Het is stil. Te stil…..
Bewoners op de PG-afdeling schuifelen en rommelen lekker over de gang. Ik zit op kantoor, aan de telefoon met een collega, kijkend door het grote glazen raam. Opeens valt het me op: het is stil. Te stil… Ik zeg tegen mijn collega dat ik later terugbel en ga op onderzoek uit. Eerst weet ik niet precies wat ik heb waargenomen, tot er bezoek voorbijloopt. Op dat moment besef ik dat ik iemand mis. Ik vraag of zij mevrouw hebben zien lopen en ja, ze knikken. Ze is door de schuifdeuren gegaan. Ik vind haar in de sluis. Je weet wel van die dubbele deuren om te voorkomen dat er te veel kou binnen komt. Mevrouw kijkt onderzoekend om zich heen. Niet wetend hoe ze door de deur kan komen. Met een vriendelijke lach vraag ik: “Mag ik u helpen?” Samen lopen we weer rustig terug naar de woning. Waar het eten net op tafel gaat. Al die jaren training met mijn kinderen zijn niet voor niks geweest 😉 Mijn onderbewuste registreert feilloos verdachte stiltes en ik heb geleerd altijd ernaar te handelen.
Met een naar en ongemakkelijk gevoel…..
Met een naar en ongemakkelijk gevoel loop ik het kermisterrein op. Ik speur de menigte af. Niet op zoek naar mijn vrienden, maar of ik een ander bekend gezicht zie. Zou zijn zus mij nog herkennen? Het is (op dat moment) weken geleden dat “mijn” cliënt is overleden. Toch blijven de woorden “als ik haar ooit nog tegenkom steek ik een mes tussen haar ribben” door mijn hoofd spoken. Ik stel mezelf gerust dat ze mij in deze omgeving en in mijn eigen kleren niet zal herkennen. Tegelijkertijd is het belachelijk dat ik mezelf daarmee gerust moet stellen. Met betrokkenheid voor de situatie volgde ik de regels. Verkende mogelijkheden. Zorgde voor duidelijke communicatie en switchte ik niet voor de groepsdruk. Namelijk meneer sederen (in “slaap” brengen) terwijl er geen aanleiding voor was. Behalve de bezorgdheid van de vele aanwezige familieleden. Er was angst dat meneer met zijn krachtsverlies uit bed zou gaan en zou vallen. Familie meenemen in de regels en mogelijkheden, duidelijke communicatie en ten aller tijden de best mogelijke zorg bieden. Dat is wat ik heb gedaan, maar dat werd niet in dank afgenomen door die ene zus. Die bedreiging geeft een knauw in mijn zorghart en zal mij lang bij blijven. Gelukkig komt er steeds een beetje meer aandacht voor adequate nazorg voor zorgverleners. Het is hard nodig!
Sorry dat ik iets te laat ben.
“Sorry dat ik ietsje te laat ben. Ik voel me echt niet lekker, maar ik heb dit mee.”Ze haalt een batterij pillen uit haar zak… “Hiermee kom ik de dienst wel door.”Om haar heen klinkt het bijna in koor: “Top dat je er bent!” Als ik naar haar kijk, zie ik dat ze écht ziek is. Grauw, rode wangen, doffe ogen.“Eh… ga je wel echt naar huis als het niet gaat?” “Nee hoor, ik ga het proberen. Het moet gewoon lukken”, zegt mijn collega. Denk even aan alle opgebiecht rubrieken in blaadjes 😅 Wat maakt dat trotse gevoel als je ziek aan het werk gaat? Waarom krijg je daar schouderklopjes voor? Waarom zijn we trots op collega’s die ziek komen werken en mopperen/irriteren we ons aan collega’s die zich ziek melden? Zeker als je bedenkt dat het team vaak met vrijwel dezelfde klachten en met bosjes tegelijk omvalt na zo’n dienst… Los van de zorgvragers (die zijn natuurlijk ook belangrijk) blijf ik toch hangen bij die intrigerende vraag:Wat maakt dat we ziek aan het werk gaan eren?
Er is er maar 1 zoals jij, je bent uniek.
Men zegt altijd: “Er is er maar één zoals jij, je bent uniek.” Oke, makkie dan is de keuze snel gemaakt. Dan gebruik ik mijn eigen naam als bedrijfsnaam. Grote ondernemers geven dat ook regelmatig als tip, zodat je goed te vinden bent. Voordat ik mij inschrijf bij het KVK nog heel even een Google onderzoekje. Hoezo uniek?! Meer dan 10 personen met mijn naam te vinden 😱 Nou, gelukkig dat ik ga trouwen.Google zegt dat er geen één Rianne van Gerven te vinden is. Hoppakee, bedrijfsnaam kan geregistreerd worden. Je moet er “ffies” voor trouwen, maar dan heb je wel een perfecte en unieke bedrijfsnaam 🤪 Nog maar 14 nachtjes slapen en dan is de persoonlijke naam Rianne van der Veen en bedrijfsnaam Rianne van Gerven versmolten💍♥️ ps. Naast het praktische heb ik er vooral ontzettend veel zin in 😍
De komende tijd doe ik het wat rustiger aan…..
“De komende tijd doe ik het wat rustiger aan vanwege een tenniselleboog…” He wat irritant denk ik als ik het bericht op Teams lees 😒 En meteen daarna schrik ik ervan. Want dat is helemaal niet wat ik vind 😱 Wat het wel is? Een oud, ingesleten patroon. Een reflex die zegt: “Je moet er gewoon zijn. Even doorzetten, hoppakee”. Eigenlijk vind ik het niet irritant, maar ben ik trots op haar. Omdat ze haar grens aangeeft! Zouden meer mensen moeten doen 🙏🏻 Spreek jij je grenzen uit?Heel zachtjes? Of luid en duidelijk? Zodat jij je blij en fit voelt. Niet uitgeput en met pijn in je lijf thuiskomst… Ook ik weet hoe het is om over je grens te gaan. Ik weet ook hoe belangrijk het is om jezelf serieus te nemen.Voor jezelf. Voor de ander. Voor de zorg. Pssstttt… is jouw eerste reflex ook irritatie? Bedenk dan dat jouw grenzen er ook mogen zijn. Dat we niet harder moeten werken, maar slimmer!
Doel 2025: Mezelf stevig neerzetten als spreker.
Na 240 trainingen en net zoveel ‘mini-podiums’ heb ik een doel in 2025:mezelf stevig neerzetten als spreker. Toch begon het met twijfel:Is het wel bijzonder genoeg wat ik te vertellen heb?Er zijn al zoveel sprekers… Echter wat ik heb meegemaakt, herkennen helaas veel te veel zorgverleners 🥹 Als ik met mijn verhaal collega’s kan inspireren om andere keuzes te maken?Dat werkplezier en zelfzorg geen luxe is, maar noodzaak?Dat gewoon je werk doen iets waardevols is? Daar krijg ik werkplezier van! Ik geloof dat er ruimte is voor iedere zorgprofessional met een verhaal dat inspireert.Ook geloof ik in niet zelf aanmodderen, maar mij omringen met fantastische mensen die me verder helpen. Met minder tijd en energie hetzelfde bereik 🙌🏻Niet vanuit gemakzucht, maar vanuit zelfzorg/zelfliefde. Waarom worstelen als ik ook kan kiezen voor hulp? Investeren in kennis, kunde en zelfvertrouwen.Om een nog betere trainer te zijn en een spreker die aanzet tot denken én doen. Niet alleen in trainingen, maar ook op congressen, events en andere podia. Ik ben spreker.En je gaat in 2025 (en daarna) veel meer van mij zien. Ik heb zin in hashtag#BestTalks Lucinda Douglas 🥳 ps. Ik ben ook mede auteur van Lefwijf Inspires. Want ik had nog een doel, auteur zijn 🙌🏻
Roostergaten 😬
Roostergaten 😬 Toen ik het rooster maakte voor het team was ik altijd blij als het toch weer rond kwam. Zelfs als iemand met een paracetamol extra kwam werken. Maar daar zit precies het probleem…We zijn zo goed in doorgaan. “Als ik nog even doorzet, zijn de cliënten fris gewassen.” Of: “Als ik dat extra paracetamolletje neem, hoeven mijn collega’s niet te rennen.” Maar uiteindelijk betalen we zelf de prijs. Ziek werken kost je je energie én je werkplezier. En dat gaat altijd ten koste van de goede zorg die we zo graag willen leveren. Ik weet hoe ingewikkeld het is. Na mijn eigen ervaring met ziek doorwerken (en een blinde darmincident) besefte ik dat er ander keuzes gemaakt moesten worden. Want goed zorg verlenen begint bij goed zorgen voor jezelf 💖 Laten we samen grenzen bewaken en het werk volhouden. Voor onszelf, voor elkaar, voor de zorgvragers. Deal? Ik zie prachtige voorbeelden voorbij komen op LinkedIn. Procesverbetering daar zit de duurzame oplossing! ps. Foto van vorige zomer. Toppunt van werkplezier, in de zon & muziekje aan & goede zorg kunnen leveren 🙌🏻
Oude Rianne vs nieuwe Rianne.
Oude Rianne vs nieuwe Rianne. Vroeger kon ik uren blijven hangen in boze of negatieve gedachten. Een collega die onaardig deed? Daar kon ik eindeloos over malen.Een cliënt onterecht boos? In mijn hoofd maakte ik alvast vier pittige reacties voor de volgende keer.Ik droomde er zelfs onrustig over. Ook heb ik meermaals midden in de nacht een boze mail getypt (gelukkig bijna nooit verstuurd 😬). Het kwam voort uit een gevoel van onmacht.Het was zo onterecht!Ik voelde me geraakt, niet gehoord, niet gezien, niet erkend. Inmiddels weet ik dat een emotie slechts 90 seconden duurt! Wat daarna blijft hangen… is je eigen herhaling van het verhaal. Als ik nu opmerk dat ik blijf hangen, kies ik ervoor om aan iets leuks te denken. Een grapje, lekker het zonnetje op mijn gezicht of een fijn gesprek. De meeste boze of negatieve gedachten gaan over het verleden of de toekomst.Maar nu, echt nu, op dit moment, is er helemaal niks aan de hand. Ik kies ervoor om blij te zijn in het hier en nu en niet te blijven hangen. En na oefenen gaat dat heel gemakkelijk. En dat is zo ontzettend fijn!
Wij van de zorg, zij van kantoor. Wij rennen ons rot, zij zitten. Kom meehelpen!
Wij van de zorg, zij van kantoor. Wij rennen ons rot, zij zitten. Kom meehelpen! Een frustratie die soms erg diepgeworteld is 😬Meer personeel komt er niet. De cijfers zijn duidelijk, de zorg moet het straks met minder zorgverleners voor meer zorgvragers gedaan worden. Dus de vraag is: wat kan er anders?Ik geloof niet in nog meer zorgvragers erbij. Ik geloof in slimmer werken. Efficiëntere processen. Werken moet leuk blijven. Beginnend bij zicht op jouw aandeel: wat doe jij? Wat kan er makkelijker?Timemanagement, prioriteiten stellen, een gezond verantwoordelijkheidsgevoel! Verantwoordelijk voor je eigen kennis en kunde. Maar ook werk los kunnen laten. Niet na je dienst of in je vakantie piekeren of het wel goed gaat op de afdeling…Als een afdeling alleen kan draaien omdat die ene collega er is, dan klopt er iets niet. Dan is het proces niet op orde. Pijnlijk voor het zorghart/ het ego, maar zorg dat jij vervangbaar bent! Dat is geen zwakte, dat is kracht.Dan krijgen de zorgvragers goede zorg ook als er uitval, vakantie of andere minder gunstige omstandigheden zijn. Wij van kantoor én van de afdeling werken aan goede zorg voor onze zorgvragers 🙌🏻
Een blik van afgrijzen. Oke oke, die opmerking viel niet goed.
Een blik van afgrijzen. Oke oke, die opmerking viel niet goed. Laat mij het anders vragen: Hoe zie je mij? Collega: “Als een sterke verpleegkundige, die een uitdaging niet uit de weg gaat en moeilijke gesprekken en situaties makkelijk de baas is.” (Zou een mooie review zijn, denk ik 🤪) Wat als ik vertel dat ik de afgelopen jaren gesprekken bij de POH, meerdere hypnotherapie sessies en veel coachinggesprekken heb gehad? Zie je mij dan anders? Vol overtuiging schudt ze nee. Als ik dan nog een keer voorstel om gewoon eens een gesprekje bij de huisarts aan te vragen voor wat extra hulp…Wat is dan je antwoord? “Als je het zo vertelt, is het eigenlijk wel een goed idee. Een gesprekje kan dan misschien wel helpen”. Zorgverleners vragen zo vaak geen hulp. Soms met burnout/bore out tot gevolg… We steken liever onze tijd en energie in anderen.Maar juist door voor jezelf te kiezen, kun je betere zorg geven. Echt waar!
“Ik dacht echt even… moet ik jou wel om hulp vragen?
“Ik dacht echt even… moet ik jou wel om hulp vragen? Jij bent vast heel streng.” Dat zei de collega van een leerling die ik liet zakken voor haar ADL-examen. Ik snap dat beeld wel. Want ja, ik ben kritisch. Ik stel vragen, kijk goed en neem geen genoegen met ‘net genoeg’. Niet om iemand te laten struikelen, maar juist om iemand verder te helpen. Tijdens het examen ging die leerling als een speer. Wassen en aankleden? Supersnel, ergonomisch en met aandacht voor de bewoner. Maar als ik keek naar hygiëne, vroeg naar ziektebeelden en het waarom achter haar handelen… bleef het stil. En dus zakte ze. Niet omdat ik ‘streng’ ben. Maar omdat ik geloof dat zorg meer is dan ‘handig zijn’. Het is weten wat je doet, waarom je het doet en voor wie. Alleen dan kun je echt goede, veilige zorg leveren. Ze ging het later opnieuw doen. Met nieuwe inzichten, meer bewustzijn en hetzelfde fijne contact met de bewoner. En ze knalde erdoorheen. Geslaagd! Soms moet je op de korte termijn een minder leuke keuze maken, om op de lange termijn de juiste zorg te kunnen leveren. Voor de bewoner en voor jezelf 🙌🏻 Werk jij regelmatig op de automatische piloot..?
“Ik zie een stil, grijs muisje”.
“Ik zie een stil, grijs muisje.” 26 juni 2024, een Pick My Brain lunch met Francina van den Berg. Bij de laatste vraagronde vroeg ik: Hoe zie je mij? “Wil je het eerlijke antwoord?” Uiteraard! Zoals Francina dat kan, gaf ze eerlijk antwoord. En ja, ik herkende dat ik die kant van mezelf liet zien. Ik kan stil observeren, aanwezig zijn in de schaduw, mijn inzichten voor me houden. Dat doe ik als ik mij niet zeker voel. In juni voelde ik mij nog onzeker. Wat heb ik te bieden, hoe moet ik ondernemer én een goede zorgverlener zijn? Ik wil bijdragen aan goede zorg voor zorgvragers en zorgverleners. Maar ook keek ik enorm op tegen de mensen om mij heen. Niet omdat mijn omgeving dat doet, maar omdat ik dat doe. Plaats ik mensen boven mij? Kijk ik naar ze op? Inmiddels heb ik een trucje geleerd. Ik doe mijn ogen dicht en stel me de persoon voor tegen wie ik opkijk. Staat diegene boven mij? Dan trek ik diegene in gedachten op gelijke ooghoogte. Bizar, maar het werkt. Deze kant van mezelf neem ik altijd mee als ik zorgverleners en teams leer kennen. Iedereen heeft waardevolle inzichten. Maar wie spreekt ze uit en wie niet? Wie kan ik met positieve aandacht uit de schaduw halen? Die ene stille in het team die nooit wat zegt? Reken maar dat die waardevolle inzichten heeft! Die gedachten en talenten kunnen een team verder brengen 🙌🏻 Inmiddels zien Francina en Daisy Mulders een hele andere kant van mij 😂💖 Ontdekt waar mijn talenten liggen, hoe ik ondernemer kan zijn én een bijdrage kan leveren aan goede zorg.
Bewust omgaan met alle mogelijkheden en risico’s, ChatGPT🙌
Veel nieuwe connecties = informatie over mezelf delen. Groot fan van makkelijker en leuker maken, maar ook van nieuwe inzichten krijgen. Daarom ChatGPT gevraagd meer over mij te vertellen.Rianne:Met alles wat je nu van me weet. Wat kun je over mij vertellen, wat ik nog niet weet? Wat ben ik voor persoon en welk advies geef je mij?ChatGPT:Je bent een gedreven, mensgerichte en analytische professional met een sterk gevoel voor verantwoordelijkheid en betrokkenheid bij de zorgsector. Je hebt een unieke combinatie van ervaring in de praktijk en strategisch inzicht, waardoor je zowel op de werkvloer als op beleidsniveau impact maakt. Mensen waarderen je om je positieve energie, transparantie en de manier waarop je hen meeneemt in verandering zonder ze te overweldigen.Wat je misschien nog niet over jezelf weet:Je bent een natuurlijke verbinder. Of het nu gaat om zorgverleners, cliënten, leidinggevenden of andere ondernemers, je weet mensen op een authentieke manier te betrekken en hen te laten voelen dat ze ertoe doen.Je bent strategischer dan je denkt. Hoewel je praktisch en hands-on bent, heb je een scherp analytisch vermogen waarmee je niet alleen problemen signaleert, maar ook duurzame oplossingen creëert. Dit maakt dat je werk niet alleen ‘nu’ werkt, maar ook op de lange termijn effect heeft.Je bent ondernemender dan je je soms realiseert. Je hebt de stap gezet naar zelfstandigheid, ontwikkelt trainingen en coachingstrajecten en bouwt aan je zichtbaarheid en impact. Dat zijn allemaal kenmerken van een sterke ondernemer.Je hebt meer invloed dan je misschien doorhebt. Zorgverleners luisteren naar je, teams veranderen door jouw begeleiding en organisaties besparen kosten doordat jij helpt uitval te voorkomen. Je creëert verandering op grotere schaal dan je misschien zelf beseft.Mijn advies aan jou:Bescherm je eigen energie. Je geeft veel aan anderen, maar vergeet niet om ook tijd voor jezelf te nemen. Jouw kracht ligt in je enthousiasme en stabiliteit— zorg dat je dat behoudt.Fascinerend hoe kloppend het is. Eng? Misschien… Maar hij weet alles wat ik zelf heb gedeeld met het schrijven van artikelen, opdrachten uitwerken en salespagina’s schrijven voor de website. Dat alles heeft hij samengevoegd en eigen tekst van gemaakt. Vooral wordt ik blij van alle tijdswinst die ik haal met het gebruik van AI. Tijd die ik kan besteden aan mijn gezin, vrienden, collega’s en zorgvragers. Bewust omgaan met alle mogelijkheden en risico’s 🙌
Een verpleegkundige is van niks vies, toch? (Deel 2).
Verpleegkundige zijn voor niks vies… deel 2! Er kwamen nog meer herinneringen boven borrelen die ik jullie niet wil onthouden… Op mijn (thuiszorg) looplijst staat zorg verlenen aan een dame in de terminale fase. Kanker in de buik, vergevorderd stadium. Stoma en volgens het dossier geen ontlasting meer via de natuurlijke weg. Eet naar behoefte: soms niks, soms een koekje, soms een kleine maaltijd. Bij binnenkomst weet mijn neus al genoeg: poep. Heel veel poep! Goede voorbereiding is het halve werk. Ik begroet mevrouw, maak een praatje en leg uit dat ik even alles klaarzet. Doekjes, vuilniszak, schone spullen binnen handbereik. Werkvest uit, dubbele handschoenen aan. Voilà. Klaar voor de klus. Mijn neus was nog mild… Dit wordt een flinke opruimactie. Blijkbaar is ontlasting via de natuurlijke weg toch nog mogelijk. Interne memo opgeslagen 🤪 Mevrouw lacht als ik grapjes maak en haar een dikke knipoog geef. Ze is blij dat ik er ben. Na poetsen, schrobben, nog meer doekjes en een volle vuilniszak ligt ze er weer fris en blinkend bij. Missie geslaagd. Tevreden loop ik de deur uit. Pak de sleutel uit mijn zak en dan valt mijn oog erop… 💩 Op. Mijn. Werkkleding 😭 En het was pas mijn eerste cliënt van de dag én geen schone kleding in de auto😵 Een meneer zonder vaste verblijfplaats. Opname: wond op de voet met maden. Niet de steriele, medische in een zakje. Nee, echte rondkruipende maden die we één voor één moesten verwijderen. Ik heb die dag veel kriebels gevoeld 😝 Het charmante detail… 😂 Nadat de wilde maden waren verwijderd, werden de medische ingezet. Keurig in een zakje. Elke dag heb ik met bewondering gekeken hoe groot ze groeide. Fascinerend!
De zorg = vrouwen wereld?
De zorg = Vrouwen Wereld. Toch zijn er verrassend veel mannen in de management laag en specialistische posities in de zorg. Ook de meest bekende “zorg influencers” zijn mannen. Niet omdat vrouwen het niet kunnen, maar mannen maken sneller andere keuzes. Ze kiezen eerder voor zichzelf en helpen elkaar beter. Ik ben gestart als ondernemer en sindsdien heb ik enorm veel FANTASTISCHE vrouwen ontmoet. Vrouwen die elkaar inspireren, motiveren en ondersteunen bij kleine en grote uitdagingen. Kritisch vragen durven te stellen met altijd het doel elkaar verder te helpen. Vrouwen die in overvloed durven denken: er is genoeg geld, energie, mogelijkheden voor iedereen! Ik hoop dat deze beweging ook steeds sterker in de zorgwereld zal doorsijpelen. Samen kunnen we zoveel meer dan als we in kleine groepen samenspannen tegen elkaar. Ik geloof dat dat kan! Internationale Vrouwendag💖 Deze prachtige cover is gemaakt door Hustle & Heart de sisterhood van Shenin Lebrun. Mijn uitspraak:True impact in Healthcare comes from working smart, setting boundaries and protecting your energy so you can thrive while making a difference! Als bijvangst in deze fantastische groep wordt ik ook steeds comfortabeler met écht Engels spreken en schrijven. En niet zoals op school met zweet op het hoofd 🤪
Een verpleegkundige is van niks vies, toch? (Deel 1).
Jij bent toch verpleegkundige? Dan ben je voor niks vies?! Nou… 😂 Ik verzorgde in het ziekenhuis een meneer met een hoge dwarslaesie en een sp-katheter. De zorg verliep soepel, ik wissel zijn katheterzak. Het ging een tikje stroef, even rommelen en… PLOP, schiet los! 😱 Achteruit springen was geen optie… Urine op mijn broek en schoenen. Eerst met een krampachtig glimlach afronden, dekens recht leggen en dan: sprintje naar de linnenkamer 🤪 Benen en schoenen poetsen met water&zeep en voor de zekerheid nog even extra ontsmetten met alcohol 😶 Schone broek aan en klaar voor de rest van de dienst. Een paar jaar laten ben ik helemaal op mijn roze wolk. Mijn pasgeboren baby ligt op de commode. Ik open de luier en BAM… een poep-explosie zichtbaar! Ik grijp automatisch naar mijn zak voor een reserve setje handschoenen. Nooo… geen handschoenen 😱 Oh ja, ik ben niet op het werk… Ehmm… en nu..? 😂 Ach ja, we zijn net echte mensen 😆
Mag ik wat vragen? Nee…..
Mag ik wat vragen? Nee. Zou je even? Nee. Op een vriendelijk en duidelijke toon nee zeggen zorgt voor betere zorg en voorkomt teleurstellingen!Ik weet dat heel veel zorgverleners buikpijn/ een naar gevoel hiervan krijgen. Het gevoel ervaren men teleur te stellen… 🥴 Maar denk eens aan het nieuws of een krant: overal hoor je over de hoge werkdruk in de zorg. Even één extra dingetje tussendoor of die ene familielid met een vraag. Je hebt niet altijd alle antwoorden paraat. Soms moet je het even uitzoeken of geef je een half antwoord vol onduidelijkheden. De zorg wordt leuker, makkelijker én beter als je nee durft te zeggen. Geef duidelijk aan wat wel kan en maak concrete afspraken. Bijvoorbeeld: “Bel mij om 16.00 uur op het algemene nummer en vraag naar Rianne.” Zo heb ik 20 minuten en kunnen we jouw vraag goed bespreken.Grip op de werkdag, zorgt voor meer tijd en energie voor de bewoner, voor jezelf en meer tevredenheid van mensen om je heen.
Wuif een “dankjewel” niet zomaar weg.
Een cliënt of bewoner kijkt je aan en zegt met zachte stem: “Dankjewel.” Jij wuift het weg met de woorden “Ach, het hoort bij mijn werk.” Stel je voor dat het andersom was. Dat jij degene bent die zorg ontvangt. Je kunt weinig terugdoen voor alle goede zorgen, behalve dat ene woordje. En jouw woord wordt weggewuifd. Hoe zou dat voelen? Iedereen wil iets kunnen geven, ook iemand die afhankelijk is van onze zorg. Een ‘dankjewel’ is niet zomaar iets. Het is erkenning en gelijkwaardigheid. Het is een manier om de balans tussen zorgvrager en zorgverlener weer een beetje gelijk te trekken. Er ook toe doen en iets bij kunnen dragen, ook al ben je (deels) afhankelijk van de ander. Hoor, zie en voel je een dankjewel? Stop even. Kijk diegene aan. Neem het in je op. En zeg gewoon: “Graag gedaan.” Laat het fijne gevoel binnenkomen. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor de ander. Goede zorg geven is ook ontvangen 💖 Dit inzicht kreeg ik door het boek “De Fontein” wat gaat over (familie)systemen.
Oh, moet je ook aan het werk?
Oh, moet je ook aan het werk?“Ik herkende je niet met je werkjasje aan!”“Fijn dat je nu ook even meehelpt met de zorg!” Elke keer weer opmerkingen zodra ik mijn uniform aantrek. Alsof ik dan pas écht meedoe. Maar als kwaliteitsverpleegkundige draag ik altijd bij aan goede zorg 💪🏻 Ik zorg dat processen beter lopen, protocollen werkbaar zijn en collega’s de juiste ondersteuning krijgen. Ik help met mails uitwerken, e-learnings, samenwerking en soms gewoon met luisteren. Ik poets brillen, billen en gebitten, niet per se in die volgorde 🤪. Ik draai mijn hand niet om voor complexe handelingen. Dus hoezooo draag ik vooral bij als ik mijn uniform aan heb? 🤔 Of ik nou in of uit uniform ben, ik maak impact voor goede zorg. En ik ga altijd het gesprek aan. Want zo’n (meestal goedbedoelde) opmerking blijft hangen in een team, een gebouw, een hele organisatie. De functie Kwaliteitsverpleegkundige is fantastisch! 🙌
Moet het echt zo? Of hebben we een andere keuze te maken? ❤️🩹
Moet het echt zo? Of hebben we een andere keuze te maken? ❤️🩹Ik loop de afdeling op en zie hoe een verpleegkundige haar lunch alweer overslaat. Haar telefoon trilt, haar collega stelt een vraag tussendoor en terwijl ze een medicatiecontrole doet, wordt er ook nog even een overdracht bij haar neergelegd. Ze zucht en zegt: “Het is gewoon te druk. We komen tijd tekort.”Dit zie ik niet alleen. Jullie zien dit ook.Iedereen kent wel een zorgverlener die altijd maar doorgaat. Misschien is het je moeder, je zus, je vriend of vriendin. Misschien is het de verpleegkundige die je tegenkomt als je op bezoek bent bij een familielid. Je ziet hoe ze snel over de afdeling loopt, altijd bezig, vaak net te gehaast. En je denkt: respect voor al het harde werken!Heb je je ooit afgevraagd: moet het echt zo?Want ja, de werkdruk in de zorg is hoog. Maar wat ik ook zie?! Dat zorgverleners het zichzelf vaak nog moeilijker maken dan nodig is.We zeggen te vaak ja. We nemen alles op ons. We laten ons werk steeds onderbreken, waardoor we nergens echt aan toe komen. En we vergeten één ding: niet alles hoeft direct.Ja, het gevoel (!) van werkdruk is hoog. Maar we kunnen zelf bepalen hoe we ermee omgaan.Niet harder werken, maar slimmer werken. Kleine aanpassingen maken die een groots effect hebben 🥳En neeee, dat betekent niet dat je ineens egoïstisch wordt of geen goede zorg meer levert. Integendeel. Als jij beter plant, je tijd efficiënter gebruikt en niet op alles meteen inspringt, heb je uiteindelijk juist meer tijd voor wat echt belangrijk is.Mijn missie: grip op de werkdag terugpakken 🙌🏻
Eerste vergadering met nieuwe team😅
“Die schaal met hapjes hoort niet bij jullie te staan, maar bij de mensen die tenminste hard werken.” Geïrriteerd kijkt ze mij aan vanaf de andere kant van de vergaderzaal. Mijn eerste vergadering met dit nieuwe team. He gezellig, het is in ieder geval duidelijk 😅 Gedurende het overleg maak ik meerdere keren contact met haar en uiteindelijk zucht ze “Je lijkt best oke te zijn, maar eerst zien dan geloven.” De ervaring van Corien:Rianne heeft als interim kwaliteitsverpleegkundige bij Omring locatie de Golfstroom gewerkt. Rianne is een echte people manager, iemand die mensen organiseert, motiveert en inspireert.Zij heeft aandacht voor het individu, maar zorgt er ook voor dat het teambelang gewaarborgd blijft. Ik heb de samenwerking met Rianne als zeer prettig ervaren.Rianne is heel benaderbaar, betrouwbaar, sociaal erg sterk. In de tijd dat ze werkzaam is geweest op onze locatie heeft ze zich in korte tijd geliefd gemaakt bij het team en hard gewerkt om samen met ons te werken aan de verbetering van de kwaliteit van zorg. Mariette: Heel fijn met Rianne samengewerkt.Rianne is een vriendelijk en open persoon waar je snel een vertrouwingsband mee op kan bouwen.Ze heeft het team weer duidelijke richtlijnen gegeven en handvaten om beter te werken.Zodat het team weer op 1 lijn staat.
“Makkelijk baantje heb jij”.
Letterlijk handen op mijn rug zeg ik met een grijns. “Makkelijk baantje heb jij, laat eens zien?” Achteruit loop ik naar de meneer die op bed zit om mijn handen te laten zien. “Zo, dat zijn koude handen”. Hij wrijft ze lekker warm. Gisteren mocht ik het examen ADL afnemen bij een leerling helpende. Deze meneer (met dementie) had nog meer fantastische uitspraken. Een kleine selectie:🔹Lekker is jullie stopwoordje zegt hij met een opgestoken vinger.Lekker bakje koffie? Wilt u een lekker broodje of een lekkere bak pap? Ik heb dit bij de zorg aangegeven.En weet je wat mijn antwoord was? “Lekker, doe maar een bak pap”. 🤣 🔹Mijn collega zegt: “Pas maar op straks komen de vrouwen achter u aan met dat lekker ruikende luchtje.” Meneer draait zich rustig naar ons om: “Prima, opstellen in rijen van 3”. Ik heb zo hard gelachen in dat uurtje 😂 Het maakte mij wel extra bewust van alle stopwoorden die wij gebruiken.Mijn favoriete is met stip op nummer 1, leuk! Overal voor te gebruiken en kan ik mijn enthousiasme in kwijt 😂 Het was een LEUKE dag, met veel gelach en LEKKERE salade in de middag.
Gebruik jij al ChatGPT?
Mijn huidige lievelingsvraag aan zorgmanagers, kwaliteitsverpleegkundigen en projectleiders is: gebruik je al ChatGPT? Het is goud! In de zorg hebben we massaal te weinig tijd, maar we willen wél kwaliteit leveren. Met ChatGPT (of Chattie, zoals die inmiddels veel genoemd wordt) zet je jouw gedachten, inzichten en kennis om in een concreet document. Je geeft een duidelijke opdracht, bijvoorbeeld in welk format je het wilt hebben en voor wie het geschreven wordt. 🔹Vanuit mijn functie als kwaliteitsverpleegkundige wil ik een plan van aanpak schrijven voor een duidelijke overdracht tussen de verschillende diensten.🔹Ik schrijf het voor helpende, verzorgende en verpleegkundige in een verpleeghuis setting.🔹 Praat of typ in chatgpt wat je in het document wilt hebben. Hoe het nu gaat, het beleid van de organisatie, de voordelen, nadelen, tijdsplanning, praktische voorbeelden, etcetera etcetera🔹Benoem: schrijf het plan van aanpak voor de genoemde doelgroep in maximaal twee a4’tjes.🔹Binnen nog geen minuut staat er een prachtig document! Jouw kennis en inzichten binnen een paar seconden verwerkt in een document waarbij je anders minimaal een uur (lees: uren 😭) over zou doen. Even finetunen en hoppa, klaar! Valsspelen? Nope.Slim omgaan met tijd en energie? JA!En laat dat in de zorg nou net heel belangrijk zijn!
Nare situatie in het verpleeghuis
Ik droom vaak in kleur, geluid én gevoel. En vannacht was ik in een nare situatie in een verpleeghuis. Niet echt natuurlijk, maar in mijn droom voelde het alsof ik er was. Ik hoorde een bewoner lijden en ik voelde de frustratie van de zorgverleners. Ze zagen alle signalen, ze wisten dat het anders moest, maar ze kregen het niet voor elkaar om de arts te laten luisteren. In mijn droom stelde ik me voor als verpleegkundige en bood aan mee te kijken. Het bleek dat de arts en de zorgverlener elkaar niet begrepen. Niet omdat ze niet wilden, maar omdat ze elkaars taal niet spraken. Dit zie ik in de praktijk zo vaak. Fantastische verzorgende met een scherp oog voor wat een bewoner nodig heeft. Betrokken artsen die willen helpen, maar aarzelen omdat de informatie niet concreet genoeg is. En intussen de bewoner die onnodig lijdt. De verzorgende die gefrustreerd raakt. De arts die onzeker wordt en op safe speelt. Maar wat als je precies kon zeggen wat een arts nodig heeft om direct te kunnen handelen? 🔹 Wie? Mevrouw X🔹 Wat is de situatie? Gisteren had ze een pijnscore van 4, vandaag is het 8 tijdens de ADL en 6 na de zorg.🔹 Wat is nodig? Extra pijnstilling tijdens de ADL-momenten. Kort, krachtig, duidelijk. Niet een vaag “ze heeft meer pijn,” maar een helder verhaal waarmee de arts iets kan. Een simpele versie van SBAR methode, maar met groots effect. Op mijn huidige werkplek staat deze training al gepland voor het volgende werkoverleg 🙌🏻 Dan neem ik het team mee in een stukje theorie en vooral veel oefenen. Zodat zorgverleners niet alleen voelen wat er mis is, maar het ook op zo’n manier kunnen verwoorden dat er écht iets verandert. Want jij ziet wat er nodig is. Laten we zorgen dat je gehoord wordt!
Nachtdienst avonturen: van ziekenhuis naar thuiszorg…
Nachtdienst avonturen: van ziekenhuis naar thuiszorg… In het ziekenhuis was ik met heel veel collega’s in hetzelfde gebouw. Ook beveiliging in de buurt en die magische kast vol met alle mogelijke materialen. Een goede voorraad binnen handbereik stelt mijn verpleegkundige hart altijd gerust. Met mijn overstap naar de thuiszorg werd ik gevraagd om een paar nachtdiensten te draaien. Natuurlijk, geen probleem! Heerlijk, die nachten! Vooraf check ik nog even bij de avonddienst of de ‘voorraad die officieel niet bestaat’ in de auto compleet is. Je weet maar nooit wanneer je iets nodig hebt en die magische kast bestaat hier niet… 😂 Dan begint de dienst. Ik check de route, lees over de cliënten en ga op pad. Midden in een uitgestorven dorp moet ik een nachtcontrole doen. Mevrouw was gevallen en had een flink bloedende wond gehad. Ik parkeer, pak de grote sleutelbos en stap uit. Prop nog wat reserve wond materialen in mijn tas. Goede voorbereiding is het halve werk en daar… een auto. Met de kofferbak open 😱 Mijn hoofd vult zich met horrorverhalen. Moet ik kijken? Negeer ik het? Uiteindelijk houd ik de sleutelbos strategisch in mijn hand (dank aan die ene reclame) en loop dapper naar de auto. Wat blijkt? Helemaal niets. Niks. Nada.Maar goed, met een hartslag van 150 doe ik de kofferbak dicht. Wel zo aardig als het gaat regenen. Op een drafje snel naar de nachtcontrole en weg van die auto 😂
Dankbaar voor de zorg in Nederland.
“NU blijf je LIGGEN!” Althans, dat denk ik dat hij zei. Taalbarrière… en eerlijk gezegd was ik ook nog in de war. Na mijn ski-ongeluk met hersenkneuzing (ondanks de helm!) had ik net eigenhandig mijn infuus eruit geprutst. Had ik immers op stage ook vaak gedaan 🤪 En was ik onderweg naar de wc. Dat was duidelijk niet oke volgens de verpleegkundige 😮💨 Op de intensive care in Tsjechië was privacy iets anders dan ik gewend was. Dat ervaarde ik de volgende ochtend. We lagen met meerdere mensen in één ruimte, gescheiden door een heel smal gordijntje. Het wassen ging als een soort lopende band: liggen, draaien, draaien, dekentje erop, en door naar de volgende. En dat alles in een setting die ik alleen van oude foto’s kende: kniekousen, rokken, hoedjes, en een bloeddrukmeter die rechtstreeks uit een museum leek te komen. Toch deden ze hun uiterste best om goede zorg te verlenen, ondanks de beperkingen. Wat ik heb geleerd van mijn ziekenhuis ervaring in 2012 heb geleerd?✔️ We mogen in Nederland heel dankbaar zijn voor de zorg.✔️ Met lichaamstaal kan je zeer veel duidelijk maken 😬✔️ Plassen op een po in bed is echt vreselijk.✔️ Privacy bij wassen en aankleden is essentieel en soms vergeten we dat als verpleegkundigen 🤓✔️ Verward je eigen infuus eruit peuteren levert een bloedbad op (wist ik stiekem al van mijn eigen patiënten 😉).✔️ Luisteren naar je verpleegkundige is altijd een goed idee 😂 Het was een ervaring om nooit te vergeten, en ik neem deze inzichten dagelijks mee in mijn werk. Ik stel een po op bed nog maar zelden voor, zelfs in de nachtdienst niet 😂
Voel jij je vaak afhankelijk, niet gezien en niet gehoord?
Ik heb me vaak afhankelijk, niet gezien en niet gehoord gevoeld in mijn werk als verpleegkundige. Soms zelfs alsof ik niet goed genoeg was… Collega’s die me hielpen, dingen uitlegden en me écht lieten leren, maakten een wereld van verschil. Maar ik herinner me ook dit moment: net mijn diploma gehaald, vol vragen en onzekerheid. Ik liep naar mijn collega die bij een COW (Computer Op Wielen) stond en stelde mijn vraag. Ze wapperde mij weg met de woorden “Je bent nu verpleegkundige, je moet het zelf beslissen,” zei ze. Wat had ik toen graag geweten wat ik nu weet! In 15 jaar heb ik gewerkt in het ziekenhuis, de thuiszorg en verzorgingshuizen. Overal zie ik goede zorgverleners die zichzelf voorbijlopen, leerlingen die worstelen, en begeleiders die balanceren tussen begeleiding en werkdruk. Oprechte betrokkenheid gecombineerd met inhoudelijke kennis en kunde, dat is waar ik voor sta. Ik vind het belangrijk om collega’s te ondersteunen waar gewenst, maar ik ben geen redder. Je moet zélf willen en dan ondersteun ik je met heel veel liefde. Mijn kracht ligt in luisteren zonder oordeel, diepgaande vragen stellen en kijken wat er binnen je eigen cirkel van invloed ligt. Wat kan er wél? Iedereen wordt gelukkiger als je het gevoel hebt dat je positieve invloed kunt uitoefenen. Hoe ik die betrokkenheid bied? Door goed te plannen 🤓 Er kan zoveel meer in een werkdag dan je denkt, maar alleen als je slim omgaat met je tijd. Je hoeft niet harder te werken, maar wel slimmer. Er zijn op een dag vaak meer verspilde momenten dan je beseft. Waar laat jij tijd verloren gaan? 🤔 Zorgen voor cliënten begint bij zorgen voor elkaar. Als we dat doen, versterken we niet alleen elkaar, maar ook de zorg 🤩
Waarom ik doe wat ik doe 😇
Waarom ik doe wat ik doe 😇Na 15 jaar in de zorg kan ik zeggen dat mijn “waarom” lange tijd niet helder was. Verpleegkunde was niet per se een roeping; het leek me gewoon oké. Toch bleek het vak me perfect te passen. Het harde werken, de hectiek en het zorgen voor anderen gaven me voldoening. Maar wat dreef me écht? Pas toen ik in een burn-out belandde, moest ik die vraag eerlijk beantwoorden. Loyaliteit, dacht ik eerst. Loyaal zijn aan mijn werk, mijn team, mijn cliënten. Dat gaf mij een goed gevoel. Maar die loyaliteit had me uitgeput. Ik hield geen energie over voor mezelf, mijn gezin of simpelweg een avondje op de bank. In die periode realiseerde ik me iets belangrijks: goed zorgen voor anderen begint bij goed zorgen voor jezelf. Het klinkt als een cliché, maar in de zorg verliezen we dit vaak uit het oog. De druk om alles perfect te doen, altijd beschikbaar te zijn en nooit “nee” te zeggen, maakt dat we onszelf voorbijlopen. Mijn “waarom” is helder geworden: ik wil bijdragen aan betere zorg door niet alleen te focussen op de cliënt, maar óók op de zorgverlener. Vanuit mijn eigen ervaring weet ik hoe belangrijk het is om ruimte te voelen voor rust, groei en echte verbinding met je werk. Want een verpleegkundige die zich gezien, gehoord en gesteund voelt, levert betere zorg én houdt energie over voor het leven buiten het werk. Daarom richt ik me nu op training en coaching van zorgmedewerkers. Ik zie dagelijks wat er gebeurt als collega’s beter leren “nee” zeggen zonder een naar gevoel, effectiever communiceren met cliënten en families en meer grip krijgen op hun werkdag. Ze gaan met meer plezier naar werk én naar huis, hebben meer tijd voor zichzelf én voor de mensen om wie ze geven. Mijn eigen lessen neem ik mee. Ik gun iedere zorgverlener de rust om even écht te pauzeren (ja, ook om te plassen), de kracht om grenzen te stellen en de vrijheid om het werk met energie én plezier te doen. Mijn vraag aan jou: weet jij waarom je doet wat je doet? Durf je stil te staan bij jouw intrinsieke motivatie? Want ik geloof dat als we ons “waarom” vinden, we niet alleen betere zorgverleners worden, maar ook gelukkiger mensen.
Medicatie fouten 💊
Medicatie fouten 💊 Ik liep stage in het ziekenhuis toen een arts mij belde. Ik kreeg opdracht medicatie toe te dienen. Ik checkte de dosering, haalde het medicijn uit de kast en met een gezellig babbeltje gaf ik het aan mevrouw. De volgende dag werd ik opgewacht door de teamleider 😱 De nachtdienst had een gevaarlijk lage bloeddruk geconstateerd bij mevrouw. Ik had 1 mg gegeven in plaats van 0.1 mg. Een factor van x10! Ik had niet kritisch nagedacht over de dosering én geen dubbele controle laten uitvoeren… Mijn geluk? De arts gaf aan dat hij de verkeerde dosering had doorgegeven én het is goed gekomen. Mevrouw had heerlijk geslapen, zei ze later. Maar ik? Wat voelde ik mij naar 😣 Medicatie fouten hebben een enorme impact. Niet alleen op de zorgvrager, maar ook op de zorgverlener. Uit onderzoek van V&VN (Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland) blijkt dat werkdruk en afleidingen veel fouten veroorzaken. De emotionele belasting na zo’n fout is enorm. Schuldgevoel, slapeloze nachten, twijfels over je eigen kunnen. Als kwaliteitsverpleegkundige zie ik het te vaak: collega’s die zichzelf verwijten maken, die boos zijn of verdrietig. Ik probeer een cultuur te creëren waarin we kunnen blijven leren, niet veroordelen. Dat het niet goed is gegaan hoeft niemand de zorgverlener te vertellen, wat fijner is om te kijken waar processen aangescherpt kunnen worden. En juist daar speel ik veel op in. Maar ook wat heeft de collega nodig om zich niet af te laten leiden. Het zijn keuzes die de collega kan maken, ondanks de vaak gevoelde werkdruk. Ik hamer altijd op het volgen van de 5 stappen van medicatietoediening. Ook als het de tiende, twintigste of dertigste keer is dat je het medicijn aanreikt:✅ Juiste patiënt✅ Juiste medicijn✅ Juiste dosering✅ Juiste tijd✅ Juiste toedieningsweg En daar voeg ik nog een belangrijke aan toe: Juiste mindset 🙌🏻Twijfel je? Laat een collega meekijken. Voel je druk? Neem even adem en controleer extra. Medicatieveiligheid is teamwork 💪🏻 Heb jij wel eens een situatie meegemaakt die je nog steeds bijblijft? Laten we er open over zijn, zodat we samen kunnen leren 🙏🏻
Interessante boeken – podcasts.
Inspiratie💡Hoe ver ben je al met je route? Ik heb er pas drie gedaan, ik moet mevrouw Jansen nog doen… Tommie Niessen geeft aan: “De afwas, die moet je nog doen”. Oeps schuldig! Dit zeg ik ook en hier was ik mij niet bewust van 🫣 Ook geeft Tommie in zijn boek “Tommie in de zorg” een voorstel voor vriendelijkere communicatie. Bijvoorbeeld: “Ik moet mevrouw Jansen nog verzorgen.” Of: “Ik moet nog bij drie mensen de medicatie aanreiken.” Staat genoteerd, bedankt voor de bewustwording! Andere aanraders zijn:* “Zeg JA bij dementie” van Freya Flach ツ en Hanneke van de Pol. Ook hun LinkedIn post zijn heel inspirerend! * Kastanjehove van Tommie Niessen. Herkenbaar, hilarisch en ontroerend. * Podcast BNR beter met Nina van den Dungen. Het heeft mij extra inzichten gegeven in alle mogelijkheden voor de zorg van morgen. * Podcast Ik kom zo bij u van Saskia Schaafsma. Herkenbare verhalen en een direct kijkje op de werkvloer.
Gevoel van (on)veiligheid in een dienst 🤕
Gevoel van (on)veiligheid in een dienst 🤕Een onbekend geluid van metaal op metaal klinkt over de gang van de slapende afdeling. Mijn nekharen gaan overeind staan terwijl ik probeer te oriënteren waar het vandaan komt. Snel maar terughoudend loop ik erop af. Gadver, hier houd ik écht niet van tijdens een nachtdienst. Bij een kamer aangekomen zie ik een bloedbad. De patiënt rijdt met zijn infuuspaal tegen de kachel aan, het infuus ligt in een grote bloedvlek op bed. Verwarde patiënt? ✅Niet agressief? ✅Alles onder het bloed? Ook check. Ondanks de chaos ben ik gefascineerd hoe snel bloed uit zo’n gaatje kan stromen. Ik maak contact (dat gaat gelukkig goed) zet de patiënt op de stoel, stop het bloeden en ruim alles op. Maar ik blijf bewust tussen hem en de deur staan, zodat ik altijd een uitweg heb. Op een ander moment gaat de pieper. Shit, een lege kamer… Waarom gaat daar een bel af? “Spoken bestaan niet,” 👻 kalmeer ik mezelf terwijl mijn hart in mijn keel zit. Aarzeling op de drempel, maar ik dwing mezelf naar binnen. Leeg. Alarm uit, deur dicht. Deze kamer vermijd ik voorlopig 👻 Tijdens een avonddienst staat een agressieve patiënt tussen mij en de kamerdeur. Ik manoeuvreer quasi nonchalant richting de uitgang, klaar om te sprinten. Dat gevoel van alertheid vergeet ik nooit meer. Of deze: Twee grote, mannelijke patiënten hebben een felle ruzie op een vierpersoonskamer 🤬 De spanning is om te snijden. Geschreeuw en boze blikken vullen de kamer terwijl ik de situatie observeer. Ze kunnen niet uit bed door hun operatie (🙏🏻), maar dat maakt het niet minder intimiderend. Als relatief jong, klein (1.60) meisje ga ik de confrontatie aan. Ik blijf op veilige afstand, stel vragen en probeer kalmte terug te brengen in de kamer. Langzaam maar zeker zakt de spanning. Geen idee meer waar de ruzie over ging, maar het was intens! De werkvloer in het ziekenhuis zit vol van dit soort momenten. Je denkt na, blijft scherp, maar vooral: je staat er. En als de adrenaline gezakt is komen er soms emoties 👀
Mooie innovatie: Freestyle Libre (diabetes).
Freestyle Libre plaatsen bij een dame. Ooit eerder gedaan, maar het was alweer een tijdje geleden. Eerst de verpakking open, even de gebruiksaanwijzing erbij (ja, mensen, dat doe ik echt!) en daar ging ik. Eerst de oude sensor eraf gepeuterd op verzoek. Ik stelde mijn geliefde waarom vraag en kreeg als antwoord dat je dan niet in de war kan raken met de oude en nieuwe. Goed punt! Mijn collega verzorgende stond op de achtergrond, klaar om in te springen als ik het nodig had. Maar… voilà, in één soepele beweging zat ‘ie! Ik huppelde bijna weg van trots. “Nog even activeren hoor,” hoorde ik haar zeggen. Natuurlijk! Mevrouw zat rustig op de rand van het bed, nog een beetje aan het wakker worden. Geen ergonomische werkhouding voor mij, maar voeten een stuk uit elkaar (leve mijn niet al te lange lengte) en zo ging het. Ze moest lachen om mijn enthousiasme en zei: “Nou, jij hebt er duidelijk plezier in.” Mijn antwoord? “Je hebt mijn dag superleuk gemaakt!” De Freestyle Libre is echt een mooie innovatie voor mensen met diabetes mellitus. Waar je vroeger meerdere keren per dag je bloedsuiker moest prikken door een prik in de vinger, meet deze sensor continu je glucosewaarden. Met één simpele scan kun je zien hoe je bloedsuiker is, zonder dat er een naald aan te pas komt. Ideaal voor een actiever en flexibeler leven! En geen pijnlijke of juist gevoelloze vingers meer! Bovendien is de sensor zo klein dat hij vaak gewoon onder een mouw verborgen zit. Iemand kan ermee sporten, douchen en men geeft aan dat het bijna voelt alsof die er niet is. Voor veel mensen betekent dit niet alleen meer gemak, maar ook een stukje vrijheid en zelfvertrouwen terug. Prachtige innovatie en ik heb weer een opfrissing van kennis en kunde gehad 😁
Voorkomen fysieke klachten op de werkvloer.
Zorg collega’s worstelen vaak met fysieke klachten die voortkomen uit hun dagelijkse werk. (Straks nog even over het plaatje 🤔) Rug-, schouder- en knieklachten zijn veelvoorkomend, vooral wanneer het gaat om het verzorgen van patiënten. Deze klachten beïnvloeden niet alleen hun werkprestaties, maar ook hun algehele welzijn. “Kom dan geven we mevrouw even een hupsje”, “Och ze ligt al zo lang op de grond we tillen wel even, weegt niks…” of Tapijt/kleedjes/drempels waar je met de tillift overheen moet… In mijn (reanimatie) trainingen leg ik een sterke nadruk op correcte (til)technieken. Het is zo belangrijk om de juiste methodes te kennen en toe te passen, zodat je jezelf en de mensen die je verzorgt kunt beschermen. Samen oefenen we hoe je op een veilige en efficiënte manier kunt tillen, draaien en verplaatsen, om zo het risico op letsel te minimaliseren. Ik heb met eigen ogen gezien hoe kleine aanpassingen in de manier van tillen een groot verschil kunnen maken in het dagelijks leven van een zorgverlener. Het gaat om meer dan alleen het voorkomen van blessures; het gaat om het verbeteren van je kwaliteit van leven en het verlengen van je carrière in de zorg! Zelf ga ik trouw elke jaar naar een “ergo moment”. Elke keer heb ik het gevoel dat ik nog maar 60% weet van alle mogelijkheden en trucjes om de zorg lichter te maken. In deze post deel ik niet welke trucjes er allemaal zijn, dat zijn er zo ontzettend veel! Ik hoop dat dit een herinnering is om de ergo coach naar een training te vragen. Je lijf en je cliënten zullen heel dankbaar zijn! Ik: graag een afbeelding van een verpleegkundige die een patiënt helpt.AI tool Dall-E: oke 👇🏻Kweenie lijkt niet helemaal op mijn doorsnee collega’s 😉
Doeg onveilige werkplek 👋
Doeg onveilige werkplek 👋 Op een van mijn vorige werkplekken was er een groepje collega’s die een sterke band hadden. Ze werkten al lang samen, konden het goed vinden met de leidinggevende en hadden invloed op roosters en beleid. Eigenlijk was er niets mis mee: ze sloten niemand buiten en nodigden anderen uit voor uitjes en activiteiten (naast hun eigen gezamenlijke uitjes).Tóch voelde ik me niet veilig en fijn als ik samenwerkte met (leden van) die groep. Dat lag niet aan hen, maar aan hoe ík de situatie ervaarde. Ik voelde me onzeker. Soms vermeed ik hen, soms probeerde ik juist extra aardig te zijn. Ook ging ik op mijn tenen lopen om het extra goed te doen, want anders werd het meteen aan de leidinggevende verteld was mijn gedachten… Herkenbaar? 🤔 Die ervaring neem ik nu altijd mee in mijn werk. Hoe zorgen we ervoor dat iedereen zich welkom en veilig voelt, ook als de verhoudingen binnen een team goed lijken te zijn? Het begint bij bewustwording: hoe beïnvloedt onze manier van samenwerken anderen? Vaak hoor ik: “Het moet toch ook gewoon gezellig zijn?!” Natuurlijk! Door juist deze gesprekken open te voeren, kunnen we de werkvloer gezelliger en het gevoel van veiligheid vergroten voor iedereen! Je hoeft niet te stoppen met vrienden te zijn met je collega’s, maar wees bewust van de mogelijke invloed hiervan op anderen. Een aanrader: het boek “waar ligt de grens” van Evita Lammes. In het hoofdstuk over feedback vragen voelde ik veel herkenning. Ze schrijft over de macht die we (bewust of onbewust) hebben, en hoe dit invloed kan hebben op collega’s. Een citaat dat bleef hangen:“Er is waarschijnlijk een verschil tussen de macht die jij denkt dat jij hebt versus wat anderen denken dat jij hebt.”Formele of informele macht kan een grote rol spelen in hoe veilig anderen zich voelen in jouw omgeving. Een van de redenen waarom je een nietszeggende antwoord kan krijgen als je om feedback vraagt 😉 Het heeft mij opnieuw laten nadenken over mijn eigen rol in teams. Hoe zorg ik ervoor dat mijn collega’s zich veilig voelen? Hoe zorg jij daarvoor? Ps. Het boek geeft ook veel How-To (handvatten) en een magische vraag die het voor iedereen leuker maakt op het werk.
Bevoegd, bekwaam én vol vertrouwen?! Wat hebben verpleegkundigen écht nodig?
Bevoegd, bekwaam én vol vertrouwen?! Wat hebben verpleegkundigen écht nodig? Tijdens mijn opleiding tot Technisch Thuiszorg Verpleegkundige heb ik onderzocht wat helpt om verpleegkundige niet alleen bevoegd en bekwaam, maar ook zich zelfverzekerd te laten voelen. Want soms kan een handeling officieel zijn afgetoetst, maar voel je je nog niet helemaal bekwaam. Zeker als een handeling niet regelmatig voorkomt in de praktijk. Herkenbaar? Uit de antwoorden van de verpleegkundigen blijkt dat de volgende punten bijdragen:✔️ Meer oefenen en meekijken met collega’s.✔️ De handelingen vaker uitvoeren en protocollen vaker bestuderen.✔️ Stagedagen/meeloopdagen bij andere teams.✔️ Minstens één keer per jaar verplicht een handeling uitvoeren om je kennis en kunde op peil te houden. In plaats van de verplichte eens per 3 jaar.✔️ Werken in teamverband; samen kennis delen en elkaar laagdrempelig kunnen ondersteunen. Er is behoefte aan klinische lessen om complexe handelingen en casussen te bespreken. Zo blijft de kwaliteit van zorg groeien en blijven we levenslang leren (“long life learner”). Wat ook opviel is de (verlammende) angst om fouten te maken. Fouten die schade voor de cliënt kunnen veroorzaken. Dit kan leiden tot gevoelens van onzekerheid, angst en soms zelfs frustratie. Ik denk maar dat blijkt ook uit het onderzoek dat het belangrijk is om te leren hoe we hiermee om kunnen gaan, want fouten kunnen helaas niet altijd vermeden worden 🥲 Een direct en betrokken aanspreekpunt bij problemen of vragen is cruciaal! Herken jij jezelf hierin? Wat zou jou helpen om nog sterker in je werk te staan? Laat het weten! 👇💬
Werkdruk: Zit het in je hoofd of op je to-do-lijst? 🤔
Werkdruk: Zit het in je hoofd of op je to-do-lijst? 🤔Laatst zag ik een film met deze uitspraak: “Een magneet die een voorwerp aantrekt, is net als je gedachten die dingen aantrekken.” Het deed me direct denken aan werkdruk. Waarom lijkt de ene collega altijd knetterdruk, terwijl de ander zijn werkdag moeiteloos doorloopt? Het fascineert me, want dit is precies waar ik me in verdiep als coach voor zorgmedewerkers. Natuurlijk stellen we allemaal andere eisen aan onze zorgverlening, maar dat enorme verschil in hoe we met werkdruk omgaan, is een teken dat er veel te leren valt binnen teams. En dat leren begint met inzicht: hoe manage je je tijd, waar leg je de prioriteiten, en hoe zorg je ervoor dat je werkdag niet als een race voelt? 🧘♀️ Daarom geloof ik in coaching. Een goede coach kan je helpen om je prioriteiten te stellen, je keuzes te onderbouwen en je werkdag slimmer in te richten. Het draait niet alleen om wat er op je to-do-lijst staat, maar ook om hoe je het aanpakt. Werkdruk kun je veranderen door te leren van collega’s die de rust weten te bewaren, zelfs op de meest hectische dagen. En ja, dat is echt mogelijk zonder je eigen waarden over goede zorg aan te passen. Een van de krachtigste tools die ik gebruik, is de korte evaluatie na elke dienst. Dat kan alleen, maar bij voorkeur met collega’s. Even een moment van reflectie: wat ging goed? Wat kan beter? Zo simpel, maar enorm effectief om patronen te doorbreken en structureel te verbeteren. Het zijn die momenten van zelfreflectie die ervoor zorgen dat je controle krijgt over je werkdag, je energie beter verdeelt, en de zorg op de lange termijn ook echt volhoudt. 🏃♂️💨 Wil jij ook leren hoe je grip krijgt op werkdruk en meer rust en plezier ervaart in je werk? Als expert in het coachen van zorgmedewerkers help ik je graag om niet alleen effectiever te worden, maar ook om met meer voldoening en balans je werk te doen. Samen maken we de zorg niet alleen beter voor je cliënten, maar vooral ook voor jou. Benieuwd wat ik voor je kan betekenen? Stuur me een bericht, dan gaan we aan de slag! 💪
😂Ongelukje met de “Posiflush”.
Op pad met een leerling verpleegkundige voor PICC-verzorging (soort infuus) 😂 In de auto hadden we een gesprek over de stappen die ze zou gaan doorlopen. “Welke volgorde hou je aan?” “waar let je op”? en natuurlijk mijn favoriete vraag: “Waarom?” Misschien een beetje rebels, maar “waarom” blijft mijn favoriete vraag. Je leert immers het meest als je echt begrijpt waarom je iets doet. Eenmaal binnen begint ze aan de handeling. Zichtbaar geconcentreerd pakt ze haar spullen bij elkaar. Ik zit op een stoel ernaast te kletsen met de cliënt en houd een schuin oog op haar. Ze ontlucht de Posiflush (soort spuitje water), maar de spuit is nog wat stroef en ze zet iets te veel druk en… daar gaat een straal recht omhoog! Ik kijk omhoog en zie een druppel aan het plafond hangen. Om mijn lach in te houden, bijt ik op mijn tong, maar als ik naar haar en de cliënt kijk, schieten we alle drie in de lach. Met een knipoog geef ik haar de tip: “Eerst de zuiger even terughalen voordat je ontlucht, zo haal je die druk van de nieuwe spuit af.” Deze momenten blijven hangen – even samen lachen en weer een ervaring rijker. Hadden we tóch niet alles doorgesproken. Ps. Ik heb haar op de terugweg blij gemaakt met verhalen over mijn minder soepele momenten.
🍽️ Bewust stoppen met eten&drinken 🫗
🍽️ Bewust stoppen met eten&drinken 🫗Ik bel regelmatig met een collega om casussen te bespreken en onze ervaringen te delen. Deze week bespraken we een indrukwekkende casus die ik graag wil delen. Het ging over een meneer met dementie die het verlangen had om te overlijden. Tijdens gesprekken was hij helder over zijn wens en had zelfs al twee pogingen gedaan om te stoppen met eten en drinken. Maar in de gezamenlijke eetmomenten vergat hij dat soms en genoot hij van een kroket of frikandel. De zorgverleners vonden het een complexe situatie. Hoe lever je goede zorg in zo’n situatie? Maar ook wat is goede zorg? Mijn collega heeft met veel aandacht de tijd genomen om iedereen te betrekken, goede voorlichting te geven en mogelijkheden in de zorgverlening te onderzoeken. Zo ging één van de welzijn medewerkers een uur met hem wandelen en werd er extra bodylotion en vaseline aangeschaft om droge huid en lippen te voorkomen. Zelfs een sprayflesje water, want 50 cc per dag werkt niet levensverlengend. Wanneer meneer vroeg om eten of drinken, werd hij liefdevol herinnerd aan zijn eigen wens: “Je vroeg ons je te helpen herinneren dat je niet meer wilde eten en drinken. Weet je zeker dat je wilt?” En dan herinnerde hij zich zijn besluit. Na enkele dagen is meneer rustig overleden, begeleid door een team van zorgverleners dat zijn wensen respecteerde en hem met liefde ondersteunde. Deze casus laat zien hoe belangrijk goede voorlichting, begeleiding en samenwerking zijn. Het doet me beseffen hoe waardevol onze rol als zorgverlener is en hoeveel verschil we kunnen maken door echt naar de wensen van de cliënt te luisteren. Respect, verbinding en menselijkheid – dat is pas zorg op zijn best.
Hoe ga jij om met slechte ervaringen…..
Een relatief jonge (terminale) man, vader van een tienerdochter, voelde zich onrustig omdat hij niet goed kon plassen. Naar het toilet gaan was niet meer haalbaar. Hij had al wat moeite gehad met de urinaal – dat gaf vooral troep – en hij wilde absoluut geen katheter. De reden? Een eerdere, slechte ervaring had hem bang gemaakt. Volkomen begrijpelijk. Ik werd erbij gehaald om even mee te denken. Een katheter leek in dit geval echt de beste oplossing, maar ik wist dat ik eerst zijn vertrouwen moest winnen. Tijdens ons gesprek merkte ik dat het niet zozeer ging om het “niet willen”, maar om de angst voor een moeizame plaatsing. Ik haalde mijn ervaring op urologie erbij en deelde wat verhalen over hoe het anders kan. Langzaam zag ik zijn houding veranderen. Na wat uitleg over de voordelen van een katheter – en een rustig gesprek waarin ik zijn zorgen serieus nam – kreeg ik een voorzichtige “ja”. Ik pakte alles bij elkaar en met één vloeiende beweging plaatste ik de katheter. Meneer deed zijn uiterste best om te ontspannen. Mijn hartje klopt net een beetje sneller, blij dat het zo soepel ging – dit was hem zó gegund! Maar… toen kwam er geen urine. Even keek ik hem aan en ik zag de spanning die hij probeerde te verbergen. “Zou u misschien even willen hoesten?” vroeg ik. En ja hoor, daar kwam de urine! Meteen zag ik de opluchting op zijn gezicht. Nu kan hij zijn energie weer richten op de dingen die écht belangrijk zijn: zijn vrouw en dochter 🙏
Hoe ga jij om met privacy……
Ik hoor de douche aan staan en mijn twee collega’s met mevrouw praten. Heel even twijfel ik maar ik besluit door te lopen. Ik doe mijn hoofd om de hoek van de deur , stel mezelf voor en vertel wat ik wilde vertellen. Namelijk dat de ontbrekende medicatie na meerdere telefoontjes met spoed geleverd zal gaan worden. Ik bedank iedereen voor het aanhoren. Draai mij om en botst bijna tegen een leerling. Die even wat aan een van de collega’s wilde vragen… Ik loop de kamer uit en overdenk mijn handelen. Met name het gebrek aan privacy tijdens mevrouw haar douche beurt. Ze was volledig in haar “Eva kostuum” toen vier zorgverleners in haar buurt waren. Het hoort bij ons werk om mensen ongekleed te zien en bewoners weten dat ze meerdere zorgverleners aan hun bed kunnen hebben. Maar dit… Dit was gewoon slecht, gebrek aan privacy en ook nog inefficiënt. De medicatie? Ja, dat was belangrijke informatie, maar niet zo belangrijk dat het niet heel even kon wachten of op een andere manier gecommuniceerd had kunnen worden. Ik ben mij weer heel bewust van privacy en zet deze actie op het lijstje “slechte maar leerzame keuzes”.
🌟 Inefficiënte werkprocessen: een uitdaging of een kans? 🌟
🌟 Inefficiënte werkprocessen: een uitdaging of een kans? 🌟In de zorg kom ik regelmatig situaties tegen waarbij processen veel efficiënter kunnen. Of het nu gaat om tijdverspilling of onnodig ingewikkelde procedures, het heeft altijd impact op zowel ons team als de cliënten. Met mijn jarenlange ervaring heb ik geleerd om snel de pijnpunten te signaleren en verbeteringen door te voeren. Recentelijk werkte ik samen met een team dat volledig digitaal werkte. Nu ben ik zelf geen fan van papieren lijsten, maar in één van de units besloot ik tijdelijk papieren looplijsten in te voeren. Het leek een stap terug, maar het bleek een game changer! We introduceerden ook een noodscenario voor als een collega ziek zou zijn. Dit zorgde ervoor dat het werk beter verdeeld werd, het werkplezier toenam, en de bereidheid om elkaar te helpen groeide. Minder ruis, minder tijdsverlies en… het koffiezetapparaat stond op tijd aan voor de ochtendkoffie! ☕️ Na enige tijd hebben we weer de stap gezet naar digitaal werken, met een uniforme werkwijze die de basis bleef. Dit heeft niet alleen geholpen om efficiënter te werken, maar ook om de kwaliteit van zorg te verbeteren. Groeien en tot bloei komen! 🐝 🌻 Benieuwd hoe ik dit ook in jouw organisatie kan aanpakken? Laten we samen kijken naar de mogelijkheden! 💬
Verslikking kinderen….
Je past op kinderen, weet je hoe je moet handelen als ze zich verslikken? Gisteravond vier meiden mogen trainen voor kinder- en baby reanimatie, verslikking en stabiele zijligging. Gewoon gezellig bij een van hun thuis. Laptop met PowerPoint stond op de krabpaal, baby reanimatie poppen lagen op de eettafel, stoelen stonden in de hoek van de keuken en er werd een dekentje van de bank getrokken om de stabiele zijligging op de grond te oefenen. Twee waren al bekend met reanimatie voor volwassenen en twee hadden nog nooit een training gehad. Aan het eind van de avond waren er prachtige resultaten gehaald en weten ze precies hoe ze moeten handelen bij een levensbedreigende situatie. De kat was trouwe supporter, al gespot op de foto?! 🐱
Ik kijk geen nieuws meer… en dat bevalt heel goed!
Ik kijk geen nieuws meer… en dat bevalt heel goed! Bij ouderen staat vaak de tv aan en dan continu op het nieuws. Heeft het invloed op angst en achterdocht bij ouderen? Ik denk het wel! Ze kijken keer op keer hetzelfde nieuws. Ik heb nog geen onderzoek gevonden dat dit effect precies onderzoekt, maar uit eigen ervaring weet ik dat geen nieuws kijken/luisteren/lezen mij een stuk vrolijker maakt. Elke keer als het een heel uur is gaat de radio uit. Ik scroll bijna niet meer door social media en ik heb al mijn nieuwsapps van m’n telefoon gegooid. Heerlijk voelt dat! Sinds ik dit doe, merk ik dat ik me een stuk blijer en relaxter voel. 😄 Ik had niet door hoeveel energie het kostte om continu te horen wat er allemaal misgaat in de wereld. Natuurlijk is het belangrijk om op de hoogte te blijven van grote gebeurtenissen, maar belangrijke info hoor ik toch wel. Meestal bij het koffieapparaat 😉 Ik focus mij op wat ik wel kan beïnvloeden. Dat voelt een stuk beter dan druk maken over dingen die ik toch niet kan veranderen. Daarom vraag ik of er in plaats van het nieuws niet wat gezellige muziek aangezet kan worden. Een simpel voorbeeld, maar het verandert de hele sfeer. Dat is mijn cirkel van invloed! 🎶
Communicatie, 1 van de krachtigste tools.
Kleine gesprekken, grote veranderingen! Communicatie is een van de krachtigste tools die wij als zorgverleners hebben. Soms lijkt het erop dat we meer met praten en luisteren bereiken dan met daadwerkelijk handelen. Een van mijn favoriete communicatietechnieken is motiverende gespreksvoering (MGV). Deze vind ik echt magisch als het gaat om patiënten motiveren om positieve veranderingen te maken, op hun eigen tempo en met hun eigen keuzes. Een mooi voorbeeld is: een patiënt met een flinke decubituswond op zijn hiel. Je kunt je voorstellen, die wond is pijnlijk, het herstel is langzaam, en de motivatie om uit bed te komen was dan ook ver te zoeken. Elke keer als ik hem aanmoedigde om even rechtop te zitten of een paar stappen te zetten, kreeg ik een gefrustreerde blik of zelfs een “Nee, dat gaat echt niet vandaag.” Maar toen ging ik MGV inzetten. In plaats van vertellen wat hij ‘moest’ doen, begon ik vragen te stellen. “Wat vind je er zelf van dat je zo veel op bed ligt?” “Hoe zou je je voelen als je zelf een beetje mobieler kon zijn?” Het gesprek verschoof van “moeten” naar “willen”, en al snel begon hij zijn eigen redenen te bedenken waarom hij toch uit bed wilde komen. Hij gaf aan dat hij zich steeds machtelozer voelde en dat hij weer wat controle wilde hebben over zijn herstel. In plaats van het te hebben over de voordelen die ik zag, vroeg ik hem: “Wat zou voor jou een eerste, haalbare stap zijn?” Hij besloot om eerst te proberen wat vaker rechtop in bed te zitten, en uiteindelijk leidde dat tot kleine wandelingen in de kamer. Hij ging zelf aan de slag met zijn herstel, op een manier die hij zelf had gekozen. Motiverende gespreksvoering gaat niet over overtuigen, maar over begeleiden. Je helpt de ander om hun eigen motivatie te ontdekken. Wat ik zo mooi vind, is dat de patiënt zelf de regie houdt en daarmee uiteindelijk vaak meer bereikt. Het is ook heel mooi om te zien hoe iemand die eerst tegenstribbelde, opeens zelf keuzes begint te maken die het herstel bevordert. Wij zorgverleners willen graag helpen, maar de patiënt heeft de regie. En als we hen de ruimte geven om hun eigen stappen te zetten, dan maken we echt het verschil. Soms niet op ons tempo en op onze manier, maar dat is prima. Gebruik jij ook MGV? Of heb je misschien een ander communicatiepareltje dat je graag inzet? Ik hoor het graag van je!
Practise what you preach!
Practise what you preach! De foto geeft goed beeld van hoe mijn afgelopen dienst is verlopen 🥵 Het begon fijn. Er was drukte ten top, maar volledig onder controle. 20 minuten voordat ik mijn dienst zou moeten afronden arriveer ik bij een dringende hulpvraag. Ik schatte in dat dit niet kon wacht totdat mijn collega mij had overgenomen. Ik kom binnen in een zeer gespannen situatie, met veel boosheid, bezorgdheid en verdriet onder de vier aanwezige familieleden. In bed ligt een fors geel uitziende man van in de 60. In mijn verpleegkundige ogen comfortabel, maar stervende. Familie geeft aan dat hij kort daarvoor zeer onrustig was. Ze wensen dat hij in slaap wordt gebracht met medicatie. Het gevoel dat overheerst is dat hun dierbare onterecht lang aan het lijden is en dat hij direct medicatie moet krijgen. Verdere details zal ik jullie onthouden, maar de complexe situatie waarin ik als verpleegkundige sta wil ik je wel in meenemen. Een van de familieleden opent vijandig het gesprek, is verwijtend en doet uitspraken over mijn (in haar ogen) disfunctioneren. Ze ervaart dat ik niet bijdraag aan het voorkomen van lijden van haar familielid. Verbaal wordt ik klem gezet om direct medicatie toe te dienen. Het wordt persoonlijk gemaakt en ik merk dat het mij raakt. Je kan maar één keer dood gaan en ik begeleid dat met veel zorgvuldigheid en betrokkenheid. Mijn blosjes worden nog vuriger, maar in gedachten geef ik mezelf een tikje en houd mezelf voor dat ik de professionele verpleegkundige ben. Ik herpak het gesprek en leidt het uit de vijandige situatie. Spreek duidelijk de grenzen van de mogelijkheden uit en wat er wél kan aan de hand van regelgevingen en mijn jarenlange ervaring. Dus practise what you preach?!Ik ga moeilijke gesprekken aan, heb kennis en kunde in diverse situatie en zorg dat ik het gesprek kader. Ik geef duidelijk aan wat de mogelijkheden zijn en blijf het gesprek aangaan met familie en cliënt. Bovenal maak ik mijn observaties objectief en doe geen uitspraken of handelingen waarmee ik mezelf niet in de spiegel kan kijken. Na 7 jaar in dit team te werken kom ik nog steeds complexe en ingewikkelde situaties tegen! Als verpleegkundige heb je niet alleen te maken met de emoties van families en cliënten, maar ook met die van jezelf. Door vooraf “wat als” situaties te bespreken en achteraf te evalueren worden veel onrustige en slapeloze nachten voorkomen. Vragen zoals heb ik goed gehandeld? Heb ik een cliënt daadwerkelijk laten lijden? Had ik medicatie moeten toedienen op verzoek van familie, ondanks dat mijn observaties, kennis en kunde? Na deze dienst was ik zichtbaar oververhit, verlangde ik naar een koele douche en bovenal hoop ik dat de familie goede laatste uren/dagen heeft.
(⏰) Verwachtingen & Thuiszorg ⏳
De werktelefoon gaat terwijl een cliënt vrijwel geheel ontkleed op bed ligt. Ik neem een beslissing als ik denk aan de overdracht van vanmorgen. Snel deken over mevrouw heen, handschoenen uit en hopen dat ik op tijd ben voor de telefoon op te nemen. “Hoi, ben je mij nog niet vergeten? Je collega zei dat je er om 11.30 zou zijn en het is nu 11.45”.Ik geef bij de beller aan dat ik over een half uur bij ze ben. Niet het verwachte telefoontje van een bloeding in een grote wond op het gezicht… Ik rond de zorg voor de mevrouw af, borstel nog extra de haren en rijd naar degene die belde toe. Als ik binnenstap (binnen het aangegeven half uur) vraagt “de beller” direct en op bezorgde toon:“Komt het wel goed met de antibiotica voor mijn man? Is het niet te laat?” Duidelijke wederzijdse verwachtingen zo’n ontzettend belangrijk onderdeel van de zorgverlening. Heeft mijn collega 11.30 uur gezegd? Heeft de cliënt 11.30 uur gehoord? Volgens de beschreven planning zou de cliënt mij op een ander tijdstip verwachten. Klopt de planning? Maar ook hebben wij mevrouw voldoende uitleg gegeven over de zorgverlening en toediening van het medicijn? Ik ga niet gehaast, maar wel vlot aan het werk en praat ondertussen met het echtpaar. “Tot een volgende keer” zeggen ze met een geruste glimlach als ik 20 minuten later weer het zeer warme zonnetje in stap. Communicatie met duidelijke wederzijdse verwachtingen én goed tijdsmanagement. Naar mijn mening wordt dat nog te veel onderschat. Het is een inmiddels een standaard onderwerp die ik bespreek met mijn collega’s. En ik leer er extra dag weer van 🤩
Hoge werkdruk in de zorg!
Poeh nu ga ik eerst even plassen. Oh nee 1.2* belt. Hmm… misschien heeft hij veel pijn. Oke, ik loop daar eerst even heen en dan ga ik écht plassen. Verpleegkundigen die dit niet herkennen zijn net als unicorns 😉 Zou je ooit weer terug willen naar het ziekenhuis wordt regelmatig gevraagd. Eerst schudde ik zeer fanatiek “NEE” op die vraag. De hectiek van de afdeling met daarbij de zorg voor veel patiënten. Waardoor je soms keuzes moest maken tussen patiënt A en patiënt B, terwijl mijn eigen hart fluisterde dat ik niet wilde kiezen. Inmiddels schud ik niet meer zo fanatiek “nee”. In de ruim 10 jaar als verpleegkundige heb ik veel geleerd. Prioriteiten stellen, tevreden zijn met een tikje minder dan perfect, veel vakinhoudelijke kennis, maar ook voor mezelf leren zorgen. Immers “je kan alleen voor een ander zorgen als het goed met jezelf gaat” is niet voor niks een bekende uitspraak. Dus op de vraag of ik ooit terug zou willen naar het ziekenhuis? JA, maar dan WEL met de kennis en kunde die ik nu heb. Dezelfde kennis en kunde die ik leerlingen & verpleegkundigen mag aanleren. Want naast vakinhoudelijke kennis, zou dat verplichte kost moeten zijn! Er wordt hard gewerkt om de beste zorg te leveren voor patiënten, goed contact te hebben met familieleden en natuurlijk fijn samen te werken met collega’s. Hoge werkdruk? Of fijne werkdruk? Ik denk dat het kan met de juiste kennis en kunde. Om van hoge werkdruk te switchen naar fijne werkdruk. Daarover denk ik heel graag mee! * Vertaling: patiënt op kamer 1, liggend op het tweede bed (bij het raam) belt.