De werktelefoon gaat terwijl een cliënt vrijwel geheel ontkleed op bed ligt. Ik neem een beslissing als ik denk aan de overdracht van vanmorgen. Snel deken over mevrouw heen, handschoenen uit en hopen dat ik op tijd ben voor de telefoon op te nemen.
“Hoi, ben je mij nog niet vergeten? Je collega zei dat je er om 11.30 zou zijn en het is nu 11.45”.
Ik geef bij de beller aan dat ik over een half uur bij ze ben.
Niet het verwachte telefoontje van een bloeding in een grote wond op het gezicht…
Ik rond de zorg voor de mevrouw af, borstel nog extra de haren en rijd naar degene die belde toe.
Als ik binnenstap (binnen het aangegeven half uur) vraagt “de beller” direct en op bezorgde toon:
“Komt het wel goed met de antibiotica voor mijn man? Is het niet te laat?”
Duidelijke wederzijdse verwachtingen zo’n ontzettend belangrijk onderdeel van de zorgverlening.
Heeft mijn collega 11.30 uur gezegd? Heeft de cliënt 11.30 uur gehoord? Volgens de beschreven planning zou de cliënt mij op een ander tijdstip verwachten. Klopt de planning?
Maar ook hebben wij mevrouw voldoende uitleg gegeven over de zorgverlening en toediening van het medicijn?
Ik ga niet gehaast, maar wel vlot aan het werk en praat ondertussen met het echtpaar.
“Tot een volgende keer” zeggen ze met een geruste glimlach als ik 20 minuten later weer het zeer warme zonnetje in stap.
Communicatie met duidelijke wederzijdse verwachtingen én goed tijdsmanagement. Naar mijn mening wordt dat nog te veel onderschat. Het is een inmiddels een standaard onderwerp die ik bespreek met mijn collega’s. En ik leer er extra dag weer van 🤩