Waarom ik doe wat ik doe 😇
Na 15 jaar in de zorg kan ik zeggen dat mijn “waarom” lange tijd niet helder was. Verpleegkunde was niet per se een roeping; het leek me gewoon oké. Toch bleek het vak me perfect te passen. Het harde werken, de hectiek en het zorgen voor anderen gaven me voldoening. Maar wat dreef me écht?
Pas toen ik in een burn-out belandde, moest ik die vraag eerlijk beantwoorden. Loyaliteit, dacht ik eerst. Loyaal zijn aan mijn werk, mijn team, mijn cliënten. Dat gaf mij een goed gevoel. Maar die loyaliteit had me uitgeput. Ik hield geen energie over voor mezelf, mijn gezin of simpelweg een avondje op de bank.
In die periode realiseerde ik me iets belangrijks: goed zorgen voor anderen begint bij goed zorgen voor jezelf. Het klinkt als een cliché, maar in de zorg verliezen we dit vaak uit het oog. De druk om alles perfect te doen, altijd beschikbaar te zijn en nooit “nee” te zeggen, maakt dat we onszelf voorbijlopen.
Mijn “waarom” is helder geworden: ik wil bijdragen aan betere zorg door niet alleen te focussen op de cliënt, maar óók op de zorgverlener. Vanuit mijn eigen ervaring weet ik hoe belangrijk het is om ruimte te voelen voor rust, groei en echte verbinding met je werk. Want een verpleegkundige die zich gezien, gehoord en gesteund voelt, levert betere zorg én houdt energie over voor het leven buiten het werk.
Daarom richt ik me nu op training en coaching van zorgmedewerkers. Ik zie dagelijks wat er gebeurt als collega’s beter leren “nee” zeggen zonder een naar gevoel, effectiever communiceren met cliënten en families en meer grip krijgen op hun werkdag. Ze gaan met meer plezier naar werk én naar huis, hebben meer tijd voor zichzelf én voor de mensen om wie ze geven.
Mijn eigen lessen neem ik mee. Ik gun iedere zorgverlener de rust om even écht te pauzeren (ja, ook om te plassen), de kracht om grenzen te stellen en de vrijheid om het werk met energie én plezier te doen.
Mijn vraag aan jou: weet jij waarom je doet wat je doet? Durf je stil te staan bij jouw intrinsieke motivatie? Want ik geloof dat als we ons “waarom” vinden, we niet alleen betere zorgverleners worden, maar ook gelukkiger mensen.
