die je verzorgt kunt beschermen. Samen oefenen we hoe je op een veilige en efficiënte manier kunt tillen, draaien en verplaatsen, om zo het risico op letsel te minimaliseren. Ik heb met eigen ogen gezien hoe kleine aanpassingen in de manier van tillen een groot verschil kunnen maken in het dagelijks leven van een zorgverlener. Het gaat om meer dan alleen het voorkomen van blessures; het gaat om het verbeteren van je kwaliteit van leven en het verlengen van je carrière in de zorg! Zelf ga ik trouw elke jaar naar een “ergo moment”. Elke keer heb ik het gevoel dat ik nog maar 60% weet van alle mogelijkheden en trucjes om de zorg lichter te maken. In deze post deel ik niet welke trucjes er allemaal zijn, dat zijn er zo ontzettend veel! Ik hoop dat dit een herinnering is om de ergo coach naar een training te vragen. Je lijf en je cliënten zullen heel dankbaar zijn! Ik: graag een afbeelding van een verpleegkundige die een patiënt helpt.AI tool Dall-E: oke 👇🏻Kweenie lijkt niet helemaal op mijn doorsnee collega’s 😉
Doeg onveilige werkplek 👋

Doeg onveilige werkplek 👋 Op een van mijn vorige werkplekken was er een groepje collega’s die een sterke band hadden. Ze werkten al lang samen, konden het goed vinden met de leidinggevende en hadden invloed op roosters en beleid. Eigenlijk was er niets mis mee: ze sloten niemand buiten en nodigden anderen uit voor uitjes en activiteiten (naast hun eigen gezamenlijke uitjes).Tóch voelde ik me niet veilig en fijn als ik samenwerkte met (leden van) die groep. Dat lag niet aan hen, maar aan hoe ík de situatie ervaarde. Ik voelde me onzeker. Soms vermeed ik hen, soms probeerde ik juist extra aardig te zijn. Ook ging ik op mijn tenen lopen om het extra goed te doen, want anders werd het meteen aan de leidinggevende verteld was mijn gedachten… Herkenbaar? 🤔 Die ervaring neem ik nu altijd mee in mijn werk. Hoe zorgen we ervoor dat iedereen zich welkom en veilig voelt, ook als de verhoudingen binnen een team goed lijken te zijn? Het begint bij bewustwording: hoe beïnvloedt onze manier van samenwerken anderen? Vaak hoor ik: “Het moet toch ook gewoon gezellig zijn?!” Natuurlijk! Door juist deze gesprekken open te voeren, kunnen we de werkvloer gezelliger en het gevoel van veiligheid vergroten voor iedereen! Je hoeft niet te stoppen met vrienden te zijn met je collega’s, maar wees bewust van de mogelijke invloed hiervan op anderen. Een aanrader: het boek “waar ligt de grens” van Evita Lammes. In het hoofdstuk over feedback vragen voelde ik veel herkenning. Ze schrijft over de macht die we (bewust of onbewust) hebben, en hoe dit invloed kan hebben op collega’s. Een citaat dat bleef hangen:“Er is waarschijnlijk een verschil tussen de macht die jij denkt dat jij hebt versus wat anderen denken dat jij hebt.”Formele of informele macht kan een grote rol spelen in hoe veilig anderen zich voelen in jouw omgeving. Een van de redenen waarom je een nietszeggende antwoord kan krijgen als je om feedback vraagt 😉 Het heeft mij opnieuw laten nadenken over mijn eigen rol in teams. Hoe zorg ik ervoor dat mijn collega’s zich veilig voelen? Hoe zorg jij daarvoor? Ps. Het boek geeft ook veel How-To (handvatten) en een magische vraag die het voor iedereen leuker maakt op het werk.
Bevoegd, bekwaam én vol vertrouwen?! Wat hebben verpleegkundigen écht nodig?

Bevoegd, bekwaam én vol vertrouwen?! Wat hebben verpleegkundigen écht nodig? Tijdens mijn opleiding tot Technisch Thuiszorg Verpleegkundige heb ik onderzocht wat helpt om verpleegkundige niet alleen bevoegd en bekwaam, maar ook zich zelfverzekerd te laten voelen. Want soms kan een handeling officieel zijn afgetoetst, maar voel je je nog niet helemaal bekwaam. Zeker als een handeling niet regelmatig voorkomt in de praktijk. Herkenbaar? Uit de antwoorden van de verpleegkundigen blijkt dat de volgende punten bijdragen:✔️ Meer oefenen en meekijken met collega’s.✔️ De handelingen vaker uitvoeren en protocollen vaker bestuderen.✔️ Stagedagen/meeloopdagen bij andere teams.✔️ Minstens één keer per jaar verplicht een handeling uitvoeren om je kennis en kunde op peil te houden. In plaats van de verplichte eens per 3 jaar.✔️ Werken in teamverband; samen kennis delen en elkaar laagdrempelig kunnen ondersteunen. Er is behoefte aan klinische lessen om complexe handelingen en casussen te bespreken. Zo blijft de kwaliteit van zorg groeien en blijven we levenslang leren (“long life learner”). Wat ook opviel is de (verlammende) angst om fouten te maken. Fouten die schade voor de cliënt kunnen veroorzaken. Dit kan leiden tot gevoelens van onzekerheid, angst en soms zelfs frustratie. Ik denk maar dat blijkt ook uit het onderzoek dat het belangrijk is om te leren hoe we hiermee om kunnen gaan, want fouten kunnen helaas niet altijd vermeden worden 🥲 Een direct en betrokken aanspreekpunt bij problemen of vragen is cruciaal! Herken jij jezelf hierin? Wat zou jou helpen om nog sterker in je werk te staan? Laat het weten! 👇💬
Werkdruk: Zit het in je hoofd of op je to-do-lijst? 🤔

Werkdruk: Zit het in je hoofd of op je to-do-lijst? 🤔Laatst zag ik een film met deze uitspraak: “Een magneet die een voorwerp aantrekt, is net als je gedachten die dingen aantrekken.” Het deed me direct denken aan werkdruk. Waarom lijkt de ene collega altijd knetterdruk, terwijl de ander zijn werkdag moeiteloos doorloopt? Het fascineert me, want dit is precies waar ik me in verdiep als coach voor zorgmedewerkers. Natuurlijk stellen we allemaal andere eisen aan onze zorgverlening, maar dat enorme verschil in hoe we met werkdruk omgaan, is een teken dat er veel te leren valt binnen teams. En dat leren begint met inzicht: hoe manage je je tijd, waar leg je de prioriteiten, en hoe zorg je ervoor dat je werkdag niet als een race voelt? 🧘♀️ Daarom geloof ik in coaching. Een goede coach kan je helpen om je prioriteiten te stellen, je keuzes te onderbouwen en je werkdag slimmer in te richten. Het draait niet alleen om wat er op je to-do-lijst staat, maar ook om hoe je het aanpakt. Werkdruk kun je veranderen door te leren van collega’s die de rust weten te bewaren, zelfs op de meest hectische dagen. En ja, dat is echt mogelijk zonder je eigen waarden over goede zorg aan te passen. Een van de krachtigste tools die ik gebruik, is de korte evaluatie na elke dienst. Dat kan alleen, maar bij voorkeur met collega’s. Even een moment van reflectie: wat ging goed? Wat kan beter? Zo simpel, maar enorm effectief om patronen te doorbreken en structureel te verbeteren. Het zijn die momenten van zelfreflectie die ervoor zorgen dat je controle krijgt over je werkdag, je energie beter verdeelt, en de zorg op de lange termijn ook echt volhoudt. 🏃♂️💨 Wil jij ook leren hoe je grip krijgt op werkdruk en meer rust en plezier ervaart in je werk? Als expert in het coachen van zorgmedewerkers help ik je graag om niet alleen effectiever te worden, maar ook om met meer voldoening en balans je werk te doen. Samen maken we de zorg niet alleen beter voor je cliënten, maar vooral ook voor jou. Benieuwd wat ik voor je kan betekenen? Stuur me een bericht, dan gaan we aan de slag! 💪
😂Ongelukje met de “Posiflush”.

Op pad met een leerling verpleegkundige voor PICC-verzorging (soort infuus) 😂 In de auto hadden we een gesprek over de stappen die ze zou gaan doorlopen. “Welke volgorde hou je aan?” “waar let je op”? en natuurlijk mijn favoriete vraag: “Waarom?” Misschien een beetje rebels, maar “waarom” blijft mijn favoriete vraag. Je leert immers het meest als je echt begrijpt waarom je iets doet. Eenmaal binnen begint ze aan de handeling. Zichtbaar geconcentreerd pakt ze haar spullen bij elkaar. Ik zit op een stoel ernaast te kletsen met de cliënt en houd een schuin oog op haar. Ze ontlucht de Posiflush (soort spuitje water), maar de spuit is nog wat stroef en ze zet iets te veel druk en… daar gaat een straal recht omhoog! Ik kijk omhoog en zie een druppel aan het plafond hangen. Om mijn lach in te houden, bijt ik op mijn tong, maar als ik naar haar en de cliënt kijk, schieten we alle drie in de lach. Met een knipoog geef ik haar de tip: “Eerst de zuiger even terughalen voordat je ontlucht, zo haal je die druk van de nieuwe spuit af.” Deze momenten blijven hangen – even samen lachen en weer een ervaring rijker. Hadden we tóch niet alles doorgesproken. Ps. Ik heb haar op de terugweg blij gemaakt met verhalen over mijn minder soepele momenten.
🍽️ Bewust stoppen met eten&drinken 🫗

🍽️ Bewust stoppen met eten&drinken 🫗Ik bel regelmatig met een collega om casussen te bespreken en onze ervaringen te delen. Deze week bespraken we een indrukwekkende casus die ik graag wil delen. Het ging over een meneer met dementie die het verlangen had om te overlijden. Tijdens gesprekken was hij helder over zijn wens en had zelfs al twee pogingen gedaan om te stoppen met eten en drinken. Maar in de gezamenlijke eetmomenten vergat hij dat soms en genoot hij van een kroket of frikandel. De zorgverleners vonden het een complexe situatie. Hoe lever je goede zorg in zo’n situatie? Maar ook wat is goede zorg? Mijn collega heeft met veel aandacht de tijd genomen om iedereen te betrekken, goede voorlichting te geven en mogelijkheden in de zorgverlening te onderzoeken. Zo ging één van de welzijn medewerkers een uur met hem wandelen en werd er extra bodylotion en vaseline aangeschaft om droge huid en lippen te voorkomen. Zelfs een sprayflesje water, want 50 cc per dag werkt niet levensverlengend. Wanneer meneer vroeg om eten of drinken, werd hij liefdevol herinnerd aan zijn eigen wens: “Je vroeg ons je te helpen herinneren dat je niet meer wilde eten en drinken. Weet je zeker dat je wilt?” En dan herinnerde hij zich zijn besluit. Na enkele dagen is meneer rustig overleden, begeleid door een team van zorgverleners dat zijn wensen respecteerde en hem met liefde ondersteunde. Deze casus laat zien hoe belangrijk goede voorlichting, begeleiding en samenwerking zijn. Het doet me beseffen hoe waardevol onze rol als zorgverlener is en hoeveel verschil we kunnen maken door echt naar de wensen van de cliënt te luisteren. Respect, verbinding en menselijkheid – dat is pas zorg op zijn best.
Hoe ga jij om met slechte ervaringen…..

Een relatief jonge (terminale) man, vader van een tienerdochter, voelde zich onrustig omdat hij niet goed kon plassen. Naar het toilet gaan was niet meer haalbaar. Hij had al wat moeite gehad met de urinaal – dat gaf vooral troep – en hij wilde absoluut geen katheter. De reden? Een eerdere, slechte ervaring had hem bang gemaakt. Volkomen begrijpelijk. Ik werd erbij gehaald om even mee te denken. Een katheter leek in dit geval echt de beste oplossing, maar ik wist dat ik eerst zijn vertrouwen moest winnen. Tijdens ons gesprek merkte ik dat het niet zozeer ging om het “niet willen”, maar om de angst voor een moeizame plaatsing. Ik haalde mijn ervaring op urologie erbij en deelde wat verhalen over hoe het anders kan. Langzaam zag ik zijn houding veranderen. Na wat uitleg over de voordelen van een katheter – en een rustig gesprek waarin ik zijn zorgen serieus nam – kreeg ik een voorzichtige “ja”. Ik pakte alles bij elkaar en met één vloeiende beweging plaatste ik de katheter. Meneer deed zijn uiterste best om te ontspannen. Mijn hartje klopt net een beetje sneller, blij dat het zo soepel ging – dit was hem zó gegund! Maar… toen kwam er geen urine. Even keek ik hem aan en ik zag de spanning die hij probeerde te verbergen. “Zou u misschien even willen hoesten?” vroeg ik. En ja hoor, daar kwam de urine! Meteen zag ik de opluchting op zijn gezicht. Nu kan hij zijn energie weer richten op de dingen die écht belangrijk zijn: zijn vrouw en dochter 🙏
Hoe ga jij om met privacy……

Ik hoor de douche aan staan en mijn twee collega’s met mevrouw praten. Heel even twijfel ik maar ik besluit door te lopen. Ik doe mijn hoofd om de hoek van de deur , stel mezelf voor en vertel wat ik wilde vertellen. Namelijk dat de ontbrekende medicatie na meerdere telefoontjes met spoed geleverd zal gaan worden. Ik bedank iedereen voor het aanhoren. Draai mij om en botst bijna tegen een leerling. Die even wat aan een van de collega’s wilde vragen… Ik loop de kamer uit en overdenk mijn handelen. Met name het gebrek aan privacy tijdens mevrouw haar douche beurt. Ze was volledig in haar “Eva kostuum” toen vier zorgverleners in haar buurt waren. Het hoort bij ons werk om mensen ongekleed te zien en bewoners weten dat ze meerdere zorgverleners aan hun bed kunnen hebben. Maar dit… Dit was gewoon slecht, gebrek aan privacy en ook nog inefficiënt. De medicatie? Ja, dat was belangrijke informatie, maar niet zo belangrijk dat het niet heel even kon wachten of op een andere manier gecommuniceerd had kunnen worden. Ik ben mij weer heel bewust van privacy en zet deze actie op het lijstje “slechte maar leerzame keuzes”.