Bewoners op de PG-afdeling schuifelen en rommelen lekker over de gang. Ik zit op kantoor, aan de telefoon met een collega, kijkend door het grote glazen raam. Opeens valt het me op: het is stil. Te stil…
Ik zeg tegen mijn collega dat ik later terugbel en ga op onderzoek uit. Eerst weet ik niet precies wat ik heb waargenomen, tot er bezoek voorbijloopt. Op dat moment besef ik dat ik iemand mis. Ik vraag of zij mevrouw hebben zien lopen en ja, ze knikken. Ze is door de schuifdeuren gegaan.
Ik vind haar in de sluis. Je weet wel van die dubbele deuren om te voorkomen dat er te veel kou binnen komt. Mevrouw kijkt onderzoekend om zich heen. Niet wetend hoe ze door de deur kan komen.
Met een vriendelijke lach vraag ik: “Mag ik u helpen?” Samen lopen we weer rustig terug naar de woning. Waar het eten net op tafel gaat.
Al die jaren training met mijn kinderen zijn niet voor niks geweest 😉
Mijn onderbewuste registreert feilloos verdachte stiltes en ik heb geleerd altijd ernaar te handelen.
