Met een naar en ongemakkelijk gevoel loop ik het kermisterrein op. Ik speur de menigte af. Niet op zoek naar mijn vrienden, maar of ik een ander bekend gezicht zie. Zou zijn zus mij nog herkennen?
Het is (op dat moment) weken geleden dat “mijn” cliënt is overleden. Toch blijven de woorden “als ik haar ooit nog tegenkom steek ik een mes tussen haar ribben” door mijn hoofd spoken.
Ik stel mezelf gerust dat ze mij in deze omgeving en in mijn eigen kleren niet zal herkennen. Tegelijkertijd is het belachelijk dat ik mezelf daarmee gerust moet stellen.
Met betrokkenheid voor de situatie volgde ik de regels. Verkende mogelijkheden. Zorgde voor duidelijke communicatie en switchte ik niet voor de groepsdruk.
Namelijk meneer sederen (in “slaap” brengen) terwijl er geen aanleiding voor was. Behalve de bezorgdheid van de vele aanwezige familieleden. Er was angst dat meneer met zijn krachtsverlies uit bed zou gaan en zou vallen.
Familie meenemen in de regels en mogelijkheden, duidelijke communicatie en ten aller tijden de best mogelijke zorg bieden. Dat is wat ik heb gedaan, maar dat werd niet in dank afgenomen door die ene zus.
Die bedreiging geeft een knauw in mijn zorghart en zal mij lang bij blijven.
Gelukkig komt er steeds een beetje meer aandacht voor adequate nazorg voor zorgverleners. Het is hard nodig!