🌟 Inefficiënte werkprocessen: een uitdaging of een kans? 🌟

🌟 Inefficiënte werkprocessen: een uitdaging of een kans? 🌟In de zorg kom ik regelmatig situaties tegen waarbij processen veel efficiënter kunnen. Of het nu gaat om tijdverspilling of onnodig ingewikkelde procedures, het heeft altijd impact op zowel ons team als de cliënten. Met mijn jarenlange ervaring heb ik geleerd om snel de pijnpunten te signaleren en verbeteringen door te voeren. Recentelijk werkte ik samen met een team dat volledig digitaal werkte. Nu ben ik zelf geen fan van papieren lijsten, maar in één van de units besloot ik tijdelijk papieren looplijsten in te voeren. Het leek een stap terug, maar het bleek een game changer! We introduceerden ook een noodscenario voor als een collega ziek zou zijn. Dit zorgde ervoor dat het werk beter verdeeld werd, het werkplezier toenam, en de bereidheid om elkaar te helpen groeide. Minder ruis, minder tijdsverlies en… het koffiezetapparaat stond op tijd aan voor de ochtendkoffie! ☕️ Na enige tijd hebben we weer de stap gezet naar digitaal werken, met een uniforme werkwijze die de basis bleef. Dit heeft niet alleen geholpen om efficiënter te werken, maar ook om de kwaliteit van zorg te verbeteren. Groeien en tot bloei komen! 🐝 🌻 Benieuwd hoe ik dit ook in jouw organisatie kan aanpakken? Laten we samen kijken naar de mogelijkheden! 💬

Verslikking kinderen….

Je past op kinderen, weet je hoe je moet handelen als ze zich verslikken? Gisteravond vier meiden mogen trainen voor kinder- en baby reanimatie, verslikking en stabiele zijligging. Gewoon gezellig bij een van hun thuis. Laptop met PowerPoint stond op de krabpaal, baby reanimatie poppen lagen op de eettafel, stoelen stonden in de hoek van de keuken en er werd een dekentje van de bank getrokken om de stabiele zijligging op de grond te oefenen. Twee waren al bekend met reanimatie voor volwassenen en twee hadden nog nooit een training gehad. Aan het eind van de avond waren er prachtige resultaten gehaald en weten ze precies hoe ze moeten handelen bij een levensbedreigende situatie. De kat was trouwe supporter, al gespot op de foto?! 🐱

Tips gevoel van werkdruk verlichten

Tips gevoel van werkdruk verlichten

Drie tips die ik geef om het gevoel van werkdruk te verlichten:1 – Maak een hele duidelijke dagplanning én bouw daar al 20 -30 minuten “afronding” in. Bijvoorbeeld een half uur vóór de overdracht ga je zitten schrijf je de laatste rapportages en maak je een overzicht van wat je niet hebt afgekregen. Zodat je ontspannen naar huis kan gaan. En ja, de zorg kan onvoorspelbaar zijn, maar alsnog gaat dit veel rust in je werkdag brengen. Beloofd 😉 2 – Zeg vriendelijk ‘nee’ tegen spontane verzoeken zoals familie die heeeel even snel wat wilt vragen. Geef kort aan wanneer het wel kan. Dit voorkomt onnodige druk en zorgt ervoor dat je efficiënter werkt. 3- Rond taken meteen af! Schrijf het niet op een blaadje met de gedachten “dat doe ik straks wel even.” Een taak opnieuw oppakken en afronden kost veel meer tijd, dan het direct voltooien.

Gevoel van werkdruk bij zorgmedewerkers

Gevoel van werkdruk

Gevoel (!) van werkdruk.Zorg verlenen zit in je hart. Je wilt altijd klaarstaan voor je cliënten en je geeft vaak meer dan 100%. Maar wat gebeurt er als de dagen steeds langer lijken te duren en je je na een dienst compleet uitgeput voelt? Je merkt dat de werkdruk toeneemt en dat het soms voelt alsof er geen einde komt aan je to-do lijst. Dit herken ik maar al te goed. Als verpleegkundige met meer dan 10 jaar ervaring heb ik deze momenten zelf vaak genoeg meegemaakt. Je wilt niemand teleurstellen, maar ondertussen schiet je eigen welzijn er vaak bij in. Het is niet makkelijk om een balans te vinden tussen goede zorg verlenen en toch ook goed voor jezelf zorgen. En toch is het mogelijk. Tijdens mijn coaching en trainingen help ik zorgmedewerkers om de werkdruk beter te managen, zonder dat de kwaliteit van zorg daaronder lijdt. Kleine aanpassingen in je dagelijkse routine, duidelijke prioriteiten stellen en weten wanneer je ‘nee’ moet zeggen, kunnen al een wereld van verschil maken. Ik geloof dat je met de juiste handvatten je werk met plezier kunt blijven doen, zonder jezelf voorbij te lopen. Samen kunnen we ervoor zorgen dat de werkdruk niet langer overheerst, maar dat jij weer grip krijgt op jouw werkdag. Klaar om hier samen aan te werken? Laten we het gesprek aangaan!

Hoe zeker ben jij van je kennis? Het Dunnig-Kruger effect in de zorg.

Dunning Kruger

Het Dunning-Kruger effect: je weet wel die net afgestudeerde HBO verpleegkundige…Tenminste als je de verhalen in de wandelgangen moet geloven 🤓 Kort gezegd houdt het Dunning-Kruger effect in dat mensen met weinig kennis of ervaring de neiging hebben om hun eigen vaardigheden te overschatten, terwijl mensen met meer ervaring juist hun eigen kunnen onderschatten. Herkenbaar? Als verpleegkundige doorlopen we opleidingen, stages en doen we door werkervaring kennis en vaardigheden op. We leren echt veel! Het bijzondere is dat hoe meer er geleerd wordt, hoe meer het besef komt dat er nog zoveel te ontdekken en te begrijpen valt in de zorg. Het Dunning-Kruger effect leert mij ook om bescheiden te blijven. Het idee dat je nooit uitgeleerd bent maakt mij juist nieuwsgierig en houdt mij scherp. In de zorg werken we in een complexe omgeving waarin we voortdurend worden uitgedaagd om bij te leren en te reflecteren. Dit is een enorme kracht, want het stelt ons in staat om onszelf én de zorg die we bieden continu te verbeteren. Openstaan voor feedback en het besef dat je niet alles weet, maakt je niet alleen een betere verpleegkundige, maar zorgt er ook voor dat je patiëntenzorg op een hoger niveau tilt. Bovendien kunnen we door deze houding een voorbeeld zijn voor anderen in ons team, vooral nieuwe collega’s of stagiaires. Het delen van kennis, maar ook het durven stellen van vragen, creëert een omgeving waar iedereen zich veilig voelt om te leren en te groeien. Het is goed om te zeggen: “Dit weet ik niet, maar ik zoek het uit én ik kom erop terug.” Het Dunning-Kruger effect laat ons zien dat we altijd kritisch moeten blijven kijken naar onze eigen kennis en kunde. Niet overschatten, maar ook niet onderschatten 😉 Niemand weet alles. Samen maken we de zorg beter, door elke dag iets nieuws te leren. ✨

Imposter Syndrome: Ben ik wel goed genoeg als zorgmedewerker – verpleegkundige?

Imposter Syndrome

Het Imposter Syndrome in de zorg: je twijfelt aan je eigen kennis en kunde, maar dat hoeft eigenlijk niet. Je bent aan het werk en denkt ineens: “Weet en kan ik wel genoeg?” Welkom bij het imposter syndrome. Een fenomeen dat ervoor zorgt dat je je eigen competenties en kennis onder waardeert, ook al heb je meer dan genoeg kennis en kunde om hoge kwaliteit van zorg te leveren. Als zorgverlener hebben we vaak te maken met complexe situaties, snel veranderende omstandigheden en hoge verwachtingen (🥵). Daardoor kan je je soms onzeker voelen. Maar het imposter syndrome kan je onterecht het gevoel geven dat je tekortschiet, dat je geluk hebt gehad of dat je ‘door de mand zult vallen’, terwijl je gewoon goed bent in wat je doet. Wat we vaak vergeten, is dat we een stevige basis hebben gekregen tijdens onze opleiding en door werkervaring. We beschikken wél over de kennis en kunde om goede zorg te leveren. Maar in de zorg leren we ook elke dag bij. Nieuwe behandelingen, technieken, en inzichten zijn aan de orde van de dag. En juist dat constante leren en ontwikkelen is wat ons als verpleegkundigen zo waardevol maakt. Het gevaar van het imposter syndrome in ons vak? Het kan ervoor zorgen dat je niet durft te handelen, twijfelt aan je eigen beslissingen of te veel vertrouwt op anderen, terwijl jij zelf meer dan goed bent. Het kan ook leiden tot extra stress, omdat je het gevoel hebt jezelf altijd te moeten bewijzen. Maar als je dit herkent, weet dan dat het juist betekent dat je jezelf blijft uitdagen en dat je openstaat om te groeien en dat is alleen maar positief. Wees lief zijn voor jezelf en elkaar! Ps. Het plaatje en ik zijn het niet met elkaar eens dat een verpleegkundige een stethoscoop hoort te dragen 😂

Intrinsieke motivatie

Intrinsieke motivatie

Intrinsieke motivatie: Waarom doe je eigenlijk wat je doet? Binnen opleidingen en coaching is intrinsieke motivatie een veelbesproken onderwerp. Maar na tientallen (misschien al wel honderden!) gesprekken met zorgverleners valt het me op dat maar weinig mensen écht weten waarom ze doen wat ze doen. Velen zeggen dat ze het fijn vinden om voor anderen te zorgen, of dat ze genieten van de afwisseling in het werk. Maar als je een stap verder gaat en vraagt waarom dat belangrijk voor ze is, dan blijft het antwoord vaak uit. En dat is best opvallend, toch? We werken dag in dag uit in een sector waar alles draait om anderen helpen, ondersteunen, verzorgen. Maar waarom precies? Wat drijft ons echt? Na veel graven en reflecteren heb ik mijn eigen intrinsieke motivatie gevonden. Ik weet nu waarom ik elke ochtend mijn bed uitkom en waarom ik me inzet om de best denkbare zorg te leveren. Dat “waarom” geeft me richting, ook op de dagen dat het even tegenzit of wanneer de werkdruk hoog is. Ik geloof echt dat als we de begeleiding en coaching van zorgmedewerkers meer richten op het vinden van die intrinsieke motivatie – écht diep graven – we de uitstroom van fantastische zorgmedewerkers kunnen verminderen. Want als je eenmaal beter weet waarom je doet wat je doet, wordt het zoveel makkelijker om ook te weten wat je nodig hebt om goed te functioneren en plezier te houden in je werk. Ik merk het aan mezelf: nu ik mijn motivatie helder voor ogen heb, kan ik veel beter aangeven waar ik gelukkig van word in mijn werk en wat ik nodig heb om mijn werk goed te doen. En dat maakt niet alleen mijn werk leuker, maar zorgt er ook voor dat ik mijn collega’s en mijn cliënten beter kan ondersteunen. Mijn vraag aan jou: Weet jij waarom je doet wat je doet? En als je het niet zeker weet, durf jij het aan om op zoek te gaan naar jouw diepere motivatie? Want ik ben ervan overtuigd dat als we dat allemaal doen, we niet alleen betere zorgverleners worden, maar ook met meer plezier en zelfvertrouwen werken. Laten we elkaar helpen onze eigen “waarom” te vinden! 💬👇

Ik kijk geen nieuws meer… en dat bevalt heel goed!

Ik kijk geen nieuws meer… en dat bevalt heel goed! Bij ouderen staat vaak de tv aan en dan continu op het nieuws. Heeft het invloed op angst en achterdocht bij ouderen? Ik denk het wel! Ze kijken keer op keer hetzelfde nieuws. Ik heb nog geen onderzoek gevonden dat dit effect precies onderzoekt, maar uit eigen ervaring weet ik dat geen nieuws kijken/luisteren/lezen mij een stuk vrolijker maakt. Elke keer als het een heel uur is gaat de radio uit. Ik scroll bijna niet meer door social media en ik heb al mijn nieuwsapps van m’n telefoon gegooid. Heerlijk voelt dat! Sinds ik dit doe, merk ik dat ik me een stuk blijer en relaxter voel. 😄 Ik had niet door hoeveel energie het kostte om continu te horen wat er allemaal misgaat in de wereld. Natuurlijk is het belangrijk om op de hoogte te blijven van grote gebeurtenissen, maar belangrijke info hoor ik toch wel. Meestal bij het koffieapparaat 😉 Ik focus mij op wat ik wel kan beïnvloeden. Dat voelt een stuk beter dan druk maken over dingen die ik toch niet kan veranderen. Daarom vraag ik of er in plaats van het nieuws niet wat gezellige muziek aangezet kan worden. Een simpel voorbeeld, maar het verandert de hele sfeer. Dat is mijn cirkel van invloed! 🎶

Communicatie, 1 van de krachtigste tools.

Kleine gesprekken, grote veranderingen! Communicatie is een van de krachtigste tools die wij als zorgverleners hebben. Soms lijkt het erop dat we meer met praten en luisteren bereiken dan met daadwerkelijk handelen. Een van mijn favoriete communicatietechnieken is motiverende gespreksvoering (MGV). Deze vind ik echt magisch als het gaat om patiënten motiveren om positieve veranderingen te maken, op hun eigen tempo en met hun eigen keuzes. Een mooi voorbeeld is: een patiënt met een flinke decubituswond op zijn hiel. Je kunt je voorstellen, die wond is pijnlijk, het herstel is langzaam, en de motivatie om uit bed te komen was dan ook ver te zoeken. Elke keer als ik hem aanmoedigde om even rechtop te zitten of een paar stappen te zetten, kreeg ik een gefrustreerde blik of zelfs een “Nee, dat gaat echt niet vandaag.” Maar toen ging ik MGV inzetten. In plaats van vertellen wat hij ‘moest’ doen, begon ik vragen te stellen. “Wat vind je er zelf van dat je zo veel op bed ligt?” “Hoe zou je je voelen als je zelf een beetje mobieler kon zijn?” Het gesprek verschoof van “moeten” naar “willen”, en al snel begon hij zijn eigen redenen te bedenken waarom hij toch uit bed wilde komen. Hij gaf aan dat hij zich steeds machtelozer voelde en dat hij weer wat controle wilde hebben over zijn herstel. In plaats van het te hebben over de voordelen die ik zag, vroeg ik hem: “Wat zou voor jou een eerste, haalbare stap zijn?” Hij besloot om eerst te proberen wat vaker rechtop in bed te zitten, en uiteindelijk leidde dat tot kleine wandelingen in de kamer. Hij ging zelf aan de slag met zijn herstel, op een manier die hij zelf had gekozen. Motiverende gespreksvoering gaat niet over overtuigen, maar over begeleiden. Je helpt de ander om hun eigen motivatie te ontdekken. Wat ik zo mooi vind, is dat de patiënt zelf de regie houdt en daarmee uiteindelijk vaak meer bereikt. Het is ook heel mooi om te zien hoe iemand die eerst tegenstribbelde, opeens zelf keuzes begint te maken die het herstel bevordert. Wij zorgverleners willen graag helpen, maar de patiënt heeft de regie. En als we hen de ruimte geven om hun eigen stappen te zetten, dan maken we echt het verschil. Soms niet op ons tempo en op onze manier, maar dat is prima. Gebruik jij ook MGV? Of heb je misschien een ander communicatiepareltje dat je graag inzet? Ik hoor het graag van je!

Practise what you preach!

Practise what you preach! De foto geeft goed beeld van hoe mijn afgelopen dienst is verlopen 🥵 Het begon fijn. Er was drukte ten top, maar volledig onder controle. 20 minuten voordat ik mijn dienst zou moeten afronden arriveer ik bij een dringende hulpvraag. Ik schatte in dat dit niet kon wacht totdat mijn collega mij had overgenomen. Ik kom binnen in een zeer gespannen situatie, met veel boosheid, bezorgdheid en verdriet onder de vier aanwezige familieleden. In bed ligt een fors geel uitziende man van in de 60. In mijn verpleegkundige ogen comfortabel, maar stervende. Familie geeft aan dat hij kort daarvoor zeer onrustig was. Ze wensen dat hij in slaap wordt gebracht met medicatie. Het gevoel dat overheerst is dat hun dierbare onterecht lang aan het lijden is en dat hij direct medicatie moet krijgen. Verdere details zal ik jullie onthouden, maar de complexe situatie waarin ik als verpleegkundige sta wil ik je wel in meenemen. Een van de familieleden opent vijandig het gesprek, is verwijtend en doet uitspraken over mijn (in haar ogen) disfunctioneren. Ze ervaart dat ik niet bijdraag aan het voorkomen van lijden van haar familielid. Verbaal wordt ik klem gezet om direct medicatie toe te dienen. Het wordt persoonlijk gemaakt en ik merk dat het mij raakt. Je kan maar één keer dood gaan en ik begeleid dat met veel zorgvuldigheid en betrokkenheid. Mijn blosjes worden nog vuriger, maar in gedachten geef ik mezelf een tikje en houd mezelf voor dat ik de professionele verpleegkundige ben. Ik herpak het gesprek en leidt het uit de vijandige situatie. Spreek duidelijk de grenzen van de mogelijkheden uit en wat er wél kan aan de hand van regelgevingen en mijn jarenlange ervaring. Dus practise what you preach?!Ik ga moeilijke gesprekken aan, heb kennis en kunde in diverse situatie en zorg dat ik het gesprek kader. Ik geef duidelijk aan wat de mogelijkheden zijn en blijf het gesprek aangaan met familie en cliënt. Bovenal maak ik mijn observaties objectief en doe geen uitspraken of handelingen waarmee ik mezelf niet in de spiegel kan kijken. Na 7 jaar in dit team te werken kom ik nog steeds complexe en ingewikkelde situaties tegen! Als verpleegkundige heb je niet alleen te maken met de emoties van families en cliënten, maar ook met die van jezelf. Door vooraf “wat als” situaties te bespreken en achteraf te evalueren worden veel onrustige en slapeloze nachten voorkomen. Vragen zoals heb ik goed gehandeld? Heb ik een cliënt daadwerkelijk laten lijden? Had ik medicatie moeten toedienen op verzoek van familie, ondanks dat mijn observaties, kennis en kunde? Na deze dienst was ik zichtbaar oververhit, verlangde ik naar een koele douche en bovenal hoop ik dat de familie goede laatste uren/dagen heeft.

(⏰) Verwachtingen & Thuiszorg ⏳

De werktelefoon gaat terwijl een cliënt vrijwel geheel ontkleed op bed ligt. Ik neem een beslissing als ik denk aan de overdracht van vanmorgen. Snel deken over mevrouw heen, handschoenen uit en hopen dat ik op tijd ben voor de telefoon op te nemen. “Hoi, ben je mij nog niet vergeten? Je collega zei dat je er om 11.30 zou zijn en het is nu 11.45”.Ik geef bij de beller aan dat ik over een half uur bij ze ben. Niet het verwachte telefoontje van een bloeding in een grote wond op het gezicht… Ik rond de zorg voor de mevrouw af, borstel nog extra de haren en rijd naar degene die belde toe. Als ik binnenstap (binnen het aangegeven half uur) vraagt “de beller” direct en op bezorgde toon:“Komt het wel goed met de antibiotica voor mijn man? Is het niet te laat?” Duidelijke wederzijdse verwachtingen zo’n ontzettend belangrijk onderdeel van de zorgverlening. Heeft mijn collega 11.30 uur gezegd? Heeft de cliënt 11.30 uur gehoord? Volgens de beschreven planning zou de cliënt mij op een ander tijdstip verwachten. Klopt de planning? Maar ook hebben wij mevrouw voldoende uitleg gegeven over de zorgverlening en toediening van het medicijn? Ik ga niet gehaast, maar wel vlot aan het werk en praat ondertussen met het echtpaar. “Tot een volgende keer” zeggen ze met een geruste glimlach als ik 20 minuten later weer het zeer warme zonnetje in stap. Communicatie met duidelijke wederzijdse verwachtingen én goed tijdsmanagement. Naar mijn mening wordt dat nog te veel onderschat. Het is een inmiddels een standaard onderwerp die ik bespreek met mijn collega’s. En ik leer er extra dag weer van 🤩

Hoge werkdruk in de zorg!

Poeh nu ga ik eerst even plassen. Oh nee 1.2* belt. Hmm… misschien heeft hij veel pijn. Oke, ik loop daar eerst even heen en dan ga ik écht plassen. Verpleegkundigen die dit niet herkennen zijn net als unicorns 😉 Zou je ooit weer terug willen naar het ziekenhuis wordt regelmatig gevraagd. Eerst schudde ik zeer fanatiek “NEE” op die vraag. De hectiek van de afdeling met daarbij de zorg voor veel patiënten. Waardoor je soms keuzes moest maken tussen patiënt A en patiënt B, terwijl mijn eigen hart fluisterde dat ik niet wilde kiezen. Inmiddels schud ik niet meer zo fanatiek “nee”. In de ruim 10 jaar als verpleegkundige heb ik veel geleerd. Prioriteiten stellen, tevreden zijn met een tikje minder dan perfect, veel vakinhoudelijke kennis, maar ook voor mezelf leren zorgen. Immers “je kan alleen voor een ander zorgen als het goed met jezelf gaat” is niet voor niks een bekende uitspraak. Dus op de vraag of ik ooit terug zou willen naar het ziekenhuis? JA, maar dan WEL met de kennis en kunde die ik nu heb. Dezelfde kennis en kunde die ik leerlingen & verpleegkundigen mag aanleren. Want naast vakinhoudelijke kennis, zou dat verplichte kost moeten zijn! Er wordt hard gewerkt om de beste zorg te leveren voor patiënten, goed contact te hebben met familieleden en natuurlijk fijn samen te werken met collega’s. Hoge werkdruk? Of fijne werkdruk? Ik denk dat het kan met de juiste kennis en kunde. Om van hoge werkdruk te switchen naar fijne werkdruk. Daarover denk ik heel graag mee! * Vertaling: patiënt op kamer 1, liggend op het tweede bed (bij het raam) belt.