Ik droom vaak in kleur, geluid én gevoel. En vannacht was ik in een nare situatie in een verpleeghuis.
Niet echt natuurlijk, maar in mijn droom voelde het alsof ik er was. Ik hoorde een bewoner lijden en ik voelde de frustratie van de zorgverleners. Ze zagen alle signalen, ze wisten dat het anders moest, maar ze kregen het niet voor elkaar om de arts te laten luisteren.
In mijn droom stelde ik me voor als verpleegkundige en bood aan mee te kijken. Het bleek dat de arts en de zorgverlener elkaar niet begrepen. Niet omdat ze niet wilden, maar omdat ze elkaars taal niet spraken.
Dit zie ik in de praktijk zo vaak.
Fantastische verzorgende met een scherp oog voor wat een bewoner nodig heeft.
Betrokken artsen die willen helpen, maar aarzelen omdat de informatie niet concreet genoeg is.
En intussen de bewoner die onnodig lijdt. De verzorgende die gefrustreerd raakt. De arts die onzeker wordt en op safe speelt.
Maar wat als je precies kon zeggen wat een arts nodig heeft om direct te kunnen handelen?
🔹 Wie? Mevrouw X
🔹 Wat is de situatie? Gisteren had ze een pijnscore van 4, vandaag is het 8 tijdens de ADL en 6 na de zorg.
🔹 Wat is nodig? Extra pijnstilling tijdens de ADL-momenten.
Kort, krachtig, duidelijk. Niet een vaag “ze heeft meer pijn,” maar een helder verhaal waarmee de arts iets kan. Een simpele versie van SBAR methode, maar met groots effect.
Op mijn huidige werkplek staat deze training al gepland voor het volgende werkoverleg 🙌🏻 Dan neem ik het team mee in een stukje theorie en vooral veel oefenen.
Zodat zorgverleners niet alleen voelen wat er mis is, maar het ook op zo’n manier kunnen verwoorden dat er écht iets verandert. Want jij ziet wat er nodig is. Laten we zorgen dat je gehoord wordt!
