Moet het echt zo? Of hebben we een andere keuze te maken? ❤️🩹
Ik loop de afdeling op en zie hoe een verpleegkundige haar lunch alweer overslaat. Haar telefoon trilt, haar collega stelt een vraag tussendoor en terwijl ze een medicatiecontrole doet, wordt er ook nog even een overdracht bij haar neergelegd. Ze zucht en zegt: “Het is gewoon te druk. We komen tijd tekort.”
Dit zie ik niet alleen. Jullie zien dit ook.
Iedereen kent wel een zorgverlener die altijd maar doorgaat. Misschien is het je moeder, je zus, je vriend of vriendin. Misschien is het de verpleegkundige die je tegenkomt als je op bezoek bent bij een familielid. Je ziet hoe ze snel over de afdeling loopt, altijd bezig, vaak net te gehaast. En je denkt: respect voor al het harde werken!
Heb je je ooit afgevraagd: moet het echt zo?
Want ja, de werkdruk in de zorg is hoog.
Maar wat ik ook zie?! Dat zorgverleners het zichzelf vaak nog moeilijker maken dan nodig is.
We zeggen te vaak ja. We nemen alles op ons. We laten ons werk steeds onderbreken, waardoor we nergens echt aan toe komen. En we vergeten één ding: niet alles hoeft direct.
Ja, het gevoel (!) van werkdruk is hoog. Maar we kunnen zelf bepalen hoe we ermee omgaan.
Niet harder werken, maar slimmer werken. Kleine aanpassingen maken die een groots effect hebben 🥳
En neeee, dat betekent niet dat je ineens egoïstisch wordt of geen goede zorg meer levert. Integendeel. Als jij beter plant, je tijd efficiënter gebruikt en niet op alles meteen inspringt, heb je uiteindelijk juist meer tijd voor wat echt belangrijk is.
Mijn missie: grip op de werkdag terugpakken 🙌🏻
