Een relatief jonge (terminale) man, vader van een tienerdochter, voelde zich onrustig omdat hij niet goed kon plassen. Naar het toilet gaan was niet meer haalbaar. Hij had al wat moeite gehad met de urinaal – dat gaf vooral troep – en hij wilde absoluut geen katheter. De reden? Een eerdere, slechte ervaring had hem bang gemaakt. Volkomen begrijpelijk.
Ik werd erbij gehaald om even mee te denken. Een katheter leek in dit geval echt de beste oplossing, maar ik wist dat ik eerst zijn vertrouwen moest winnen. Tijdens ons gesprek merkte ik dat het niet zozeer ging om het “niet willen”, maar om de angst voor een moeizame plaatsing. Ik haalde mijn ervaring op urologie erbij en deelde wat verhalen over hoe het anders kan. Langzaam zag ik zijn houding veranderen.
Na wat uitleg over de voordelen van een katheter – en een rustig gesprek waarin ik zijn zorgen serieus nam – kreeg ik een voorzichtige “ja”. Ik pakte alles bij elkaar en met één vloeiende beweging plaatste ik de katheter. Meneer deed zijn uiterste best om te ontspannen. Mijn hartje klopt net een beetje sneller, blij dat het zo soepel ging – dit was hem zó gegund!
Maar… toen kwam er geen urine. Even keek ik hem aan en ik zag de spanning die hij probeerde te verbergen. “Zou u misschien even willen hoesten?” vroeg ik. En ja hoor, daar kwam de urine! Meteen zag ik de opluchting op zijn gezicht.
Nu kan hij zijn energie weer richten op de dingen die écht belangrijk zijn: zijn vrouw en dochter 🙏
