Practise what you preach! De foto geeft goed beeld van hoe mijn afgelopen dienst is verlopen 🥵 Het begon fijn. Er was drukte ten top, maar volledig onder controle.
20 minuten voordat ik mijn dienst zou moeten afronden arriveer ik bij een dringende hulpvraag. Ik schatte in dat dit niet kon wacht totdat mijn collega mij had overgenomen.
Ik kom binnen in een zeer gespannen situatie, met veel boosheid, bezorgdheid en verdriet onder de vier aanwezige familieleden. In bed ligt een fors geel uitziende man van in de 60. In mijn verpleegkundige ogen comfortabel, maar stervende.
Familie geeft aan dat hij kort daarvoor zeer onrustig was. Ze wensen dat hij in slaap wordt gebracht met medicatie.
Het gevoel dat overheerst is dat hun dierbare onterecht lang aan het lijden is en dat hij direct medicatie moet krijgen.
Verdere details zal ik jullie onthouden, maar de complexe situatie waarin ik als verpleegkundige sta wil ik je wel in meenemen.
Een van de familieleden opent vijandig het gesprek, is verwijtend en doet uitspraken over mijn (in haar ogen) disfunctioneren. Ze ervaart dat ik niet bijdraag aan het voorkomen van lijden van haar familielid.
Verbaal wordt ik klem gezet om direct medicatie toe te dienen. Het wordt persoonlijk gemaakt en ik merk dat het mij raakt.
Je kan maar één keer dood gaan en ik begeleid dat met veel zorgvuldigheid en betrokkenheid.
Mijn blosjes worden nog vuriger, maar in gedachten geef ik mezelf een tikje en houd mezelf voor dat ik de professionele verpleegkundige ben.
Ik herpak het gesprek en leidt het uit de vijandige situatie. Spreek duidelijk de grenzen van de mogelijkheden uit en wat er wél kan aan de hand van regelgevingen en mijn jarenlange ervaring.
Dus practise what you preach?!
Ik ga moeilijke gesprekken aan, heb kennis en kunde in diverse situatie en zorg dat ik het gesprek kader. Ik geef duidelijk aan wat de mogelijkheden zijn en blijf het gesprek aangaan met familie en cliënt.
Bovenal maak ik mijn observaties objectief en doe geen uitspraken of handelingen waarmee ik mezelf niet in de spiegel kan kijken.
Na 7 jaar in dit team te werken kom ik nog steeds complexe en ingewikkelde situaties tegen!
Als verpleegkundige heb je niet alleen te maken met de emoties van families en cliënten, maar ook met die van jezelf. Door vooraf “wat als” situaties te bespreken en achteraf te evalueren worden veel onrustige en slapeloze nachten voorkomen.
Vragen zoals heb ik goed gehandeld? Heb ik een cliënt daadwerkelijk laten lijden?
Had ik medicatie moeten toedienen op verzoek van familie, ondanks dat mijn observaties, kennis en kunde?
Na deze dienst was ik zichtbaar oververhit, verlangde ik naar een koele douche en bovenal hoop ik dat de familie goede laatste uren/dagen heeft.
