Verpleegkundige zijn voor niks vies… deel 2!
Er kwamen nog meer herinneringen boven borrelen die ik jullie niet wil onthouden…
Op mijn (thuiszorg) looplijst staat zorg verlenen aan een dame in de terminale fase.
Kanker in de buik, vergevorderd stadium. Stoma en volgens het dossier geen ontlasting meer via de natuurlijke weg. Eet naar behoefte: soms niks, soms een koekje, soms een kleine maaltijd.
Bij binnenkomst weet mijn neus al genoeg: poep. Heel veel poep!
Goede voorbereiding is het halve werk. Ik begroet mevrouw, maak een praatje en leg uit dat ik even alles klaarzet. Doekjes, vuilniszak, schone spullen binnen handbereik. Werkvest uit, dubbele handschoenen aan. Voilà. Klaar voor de klus.
Mijn neus was nog mild… Dit wordt een flinke opruimactie. Blijkbaar is ontlasting via de natuurlijke weg toch nog mogelijk. Interne memo opgeslagen 🤪
Mevrouw lacht als ik grapjes maak en haar een dikke knipoog geef. Ze is blij dat ik er ben.
Na poetsen, schrobben, nog meer doekjes en een volle vuilniszak ligt ze er weer fris en blinkend bij. Missie geslaagd.
Tevreden loop ik de deur uit. Pak de sleutel uit mijn zak en dan valt mijn oog erop…
💩 Op. Mijn. Werkkleding 😭
En het was pas mijn eerste cliënt van de dag én geen schone kleding in de auto😵
Een meneer zonder vaste verblijfplaats. Opname: wond op de voet met maden. Niet de steriele, medische in een zakje. Nee, echte rondkruipende maden die we één voor één moesten verwijderen.
Ik heb die dag veel kriebels gevoeld 😝
Het charmante detail… 😂 Nadat de wilde maden waren verwijderd, werden de medische ingezet. Keurig in een zakje. Elke dag heb ik met bewondering gekeken hoe groot ze groeide. Fascinerend!
